Αριστοτέλης Παυλίδης: Δύο χρόνια από τον θάνατο του μακροβιότερου Δωδεκανήσιου πολιτικού

Δύο χρόνια συμπλη­ρώ­νο­νται από την ημέρα που «έφυγε» για το αιώνιο ταξίδι ο Αρι­στο­τέ­λης Παυ­λί­δης. Το ημε­ρο­λό­γιο έγραφε 25/10/2022. Ο αγα­πη­μέ­νος υπουρ­γός της Δωδε­κα­νή­σου, ο οικου­με­νι­κός Τέλης της Δωδε­κα­νή­σου «έσβησε» στο Λαϊκό Νοσο­κο­μείο Αθηνών σε ηλικία 79 ετών, αφή­νο­ντας ανε­ξί­τηλο το απο­τύ­πωμά του στα «νησάκια του», που τόσο αγάπησε, για πολλές δεκα­ε­τίες.

Ο μακρο­βιό­τε­ρος πολι­τι­κός της Δωδε­κα­νή­σου που άφησε μεγάλη παρα­κα­τα­θήκη από τις θέσεις του βου­λευτή Δωδε­κα­νή­σου επί 30 χρόνια με τη ΝΔ και υπουρ­γού στις κυβερ­νή­σεις των Τζανή Τζαν­νε­τάκη, Κων­στα­ντί­νου Μητσο­τάκη και Κώστα Καρα­μανλή, ο οποίος σφρά­γισε με την πολύ­χρονη πολι­τική του δια­δρομή, τη σύγ­χρονη πολι­τική ιστορία του τόπου μας.

Το 1977 εξελέγη για πρώτη φορά βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου με τη Νέα Δημο­κρα­τία, της οποίας υπήρξε ιδρυ­τικό μέλος.

Στις κυβερ­νή­σεις Τζαν­νε­τάκη, Ζολώτα και Μητσο­τάκη διε­τέ­λεσε υφυ­πουρ­γός Οικο­νο­μι­κών και υπουρ­γός Εμπο­ρι­κής Ναυ­τι­λίας.

Στην πρώτη κυβέρ­νηση Καρα­μανλή διο­ρί­στηκε υπουρ­γός Αιγαίου και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής, θέση στην οποία παρέ­μεινε μέχρι και τον σχη­μα­τι­σμό της δεύ­τε­ρης κυβέρ­νη­σης που προήλθε από τις βου­λευ­τι­κές εκλογές του 2007.

Είχε σπάνια ευγέ­νεια και ευρύ­τητα γνώσεων και δια­κρι­νό­ταν για τις καθαρές επι­λο­γές του.

Ήταν πρότυπο αυτο­δη­μιούρ­γη­του πολι­τι­κού και ευπα­τρί­δης της πολι­τι­κής.

Ξεχώ­ριζε για την ακε­ραιό­τητά του. Από το καφε­νείο της αγα­πη­μέ­νης του Κασο-Καρπαθίας, όπως του άρεσε να την απο­κα­λεί, μέχρι το Ευρω­παϊκό Κοινοβούλιο- Συμ­βού­λιο της Ευρώπης και Διε­θνείς Οργα­νι­σμούς, που έδινε μάχες για τη χώρα μας.

Όλους τους Δωδε­κα­νή­σιους, ψηφο­φό­ρους του και μη, τους γνώριζε με το μικρό τους όνομα, με ένα απί­στευτο μνη­μο­νικό που προ­κα­λούσε το θαυ­μα­σμό όλων.

Παρά τις δυσκο­λίες που αντι­με­τώ­πιζε με τα σοβαρά θέματα υγείας τα τελευ­ταία χρόνια, αφιε­ρώ­θηκε στο στόχο ανά­δει­ξης της Ιππο­κρα­τι­κής Κω και προ­βο­λής των Ιππο­κρα­τι­κών Ιδεών, μέχρι την τελευ­ταία στιγμή, όπου διε­τέ­λεσε πρό­ε­δρος του Διε­θνούς Ιππο­κρά­τειου Ιδρύ­μα­τος.

Η βου­λευ­τής και πρώην υπουρ­γός Ντόρα Μπα­κο­γιάννη, η οποία δια­τη­ρούσε στενούς δεσμούς φιλίας με τον εκλι­πό­ντα Δωδε­κα­νή­σιο πολι­τικό και συμπο­ρεύ­τη­καν για πολλά χρόνια από τα ίδια έδρανα στο ελλη­νικό Κοι­νο­βού­λιο, αλλά και στο Συμ­βού­λιο της Ευρώπης, είχε πει ότι ο Α. Παυ­λί­δης ήταν παλιάς κοπής πολι­τι­κός, εκπρο­σω­πώ­ντας με πάθος το λαό της Δωδε­κα­νή­σου στη Βουλή. “Για όλους μας ήταν ένας εξαι­ρε­τι­κός φίλος, ένας άνθρω­πος ο οποίος είχε πάντοτε το θάρρος της γνώμης του, στάθηκε στη Βουλή εκπρο­σω­πώ­ντας το λαό της Δωδε­κα­νή­σου με πάθος, με γνώσεις και κύρος στη μακρό­χρονη δια­δρομή του».

Ο περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου Γιώργος Χατζη­μάρ­κος είχε δηλώσει ότι ο Αρι­στο­τέ­λης Παυ­λί­δης, ήταν ο πολι­τι­κός που ταυ­τί­στηκε με τα Δωδε­κά­νησα και τη νεότερη ιστορία τους όσο κανείς άλλος. «Υπη­ρέ­τησε την κοι­νο­βου­λευ­τική Δημο­κρα­τία επί δεκα­ε­τίες, τιμώ­ντας την εμπι­στο­σύνη των συμπα­τριω­τών του κατά τις αλλε­πάλ­λη­λες θητείες του στη Βουλή των Ελλήνων».

Ο Γιώργος Χαρα­λα­μπό­που­λος, πρώην νομάρ­χης Δωδε­κα­νή­σου, είχε πει ότι “ο Τέλης ζούσε για την πολι­τική. Η πολι­τική κυλούσε με έντονη ροή στο αίμα του. Θυμάμαι, σε συζή­τηση που είχα με τον τότε πρω­θυ­πουργό Κων­στα­ντίνο Μητσο­τάκη είπε ότι «ο Τέλης είναι από τους λίγους υπουρ­γούς που τον βρίσκω στο γραφείο του και στις 12 τη νύχτα».

Ο συμπα­τριώ­της του και πρώην βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ζωίδης, με κατα­γωγή από το ίδιο χωριό, το Πυλί της Κω, είχε πει ότι «ο Τέλης ήταν γεν­νη­μέ­νος για την πολι­τική. Δεν ανήκε σε πολι­τικά κόμματα, δεν είχε πολι­τι­κούς εχθρούς, ήταν οικου­με­νι­κός. Ήξερες ότι είχες μπροστά σου έναν άνθρωπο ο οποίος ενδια­φε­ρό­ταν για το κάθε νησί και όχι μόνο για το νησί της Κω, για τα “νησάκια μας”, όπως έλεγε, δική του η έκφραση και πάλευε για αυτά με όλες του τις δυνά­μεις. Ό,τι μπο­ρούσε να κάνει το έκανε για το Αιγαίο, για τα νησιά».

Περι­γρά­φο­ντας μάλιστα το πώς ο ίδιος πλη­ρο­φο­ρή­θηκε ως συγ­χω­ρια­νός του ότι θα κατέ­βαινε στην πολι­τική το 1977, ο κ. Ζωίδης είχε πει: «Μπορεί να είμα­σταν σε δια­φο­ρε­τι­κούς πολι­τι­κούς χώρους, αλλά με μία σχέση αγάπης, η οποία ξεκι­νούσε από πάρα πολλά χρόνια. Το 1976 όταν εγώ ήμουν ακόμα στρα­τιώ­της και πήρα μετά­θεση τελικά στην Αθήνα, ύστερα από μία περιο­δεία σε όλη την Ελλάδα, στον Σύλλογο των Κώων της Αθήνας ήταν πρό­ε­δρος ο Αρι­στο­τέ­λης Παυ­λί­δης, αντι­πρό­ε­δρος ο Κώστας Σκαν­δα­λί­δης κι εγώ γενικός γραμ­μα­τέας. Όταν και οι τρεις μας ακόμα δεν είχαμε ασχο­λη­θεί με την πολι­τική. Ο Σκαν­δα­λί­δης ήταν κάπως πιο κοντά στην ενεργό πολι­τική, ο Τέλης ετοι­μα­ζό­ταν και σε λίγους μήνες κατέ­βηκε για βου­λευ­τής. Εγώ βρι­σκό­μουν ήδη στη Ρόδο για να δουλέψω (με φιλο­ξε­νούσε ένας φίλος πάλι χωρια­νός στο δωμάτιό του γιατί δεν είχα βρει ακόμα σπίτι) και το πρώτο τηλέ­φωνο που έκανε 7:00 το πρωί το 1977 το σήκωσα εγώ και μου λέει: “Πυλιω­τά­κια, παίρνω να σας ενη­με­ρώσω ότι κατε­βαίνω για βου­λευ­τής”.

Ο βου­λευ­τής Γιώργος Νικη­τιά­δης, είχε τονίσει ότι «Ο Τέλης, υπήρξε από μόνος του μια πολι­τική σχολή. Ήταν η σχολή της από­λυ­της αφο­σί­ω­σης στα κοινά και στον τόπο του. Η πολι­τική σχολή της συνε­χούς και αδιά­λει­πτης επι­κοι­νω­νίας με τον κόσμο. Η σχολή που γνώριζε τον καθένα με το μικρό του όνομα, που γνώριζε όλη την οικο­γέ­νεια, που ήξερε τα καθη­με­ρινά της προ­βλή­ματα. Η σχολή του αγώνα χωρίς τέλος, μέχρι το τέλος».

Ο πρώην βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Δημή­τρης Γάκης, είχε περι­γρά­ψει ότι τα τελευ­ταία χρόνια η συνά­ντησή τους απέδωσε μια υπέροχη συνερ­γα­σία που έφερε θετι­κό­τατα απο­τε­λέ­σματα στην προ­ώ­θηση και προβολή των προ­βλη­μά­των των νησιών μας, ενώ στον δικό του απο­χαι­ρε­τι­σμό προς τον Τέλη, απο­κά­λυψε μία συγκλο­νι­στική ανθρώ­πινη ιστορία που του εξο­μο­λο­γή­θηκε για τον αεί­μνη­στο πολι­τικό, ένας «σύντρο­φος» λιμε­νερ­γά­της. «Στο Ζηπάρι της Κω, μέσα σε έναν καφενέ καθόταν ένας μόνο άνθρω­πος παρέα με την σούμα του. Μου λένε “εκείνος είναι σύντρο­φος μέλος του κόμ­μα­τος, αλλά αρνεί­ται να ψηφίσει το κόμμα, ψηφίζει Παυλίδη”. Εγώ απόρησα και του λέω “Σύντροφε, είμαι ο Δημή­τρης ο Γάκης, ο βου­λευ­τής του ΣυΡιζΑ και θα ήθελα να μου εξη­γή­σεις γιατί ψηφί­ζεις τον Παυλίδη και όχι το κόμμα μας παρότι είσαι μέλος του”. Κάθομαι μαζί του λοιπόν στο τρα­πε­ζάκι και αρχίζει να μου λέει. “Κάποια φορά στο λιμάνι, έσπασε το σκοινί που δένει το καράβι και με χτύπησε στο κεφάλι. Έπεσα κάτω αναί­σθη­τος, χαμένος. Έμαθα μετά ότι πέρασαν σχεδόν όλοι οι πολι­τι­κοί και ανέ­βη­καν όλοι στο καράβι να φύγουν. Εγώ όταν ξύπνησα βρι­σκό­μουν στον Ευαγ­γε­λι­σμό και δίπλα μου ήταν ο Τέλης και μου κρα­τούσε το χέρι, ο Παυ­λί­δης ήταν, όχι η γυναίκα μου. Εκεί έμαθα ότι ο Παυ­λί­δης δεν μπήκε μαζί με τους άλλους στο καράβι να φύγει, έμεινε δίπλα μου, κάλεσε το Πούμα και ήρθε μαζί μου, μπήκε κι αυτός μέσα και ήρθε μαζί μου στην Αθήνα και περί­μενε μέχρι να συνέλθω δίπλα στο κρεβάτι μου. Αυτόν τον άνθρωπο μπορώ εγώ, μου λέει, να μην το ψηφίσω να μην ανα­γνω­ρίσω την συμπα­ρά­σταση και την βοήθειά του;”. Βούρ­κωσα, τον κοίταξα και του είπα “και εγώ σύντροφε αν ήμουν στη θέση σου το ίδιο θα έκανα και να συνε­χί­σεις να το κάνεις σε όλη σου τη ζωή, γιατί η ανα­γνώ­ριση της καλο­σύ­νης είναι μεγα­λύ­τερη από την ίδια την πράξη της καλο­σύ­νης”.

«Μαζί με τον Τέλη έφυγε και μια ολό­κληρη εποχή», ανέφερε ο Μάνος Κόν­σο­λας. «Η προ­σφορά του, ο αγώνας του και οι πράξεις του, θα μείνουν ανε­ξί­τηλα γραμ­μένα στην ιστορία των νησιών μας, αλλά και στις καρδιές των Δωδε­κα­νη­σίων», είχε τονίσει ο Γιάννης Παππάς. Για τον πολι­τικό που, επί μισό σχεδόν αιώνα, προ­σέ­φερε κατά τρόπο μονα­δικό και ανε­πα­νά­λη­πτο, τις υπη­ρε­σίες του στη χώρα και τα Δωδε­κά­νησά μας, έκανε λόγο ο Βασίλης Υψη­λά­ντης, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι για τον ίδιο υπήρξε ο σημα­ντι­κός δάσκα­λος, που του έδειξε τον δρόμο της προ­σφο­ράς και της αφο­σί­ω­σης στον πολίτη, ενώ και η Μίκα Ιατρίδη ανα­φέρ­θηκε στον «ευπα­τρίδη της πολι­τι­κής», μια πατρική μορφή για τα Δωδε­κά­νησα. Τα λόγια δεν αρκούν για να περι­γρά­ψουν τον Αρι­στο­τέλη Παυλίδη, το έργο του και την προ­σφορά του στον τόπο μας. Αφήνει μεγάλη παρα­κα­τα­θήκη πίσω του και ένα ανε­ξί­τηλο απο­τύ­πωμα σε όλα τα νησιά μας, που με τόση αγάπη, αφο­σί­ωση και πάθος υπη­ρέ­τησε».