Στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ρόδου θα ξεκαθαρίσει σε δεύτερο βαθμό η υπόθεση του Βάιου Καλοπήτα

• Κρί­θη­κε ένο­χος για υπο­βάθ­μι­ση πε­ρι­βάλ­λο­ντος

Το Μο­νο­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου επέ­βα­λε προ­χθές ποινή φυ­λά­κι­σης ενός έτους με τριε­τή ανα­στο­λή στον πρώην δη­μο­τι­κό σύμ­βου­λο κ. Τσα­μπί­κο Βάιο Κα­λο­πή­τα , κα­τη­γο­ρού­με­νο για υπο­βάθ­μι­ση πε­ρι­βάλ­λο­ντος στην πε­ριο­χή Αγίου Λουκά Αφά­ντου Ρόδου.

Η υπό­θε­ση αφορά δρα­στη­ριό­τη­τες που σχε­τί­ζο­νται με την εγκα­τά­στα­ση επε­ξερ­γα­σί­ας απο­βλή­των εκ­σκα­φών, κα­τα­σκευών και κα­τε­δα­φί­σε­ων (ΑΕΚΚ), που ανή­κει σε εται­ρεία της οποί­ας υπήρ­ξε νό­μι­μος εκ­πρό­σω­πος.

Σύμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, προ­έ­βη σε εκτε­τα­μέ­νες εκ­σκα­φές στο πρα­νές λόφου που γειτ­νιά­ζει με την εγκα­τά­στα­ση της εται­ρεί­ας, προ­κα­λώ­ντας αι­σθη­τι­κή αλ­λοί­ω­ση του φυ­σι­κού το­πί­ου και υπο­βαθ­μί­ζο­ντας το πε­ρι­βάλ­λον.

Η πράξη θε­ω­ρή­θη­κε πα­ρα­βί­α­ση των δια­τά­ξε­ων περί προ­στα­σί­ας του πε­ρι­βάλ­λο­ντος, όπως ορί­ζο­νται στον νέο Ποι­νι­κό Κώ­δι­κα και στον Νόμο 1650/86, όπως τρο­πο­ποι­ή­θη­κε με τον Ν. 4042/12.

Ο κ. Κα­λο­πή­τας δεν πα­ρευ­ρέ­θη­κε στη δίκη, ενώ ο συ­νή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σής του, κ. Νίκος Μου­τσά­κης, κα­τέ­θε­σε αί­τη­μα για νέα ανα­βο­λή, το οποίο όμως δεν έγινε δεκτό από το δι­κα­στή­ριο.

Ο κ. Μου­τσά­κης, εκ­προ­σω­πώ­ντας τον κα­τη­γο­ρού­με­νο, ανέ­πτυ­ξε εκτε­νώς τους υπε­ρα­σπι­στι­κούς ισχυ­ρι­σμούς, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι:

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος δεν είχε πρό­θε­ση υπο­βάθ­μι­σης του πε­ρι­βάλ­λο­ντος, καθώς η δρα­στη­ριό­τη­τα της εται­ρεί­ας του ήταν πλή­ρως αδειο­δο­τη­μέ­νη και λει­τουρ­γού­σε σύμ­φω­να με τις πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές προ­δια­γρα­φές.

Οι εκ­σκα­φές πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν σε ιδιό­κτη­τη έκτα­ση του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, η οποία διοι­κεί­ται και δια­χει­ρί­ζε­ται από την Εται­ρεία Ακι­νή­των Δη­μο­σί­ου (ΕΤΑΔ ΑΕ), με την οποία η εται­ρεία «ΕΡΓΟΝ ΑΝΑ­ΠΤΥ­ΞΙΑ­ΚΗ ΙΚΕ» είχε νό­μι­μη σύμ­βα­ση υπο­μί­σθω­σης.

Ο συ­νή­γο­ρος του κα­τη­γο­ρού­με­νου, κ. Μου­τσά­κης, τό­νι­σε πως οι ερ­γα­σί­ες που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν δεν επη­ρέ­α­σαν ου­σια­στι­κά το φυ­σι­κό τοπίο και είχαν ως στόχο τη βελ­τί­ω­ση των υπο­δο­μών της πε­ριο­χής, πάντα σε συ­νάρ­τη­ση με τις υφι­στά­με­νες πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές με­λέ­τες.

Υπο­στή­ρι­ξε, επί­σης, ότι οι κα­τη­γο­ρί­ες βα­σί­ζο­νται σε ελ­λι­πή στοι­χεία και ότι υπήρ­ξε αδι­καιο­λό­γη­τη ερ­μη­νεία των δε­δο­μέ­νων από τις αρ­μό­διες αρχές.

Αξιο­ση­μεί­ω­τη είναι και η από­φα­ση του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας (ΣτΕ), στο οποίο είχε προ­σφύ­γει η εται­ρεία κατά διοι­κη­τι­κών πρά­ξε­ων που αφο­ρού­σαν στην ανα­στο­λή λει­τουρ­γί­ας της εγκα­τά­στα­σης.

Το ΣτΕ δι­καί­ω­σε την εται­ρεία, ακυ­ρώ­νο­ντας τις πρά­ξεις αυτές ως μη νό­μι­μες και επι­τρέ­πο­ντας τη συ­νέ­χι­ση της δρα­στη­ριό­τη­τας της μο­νά­δας, ενι­σχύ­ο­ντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τους ισχυ­ρι­σμούς της υπε­ρά­σπι­σης περί νο­μι­μό­τη­τας των ενερ­γειών της εται­ρεί­ας.

Η από­φα­ση του ΣτΕ επι­βε­βαιώ­νει ότι οι πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κές επι­πτώ­σεις που απο­δό­θη­καν στην εται­ρεία και τον κ. Κα­λο­πή­τα δεν είχαν τη βα­ρύ­τη­τα που απο­δό­θη­κε αρ­χι­κά από τις το­πι­κές αρχές.

Το ανώ­τα­το διοι­κη­τι­κό δι­κα­στή­ριο επε­σή­μα­νε την τή­ρη­ση των νο­μι­κών δια­δι­κα­σιών και την επάρ­κεια των πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κών αδειο­δο­τή­σε­ων.

Η υπε­ρά­σπι­ση του κ. Κα­λο­πή­τα ανα­μέ­νε­ται να ασκή­σει έφεση κατά της πρω­τό­δι­κης από­φα­σης, επι­διώ­κο­ντας την πλήρη αθώ­ω­σή του στο Εφε­τείο.