Γιάννης Παππάς: «Η Ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου, ήταν η δικαίωση ενός μακροχρόνιου αγώνα των νησιωτών μας»

Ανα­φε­ρό­με­νος στην επέτειο της Ενσω­μά­τω­σης της Δωδε­κα­νή­σου με την Ελλάδα ο βου­λευ­τής της ΝΔ κ. Γιάννης Παππάς τονίζει τα ακό­λουθα:

Η 7η Μαρτίου, είναι κάτι περισ­σό­τερο από μια επέ­τειος. Είναι μια υπεν­θύ­μιση, ότι η ελευ­θε­ρία δεν χαρί­ζε­ται, αλλά, κερ­δί­ζε­ται. Είναι η από­δειξη, πως ένας λαός, όταν έχει πίστη και επιμονή, μπορεί να ανα­τρέ­ψει την ιστορία.

Η Ενσω­μά­τωση της  Δωδε­κα­νή­σου στην Ελλάδα, δεν ήταν ένα απλό, διπλω­μα­τικό γεγονός. Ήταν, η δικαί­ωση ενός μακρο­χρό­νιου αγώνα, που οι νησιώ­τες μας, έδωσαν με πείσμα, θάρρος και ενότητα. Ένας αγώνας, ενάντια σε ισχυρές δυνά­μεις, απέ­να­ντι σε ξένες κατοχές, απέ­να­ντι σε όσους επε­χεί­ρη­σαν  να τους αλλοιώ­σουν την ταυ­τό­τητα.

Από το 1912, όταν η ιταλική κατοχή, αντι­κα­τέ­στησε την οθω­μα­νική κυριαρ­χία, η Δωδε­κά­νη­σος έζησε δύσκο­λες εποχές. Ο ιτα­λι­κός φασι­σμός, επε­χεί­ρησε να επι­βά­λει τη δική του γλώσσα, τη δική του κουλ­τούρα, τη δική του ταυ­τό­τητα. Όμως, οι νησιώ­τες δεν υπέ­κυ­ψαν. Στα σπίτια τους, μιλού­σαν ελλη­νικά. Και όταν οι Γερ­μα­νοί κατέ­λα­βαν τα νησιά στον Β΄ Παγκό­σμιο Πόλεμο, η αντί­σταση συνε­χί­στηκε. Η Ενσω­μά­τωση της Δωδε­κα­νή­σου, ήταν η επι­στροφή ενός ανα­πό­σπα­στου κομ­μα­τιού του ελλη­νι­σμού στη φυσική του θέση.  Ήταν μια νίκη, που δεν ήρθε τυχαία.  Ήταν απο­τέ­λε­σμα διπλω­μα­τι­κών μαχών, πολι­τι­κών πιέσεων, αλλά κυρίως, της ακα­τά­βλη­της θέλησης των νησιω­τών μας.

Η 7η Μαρτίου, δεν είναι μια επέ­τειος για να θυμό­μα­στε μόνο στις εθνικές γιορτές. Είναι ένας οδηγός για το σήμερα και το αύριο. Γιατί τα διδάγ­ματα της ιστο­ρίας, έχουν απόλυτη αξία στη σύγ­χρονη πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Σήμερα, τα νησιά μας, συνε­χί­ζουν να βρί­σκο­νται σε ένα κομβικό γεω­πο­λι­τικό σημείο. Η Δωδε­κά­νη­σος, όπως και κάθε ελλη­νική γωνιά του Αιγαίου, δεν είναι μόνο, ένας του­ρι­στι­κός παρά­δει­σος. Είναι ένα στρα­τη­γικό σύνορο της Ελλάδας και της Ευρώπης, μια περιοχή με τερά­στια γεω­πο­λι­τική σημασία.

Η ιστορία μας διδά­σκει, πως, τίποτα δεν πρέπει να θεω­ρεί­ται δεδο­μένο.  Ο αγώνας για την ελευ­θε­ρία και την εθνική κυριαρ­χία, δεν τελειώ­νει ποτέ.

Σήμερα, δεν πολε­μάμε με όπλα, αλλά με ανά­πτυξη, με ισχυρή παρου­σία στην Ευρώπη, με αμυ­ντική θωρά­κιση, με απο­φα­σι­στι­κό­τητα σε κάθε απειλή.

Η κυβέρ­νηση, έχει απο­δεί­ξει έμπρα­κτα, πως, αντι­λαμ­βά­νε­ται αυτή την ευθύνη. Ενι­σχύ­ουμε τα νησιά μας με έργα υπο­δο­μών, ανα­βαθ­μί­ζουμε τις αμυ­ντι­κές μας δυνα­τό­τη­τες, δια­σφα­λί­ζουμε την παρου­σία του κράτους, ακόμα και στο πιο μικρό νησί του Αιγαίου.

Όμως, η ιστορία των Δωδε­κα­νη­σίων, μας υπεν­θυ­μί­ζει και κάτι ακόμη:  τίποτα δεν πετυ­χαί­νε­ται χωρίς ενότητα. Οι νησιώ­τες μας νίκησαν, γιατί ήταν ενω­μέ­νοι. Γιατί είχαν ένα κοινό σκοπό. Και αυτή η ενότητα, είναι το μεγα­λύ­τερο όπλο μας και σήμερα.

Στις 7 Μαρτίου 1948, η Ελλάδα, δεν απέ­κτησε απλώς νησιά. Απέ­κτησε ξανά, ένα κομμάτι της ψυχής της. Απέ­κτησε ξανά ανθρώ­πους, που έδωσαν τα πάντα, για να απο­κα­τα­στα­θεί η ιστο­ρική αλήθεια. Σήμερα, η καλύ­τερη τιμή, που μπο­ρούμε να τους απο­δώ­σουμε, είναι, να συνε­χί­ζουμε να αγω­νι­ζό­μα­στε. Για μια Ελλάδα ισχυρή, για νησιά ανε­πτυγ­μένα, για μια πατρίδα που θα στέ­κε­ται πάντα περή­φανη απέ­να­ντι στην ιστορία.

Γιατί, η ελευ­θε­ρία, δεν ήταν ποτέ δώρο. Ήταν πάντα κατά­κτηση. Και η Δωδε­κά­νη­σος, είναι η ζωντανή από­δειξη αυτού του κανόνα.

Προ­σω­πικά, κάθε χρόνο, αυτή την επέτειο, νιώθω διπλά συγκι­νη­μέ­νος και  υπε­ρή­φα­νος, διότι, ανάμεσα στους ήρωες που αρνή­θη­καν τη σκλαβιά και αγω­νί­στη­καν για την Ελευ­θε­ρία της πατρί­δας μας ήταν και ο παππούς μου, ο Πέτρος Σταυ­ρια­νά­κης όπου από το 1940 μέχρι το τέλος του πολέμου, προ­σέ­φερε ανε­κτί­μη­τες υπη­ρε­σίες στον ελλη­νικό αγώνα και στην απε­λευ­θέ­ρωση της Δωδε­κα­νή­σου.