Οι μαθητές βγαίνουν στους δρόμους και διεκδικούν

Βρο­ντερό παρών ανα­μέ­νε­ται να δώσουν σήμερα μαθητές στην κινη­το­ποί­ηση που διορ­γα­νώ­νουν στο κέντρο της Αθήνας, ζητώ­ντας άμεσες λύσεις  και αντι­με­τώ­πιση των προ­βλη­μά­των που οδηγούν τη δημόσια παιδεία σε νέα αδιέ­ξοδα.

Στο in μίλησε η Μαρία, μαθή­τρια και μέλος της Συντο­νι­στι­κής Επι­τρο­πής Μαθητών Αθήνας, κάνο­ντας μνεία σε τέσσερα φλέ­γο­ντα και επί­καιρα ζητή­ματα που έχουν δημιουρ­γή­σει ανα­στά­τωση και ανη­συ­χία στην εκπαι­δευ­τική κοι­νό­τητα.

Όπως σημειώ­νει, σε αχαρ­το­γρά­φητα νερά είναι οι μαθητές και οι εκπαι­δευ­τι­κοί σχετικά με την πρό­σφατη απα­γό­ρευση των κινητών στα σχολεία, καθώς δεν ξέρουν πώς πραγ­μα­τικά να δράσουν, ενώ ακραίες κρί­νο­νται οι ποινές που η νομο­θε­σία προ­βλέ­πει να επι­βλη­θούν στους «παρα­βά­τες».

Στα κρίσιμα προ­βλή­ματα, παρα­μέ­νουν για άλλη μία χρονιά τα εκπαι­δευ­τικά κενά, καθώς οι προ­σλή­ψεις γίνο­νται σε φάσεις και δεν επαρ­κούν, καθώς και τα προ­βλη­μα­τικά σχολικά κτίρια, τα οποία παρα­μέ­νουν ασυ­ντή­ρητα και χωρίς προ­σει­σμι­κούς ελέγ­χους.

Ζήτημα που προ­βλη­μα­τί­ζει έντονα την εκπαι­δευ­τική κοι­νό­τητα είναι και η έξαρση της βίας ανη­λί­κων.

«Βουνό» τα προ­βλή­ματα

«Δευτέρα 4 Νοέμβρη μαθητές, φοι­τη­τές και καθη­γη­τές από όλη τη χώρα βγαί­νουμε στους δρόμους γιατί δεν συμ­βι­βα­ζό­μα­στε με την τραγική κατά­σταση στα σχολεία μας. Γιατί θέλουμε σχολεία σύγ­χρονα, με κατάλ­λη­λες υπο­δο­μές, που θα μας δίνουν την γνώση που χρεια­ζό­μα­στε για να κυνη­γή­σουμε τα όνειρα και τους στόχους μας και δεν θα λει­τουρ­γούν σαν εξε­τα­στικά κέντρα παρέ­χο­ντας μόνο επι­φα­νεια­κές γνώσεις! Γιατί οι μαθητές των ΕΠΑΛ δεν είμαστε Β΄ κατη­γο­ρίας, όπως πολλοί μας παρου­σιά­ζουν και μας αντι­με­τω­πί­ζουν! Ας δούμε λοιπόν τι μέτρα έχουν παρθεί για όλα αυτά από το Υπουρ­γείο και την Κυβέρ­νηση…» ανα­φέ­ρουν χαρα­κτη­ρι­στικά καλώ­ντας σε μαζική συμ­με­τοχή στη σημε­ρινή κινη­το­ποί­ηση.

«Με το κινητό στην τσάντα δεν λύνο­νται τα προ­βλή­ματα»

Το Συντο­νι­στικό Μαθητών τονίζει ότι «όπως είναι ευρέως γνωστό, η οδηγία για ¨το κινητό στην τσάντα¨ πάντα υπήρχε, δεν είναι κάποια και­νο­το­μία. Παρ’ όλα αυτά, όταν ο μαθητής δεν θέλει να προ­σέ­ξει το μάθημα φταίει το κινητό που κρατάει στο χέρι; Μήπως το Υπουρ­γείο και η κυβέρ­νηση ρίχνει την ¨μπάλα¨ και την ευθύνη απο­κλει­στικά στο κινητό, ρίχνο­ντας απο­βο­λές, για να καλύψει ένα σχολείο μη δημιουρ­γικό; Υπε­ρη­φα­νεύ­ο­νται καθη­με­ρινά και προ­σμε­τρούν τις απο­βο­λές που έχουν δοθεί για τα κινητά, αλλά κανείς δεν προ­σμε­τρά τα ουσια­στικά προ­βλή­ματα του σημε­ρι­νού σχο­λείου».

Και συμπλη­ρώ­νουν πως «ναι πάντα υπήρχε η απα­γό­ρευση του κινητού, αλλά όχι δεν έλυσε κανένα πρό­βλημα, αντι­θέ­τως και κυρίως με τα νέα μέτρα δημιουρ­γεί­ται ένα κλίμα τρο­μο­κρα­τίας που απο­στα­σιο­ποιεί ακόμα περισ­σό­τερο τους μαθητές. Κανένα μέτρο που έχουν πάρει οι κυβερ­νή­σεις δεν έκανε το σχολείο δημιουρ­γικό, που θα καλ­λιερ­γεί την ομα­δι­κό­τητα και όχι τον αντα­γω­νι­σμό, το ‘ο θάνατος σου, η ζωή μου’».

Τα κινητά τηλέ­φωνα δεν πρέπει να λει­τουρ­γούν σαν «απο­διο­πο­μπαίος τράγος» για όλα τα άλυτα προ­βλή­ματα που έχει η εκπαί­δευση, λένε χαρα­κτη­ρι­στικά. Μάλιστα, με τη συγκε­κρι­μένη απόφαση φαί­νε­ται πως παρα­γκω­νί­ζε­ται ένα βασικό τεχνο­λο­γικό κομμάτι των νέων, το οποίο θα μπο­ρούσε να γίνει σύμ­μα­χος στην εκπαι­δευ­τική δια­δι­κα­σία κι όχι φόβος και τρόμος.

Απα­ραί­τητο θα ήταν να εντο­πι­στούν τα βαθύ­τερα αίτια που οδηγούν τους μαθητές «μακριά» από την εκπαί­δευση και τους ωθούν να χάνουν το ενδια­φέ­ρον τους. Αντί­θετα, αργά, αλλά σταθερά, κτί­ζε­ται ένα καθε­στώς τρο­μο­κρα­τίας, επι­ση­μαί­νουν.

Έξαρση της βίας μεταξύ ανη­λί­κων, γιατί ζούμε μέσα στη βία

Η ραγδαία αύξηση των περι­στα­τι­κών βίας ανάμεσα σε ανή­λι­κους, τόσο εντός, όσο και εκτός του σχο­λι­κού χώρου, προ­βλη­μα­τί­ζει και ανη­συ­χεί επίσης τα παιδιά.

Όπως ανα­φέ­ρει το Συντο­νι­στικό Μαθητών, «σαφώς λοιπόν το κινητό στην τσέπη, αλλά όταν το ανοί­γουμε έξω από το σχολείο βλέ­πουμε όλα τα περι­στα­τικά βίας που προ­βάλ­λο­νται τόσο στα σόσιαλ και σε ιστο­σε­λί­δες, όσο και στα κανάλια. Ακόμη περισ­σό­τερο προ­βάλ­λε­ται η ενδο­σχο­λική βία, με τους μαθητές να χαρα­κτη­ρί­ζο­νται ¨εγκλη­μα­τίες¨ και ¨παρα­βα­τι­κοί¨».

Απα­ραί­τητο κρί­νε­ται τα φαι­νό­μενα βίας να περιο­ρι­στούν, με μέτρα που πραγ­μα­τικά θα μπο­ρέ­σουν να φέρουν απο­τέ­λε­σμα, και όχι μέτριες λύσεις που ρίχνουν στάχτη στα μάτια του κόσμου. «Κάπου εδώ πρέπει να σκε­φτούμε ότι το σχολείο απο­τε­λεί μικρο­γρα­φία της κοι­νω­νίας και όλα τα κοι­νω­νικά φαι­νό­μενα αντα­να­κλούν τελικά μέσα στα σχολεία μας, και αδιαμ­φι­σβή­τητα ένα από αυτά είναι και η βία που συνα­ντάμε μπροστά μας σε οποια­δή­ποτε μορφή.»

» Οι μαθητές δεν είμαστε ¨εγκλη­μα­τίες¨. Αντί­θετα, μέσα στην καθη­με­ρι­νό­τητα της βίας που ζούμε, -γιατί βία είναι όταν οι γονείς μας δυσκο­λεύ­ο­νται να τα βγάλουν πέρα, βία είναι να μας στερούν να ονει­ρευό­μα­στε, βία είναι να βλέ­πουμε στα ΜΜΕ πολέ­μους που η χώρα μας συμμετέχει-, παλεύ­ουμε να βοηθάμε καθη­με­ρινά μέσα από τα μαθη­τικά συμ­βού­λια και τις δράσεις μας, τα περι­στα­τικά αυτά να εξα­λει­φθούν και να αντι­με­τω­πι­στούν έτσι ώστε κανένα παιδί να μην νιώθει μόνο. Γι’  αυτό άλλωστε διεκ­δι­κούμε μόνι­μους ψυχο­λό­γους σε όλα τα σχολεία, δεν θα τους διώ­χνουν στην μια εβδο­μάδα, ώστε να χτίσουν σχέσεις εμπι­στο­σύ­νης με όλους τους μαθητές», προ­σθέ­τουν.

Άγχος από την έλλειψη καθη­γη­τών

Θέμα που θέτουν επί τάπητος οι μαθητές είναι και τα σημα­ντικά κενά σε διδα­κτικό προ­σω­πικό. Για ακόμη μία χρονιά τα σχολεία έχουν ανοίξει με πολλά εκπαι­δευ­τικά κενά, με απο­τέ­λε­σμα την καθυ­στέ­ρηση της έναρξης μαθη­μά­των σε πολλές τάξεις. Σοβα­ρό­τερο είναι φυσικά το πρό­βλημα στην Γ’ Λυκείου, δεδο­μέ­νου ότι σε μερι­κούς μήνες πρό­κει­ται να αρχί­σουν οι Πανελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις για το 2025, επο­μέ­νως η όποια καθυ­στέ­ρηση έχει μεγα­λύ­τερο κόστος για τα παιδιά.

«Διεκ­δι­κούμε επίσης να καλυ­φθούν και τα κενά στους καθη­γη­τές που υπάρ­χουν μέχρι και τώρα τον τρίτο σχολικό μήνα, τα οποία θα έπρεπε να έχουν καλυ­φθεί. Έρχο­νται συνεχώς και­νούρ­γιοι καθη­γη­τές και σε διά­στημα πέντε ημερών έχουν φύγει. Μία καθη­με­ρινή κατά­σταση, που δημιουρ­γεί επι­πλέον άγχος στους μαθητές, -πόσο μάλλον στους τρι­το­λύ­κειους που δεν έχουν ακόμα μαθή­ματα κατεύθυνσης-, αλλά και αβε­βαιό­τητα, καθώς δεν προ­λα­βαί­νουμε να γνω­ρι­στούμε και να ανα­πτύ­ξουμε μια σχέση με τους καθη­γη­τές μας και την επόμενη εβδο­μάδα τους έχουν κιόλας μετα­φέ­ρει σε άλλο σχολείο», τονί­ζουν οι μαθητές.

Πρό­βλημα απο­τε­λεί και η γνωστή ΕΒΕ, που τις τελευ­ταίες χρονιές έχει αφήσει έξω από σχολές μεγάλο ποσοστό υπο­ψη­φίων. Όπως εξηγεί η Μαρία, από το Συντο­νι­στικό «και αφού κατα­φέ­ρουμε να περά­σουμε όλα αυτά τα εμπόδια, συνα­ντάμε την Ελά­χι­στη Βάση Εισα­γω­γής. Ο μεγα­λύ­τε­ρος «κόφτης» που έχει αφήσει δύο χρόνια το 40% των μαθητών που έδωσαν πανελ­λα­δι­κές εκτός σχολών».

Κτίρια-«προσοχή κίνδυνος-θάνατος»

«Ένα άλλο σημα­ντικό πρό­βλημα των σχο­λείων είναι η φανερά κακή κατά­σταση των σχο­λι­κών κτηρίων. Βρί­σκο­μαι σε ένα ΕΠΑΛ το οποίο στε­γά­ζε­ται σε επι­κίν­δυνο κτίριο, με τα ταβάνια να στάζουν και να είναι έτοιμα να καταρ­ρεύ­σουν και από την άλλη με απαρ­χαιω­μένα εργα­στή­ρια χωρίς τον απα­ραί­τητο εξο­πλι­σμό, που σε καμία περί­πτωση δεν συμ­βα­δί­ζουν με τα νέα τεχνο­λο­γικά μέσα. Θέλουμε σχολείο που θα μας βοηθάει να μάθουμε το επάγ­γελμα που πρό­κει­ται να ακο­λου­θή­σουμε, με σύγ­χρονα  βιβλία τα οποία θα ανα­φέ­ρο­νται στα σημε­ρινά δεδο­μένα και όχι σε αυτά του προη­γού­με­νου αιώνα» επι­ση­μαί­νει η μαθή­τρια, επα­να­φέ­ρο­ντας το πάγιο πρό­βλημα των ακα­τάλ­λη­λων σχο­λι­κών υπο­δο­μών που δεν τηρούν τις σύγ­χρο­νες προ­δια­γρα­φές ασφα­λείας.

Η κρατική αμέλεια σε αυτό το κομμάτι θέτει, δυνη­τικά, σε άμεσο κίνδυνο τις ζωές των μαθητών, όσο και των εκπαι­δευ­τι­κών.

Ραντε­βού στους δρόμους για το σχολείο που αξίζει στους μαθητές

«Αυτά είναι τα πραγ­μα­τικά προ­βλή­ματα των μαθητών, αυτή την κατά­σταση έχουν δια­μορ­φώ­σει όλα αυτά τα χρόνια και το ξέρουν πολύ καλά στην κυβέρ­νηση. Όμως, για αυτούς οι ανάγκες των μαθητών είναι κόστος, τα όνειρά μας είναι κόστος. Επι­λέ­γουν να μην δίνουν χρήματα για την Παιδεία και άλλες ανάγκες, δικές μας και των οικο­γε­νειών μας. Οι μαθητές όμως έχουμε μάθει να αγω­νι­ζό­μα­στε για τα δικαιώ­ματα μας και ο,τι τελικά έχει βελ­τιω­θεί στα σχολεία μας έγινε μετά από τους αγώνες μας», τονίζει το Συντο­νι­στικό Μαθητών.

«Για τον λόγο αυτό λοιπόν και για όλους τους παρα­πάνω δίνουμε αυτό το ραντε­βού στους δρόμους, για να διεκ­δι­κή­σουμε τα αυτο­νό­ητα, επειδή θέλουμε το σχολείο να απο­τε­λεί δεύτερο σπίτι μας που θα νιώ­θουμε ασφά­λεια και θα καλ­λιερ­γούμε κάθε μας πτυχή. Γινό­μα­στε και εμείς μέρος αυτής της μεγάλης αλυ­σί­δας εργα­ζο­μέ­νων μαζί με τα αδέλφια μας τους φοι­τη­τές στις 4 Νοέμβρη να βου­λιά­ξουμε το κέντρο της Αθήνας» τονί­ζουν.

Πηγή: in.gr