Το φιάσκο του Παλαιού Κτηματολογίου Ρόδου: Από ανακαίνιση εκατομμυρίων σε… άτυπο κοινόβιο (φωτορεπορτάζ)

• Οι αρχές ασκούν την πολι­τική της απρα­ξίας • Υπο­δειγ­μα­τική αδρά­νεια και η δημιουρ­γική «αξιο­ποί­ηση» δημό­σιας περιου­σίας

Η Ρόδος μας χαρίζει ακόμη ένα αρι­στούρ­γημα κρα­τι­κής δια­χεί­ρι­σης: ένα ανα­και­νι­σμένο κτήριο που αντί να στε­γά­σει τη δικαιο­σύνη, εξα­κο­λου­θεί να λει­τουρ­γεί πλέον ως ανε­πί­σημη δομή φιλο­ξε­νίας. Και όλα αυτά, χάρη στη θρυλική βρα­δύ­τητα της ελλη­νι­κής διοί­κη­σης.

Όταν το κράτος δημιουρ­γεί ευκαι­ρίες… για κατα­λή­ψεις

Το 2022, οι φορο­λο­γού­με­νοι πλή­ρω­σαν 1,5 εκα­τομ­μύ­ριο ευρώ για να ανα­και­νι­στεί το παλιό Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου, ώστε να στε­γά­σει το Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο.

Το σχέδιο ήταν εξαι­ρε­τικό – μόνο που η γρα­φειο­κρα­τία και η απί­στευτη αδρά­νεια της ΕΤΑΔ είχαν άλλα σχέδια. Το κτήριο έμεινε ξεκλεί­δωτο, προ­σφέ­ρο­ντας μία μονα­δική ευκαι­ρία: δεν πρόλαβε η δικαιο­σύνη να μπει, αλλά βρήκαν άμεση λύση οι μετα­νά­στες.

Μάλιστα, όπως προ­έ­κυψε από αυτοψία της «δημο­κρα­τι­κής», δεν χρειά­στηκε καν διάρ­ρηξη! Η πόρτα ήταν ανοιχτή, λες και κάποιος είχε την καλο­σύνη να διευ­κο­λύ­νει την κατά­ληψη!!!.

Και για να ολο­κλη­ρω­θεί η εικόνα της από­λυ­της ανευ­θυ­νό­τη­τας, άγνωστο πρόσωπο ή υπη­ρε­σία «έκλεισε» με ξύλα το υπό­λοιπο κτήριο, δημιουρ­γώ­ντας ένα πρα­κτικό, έτοιμο προς χρήση κατα­φύ­γιο δύο δωμα­τίων.

Η οργι­σμένη δήλωση του περι­φε­ρειάρχη,  που μάλλον δεν συγκί­νησε κανέναν

Ο περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου κ. Γιώργος Χατζη­μάρ­κος, μαθαί­νο­ντας τα νέα από τις Βρυ­ξέλ­λες, όπου και βρι­σκό­ταν, εξέ­φρασε πρό­σφατα την οργή του:

«Τον Ιούνιο του 2022, σε χρόνο ρεκόρ, παρα­δώ­σαμε αυτό το κτήριο σε άριστη κατά­σταση. Έφτασε το 2025 και ακόμα δεν έχει βρει χρήση, γιατί στη δημόσια διοί­κηση κάποια πράγ­ματα τρέχουν εξαι­ρε­τικά αργά. Από αυτό όμως, μέχρι να το βλέπεις να βρί­σκε­ται υπό κατά­ληψη, απέχει πολύ. Λυπάμαι για τη δουλειά, την πίεση και τη χρη­μα­το­δό­τηση που επεν­δύ­σαμε σε αυτό», έγραψε.

Μόνο που κανείς δεν φαί­νε­ται να συμ­με­ρί­ζε­ται τη λύπη του, αφού τρία χρόνια μετά, η κατά­σταση παρα­μέ­νει η ίδια.

Εν τω μεταξύ, η τοπική κοι­νω­νία παρα­κο­λου­θεί ανή­μπορη, ενώ οι αρμό­διες αρχές προ­σφέ­ρουν τη συνήθη αόρατη παρου­σία τους, αφή­νο­ντας την υπόθεση να… ωρι­μά­σει στο πέρασμα του χρόνου.

Το κράτος σε ρόλο θεατή: Τι θα γίνει με το κτήριο;

Η ΕΤΑΔ, η οποία έχει την ευθύνη για το ακίνητο, τηρεί σιγήν ιχθύος, απο­δει­κνύ­ο­ντας ότι η διοι­κη­τική αδρά­νεια είναι δια­χρο­νική αξία. Εντω­με­ταξύ, το Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο ακόμα αναζητά στέγη, ενώ το κτήριο που προ­ο­ρι­ζό­ταν για τη λει­τουρ­γία του έχει μετα­τρα­πεί σε κοι­νό­βιο. Το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου έχει ζητήσει με την σειρά του τμήμα του ακι­νή­του για να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει για τις ανάγκες του και απά­ντηση δεν δόθηκε ακόμη.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι το ελλη­νικό Δημόσιο έχει βρει τον τέλειο τρόπο να αξιο­ποιεί τα ακίνητά του: τα αφήνει να ρημά­ζουν μέχρι να τα κατα­λά­βει κάποιος άλλος. Και η Ρόδος παρα­κο­λου­θεί, με θαυ­μα­σμό, το απόλυτο θέατρο του παρα­λό­γου.

Η Ρόδος ως υπό­δειγμα… χαμένων ευκαι­ριών

Αντί να προ­χω­ρή­σει σε αξιο­ποί­ηση του ιστο­ρι­κού κτηρίου, η ελλη­νική γρα­φειο­κρα­τία απέ­δειξε για ακόμη μία φορά ότι ειδι­κεύ­ε­ται στην ακι­νη­σία. Παρά τις αλλε­πάλ­λη­λες δημο­σιο­γρα­φι­κές απο­κα­λύ­ψεις, παρά τις πολι­τι­κές παρεμ­βά­σεις, παρά τη δημόσια αγα­νά­κτηση, τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Η περί­πτωση του παλιού Κτη­μα­το­λο­γίου δεν είναι απλώς άλλη μία ιστορία αδια­φο­ρίας. Είναι μία κραυ­γα­λέα από­δειξη του πώς το κράτος μπορεί να δαπα­νή­σει εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ για ένα έργο, να το εγκα­τα­λεί­ψει και στη συνέ­χεια να αγνοεί τη χρήση του.