Νίκος Κοντού: «Η ζωή δεν περιμένει, είναι σαν ένα τρένο που τρέχει και εσύ πρέπει να το προλάβεις. Αυτό έκανα με τον τρόπο μου»

Στους παρα­ο­λυ­μπια­κούς αγώνες του Παρι­σιού, κατέ­κτη­σες την 5η θέση στον τελικό των 100 μέτρων ύπτιας κολύμ­βη­σης. Πόσο σημα­ντική ήταν για σένα η κατά­κτηση αυτή;

Η πρώτη μου συμ­με­τοχή στους Παρα­ο­λυ­μπια­κούς αγώνες στο Παρίσι ήταν μία πολύ συγκι­νη­τική εμπει­ρία. Ένα χρόνο μετά το ατύχημά μου ξεκί­νησα το κολύμπι, γνω­ρί­ζο­ντας ότι θέλω να πάρω μέρος σε παρα­ο­λυ­μπια­κούς αγώνες. Τα κατά­φερα και αισθά­νο­μαι ότι άλλος ένας στόχος μου εκπλη­ρώ­θηκε.

Όταν πήρα μέρος στο πανελ­λή­νιο πρω­τά­θλημα ΑμεΑ στην Αθήνα, ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα σε ένα χώρο με τόσους αθλητές με διά­φο­ρες μορφές ανα­πη­ρίας. Ήταν ένα συγκλο­νι­στικό συναί­σθημα. Στους Παρα­ο­λυ­μπια­κούς στο Παρίσι το συναί­σθημα ήταν ακόμη πιο έντονο, καθώς βρι­σκό­μουν στη μεγα­λύ­τερη διορ­γά­νωση στον κόσμο για τα ΑμεΑ, ανάμεσα στους καλύ­τε­ρους αθλητές. Για να φτάσεις εκεί, πρέπει να έχεις δια­νύ­σει πολλά χιλιό­με­τρα…

Για να εξα­σφα­λί­σουμε τη συμ­με­τοχή μου στους Παρα­ο­λυ­μπια­κούς, έπρεπε να κινη­θούμε γρήγορα. Μπήκα στη δια­δι­κα­σία εντα­τι­κών προ­πο­νή­σεων. Ενώ εργά­ζο­μαι μέχρι αργά το βράδυ, θυσίαζα τα πρωινά μου για να προ­πο­νού­μαι. Αυτό όμως με βοήθησε περισ­σό­τερο στην καθη­με­ρινή μου ρουτίνα. Κατά­φερα να ενδυ­να­μωθώ ακόμη περισ­σό­τερο. Η προ­πό­νηση με ενερ­γο­ποί­ησε. Ήταν ένας λόγος να κινη­το­ποι­ηθώ, να έχω μία πιο δρα­στή­ρια καθη­με­ρι­νό­τητα. Αυτο­νο­μή­θηκα περισ­σό­τερο.

Ποιοι είναι οι στόχοι σου μετά το Παρίσι;

Μετά το Παρίσι, έκανα διά­λειμμα για ένα μήνα και ξεκί­νησα και πάλι τις προ­πο­νή­σεις, θέτο­ντας ως στόχο τους επό­με­νους Παρα­ο­λυ­μπια­κούς αγώνες στο Λος Αντζε­λες. Τέλος Οκτω­βρίου, ίσως κατα­φέρω να πάρω μέρος στο παγκό­σμιο πρω­τά­θλημα ΑμεΑ στη Σιγκα­πούρη. Ελπίζω να είμαι εκεί.

Υπάρ­χουν όμως οι ανα­γκαίες υπο­δο­μές στη Ρόδο; Πού προ­πο­νεί­σαι;

Προ­πο­νού­μαι στην πισίνα του ξενο­δο­χείου Apollo. Βέβαια ευελ­πι­στώ κάποια μέρα να ολο­κλη­ρω­θεί το δημο­τικό κολυμ­βη­τή­ριο στην Ιαλυσό.

Η ζωή και η καθη­με­ρι­νό­τητά σου άλλαξε απότομα μετά το ατύχημά σου. Πόσο εύκολο ήταν να προ­σαρ­μο­στείς στην νέα κατά­σταση;

Κάθε άνθρω­πος θα δυσα­να­σχε­τή­σει, αν ανα­γκα­στεί να αλλάξει κάποια σταθερή του συνή­θεια στην καθη­με­ρι­νό­τητά του. Όπως λένε, έπειτα από ένα σοβαρό ατύχημα, περνά κανείς διάφορα στάδια μέχρι να απο­δε­χθεί την νέα συνθήκη στην οποία έχει βρεθεί. Εγώ προ­σω­πικά δεν συμφωνώ με αυτή την προ­σέγ­γιση. Η μόνη επιλογή που έχεις είναι να συνε­χί­σεις. Δεν φαντα­ζό­μουν ποτέ ότι θα βρι­σκό­μουν σε ένα ανα­πη­ρικό αμα­ξί­διο. Δεν μπορώ να απο­δε­χθώ το γεγονός. Το βλέπω απλά ως το μέσο που με βοηθά να κινού­μαι και να συνε­χίσω τη ζωή μου, είναι μέρος της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς μου πια.

Γενι­κό­τερα μετά από το ατύχημα, προ­σπα­θού­σαν να με προ­ε­τοι­μά­σουν για την νέα μου καθη­με­ρι­νό­τητα. Έμεινα αρκε­τούς μήνες καθη­λω­μέ­νος στο κρεβ­βάτι να κοιτώ το ταβάνι. Σιγά σιγά, έβαλα στόχους και κατά­φερα να επα­νέλθω στους ρυθμούς της ζωής. Συνει­δη­το­ποί­ησα πολύ απλά ότι η ζωή δεν περι­μέ­νει, είναι σαν ένα τρένο που τρέχει και εσύ πρέπει να το προ­λά­βεις. Αυτό και έκανα, με τον τρόπο μου.

Στην αρχή πήγα σε ένα κέντρο απο­κα­τά­στα­σης. Εκεί δεν μπο­ρούσα να απο­δε­χθώ το γεγονός ότι γύμναζα μόνο τα χέρια μου. Ήθελα να γυμνάσω και τα πόδια, να έχω μία ελπίδα… Όμως όλα εξαρ­τώ­νται από το βαθμό της βλάβης που έχεις υποστεί. Στη δική μου περί­πτωση, χτύπησα στον αυχένα συμπιέ­ζο­ντας τον νωτιαίο μυελό. Σύμφωνα με τη βιβλιο­γρα­φία ήταν ξεκά­θαρο ότι δεν επρό­κειτο να περ­πα­τήσω ξανά. Όταν λοιπόν όλα τα δεδο­μένα συγκλί­νουν σε μία συγκε­κρι­μένη συνθήκη, πρέπει να πάρεις την απόφαση να συνε­χί­σεις. Και δεν λέω ότι πρό­κει­ται για μία εύκολη απόφαση.

Τι ήταν αυτό που σε κινη­το­ποί­ησε, που σε βοήθησε να κάνεις μία νέα αρχή;

Πήγα στην Κομο­τηνή μετά το κέντρο απο­κα­τά­στα­σης στην Αθήνα. Εκεί υπάρχει ένας σύλ­λο­γος που λέγεται “Περπατώ” που σε βοηθά να προ­σαρ­μο­στείς στην νέα σου πραγ­μα­τι­κό­τητα. Στο σύλλογο αυτό γνώρισα τον Αλέ­ξαν­δρο Ταξιλ­δάρη, παρα­ο­λυ­μπιο­νίκη της κολύμ­βη­σης, ο οποίος με παρό­τρυνε να ασχο­ληθώ με τον αθλη­τι­σμό. Ακο­λού­θησα τη συμ­βουλή του και άλλαξε η ζωή μου.

Κοι­τάξτε, η κάθε βλάβη, θα αφήσει κάποιες συνέ­πειες. Κάποιες θερα­πεύ­ο­νται και κάποιες όχι. Η δική μου περί­πτωση είναι δύσκολη. Χτύπησα ψηλά στον αυχένα και η τετρα­πλη­γία

που έχω υποστεί επη­ρέ­ασε και τα τέσσερα μέλη του σώματος. Είμαι τυχερός παρόλα αυτά, καθώς κατά­φερα με μεγάλη προ­σπά­θεια να αυτο­νο­μηθώ ακόμη πιο πολύ. Στην αρχή δεν μπο­ρούσα να κουνήσω ούτε τα δάχτυλά των χεριών μου. Έπρεπε να μάθω ξανά από την αρχή να βουρ­τσίζω τα δόντια μου, να τρώω, να ντύ­νο­μαι μόνος μου. Απλά, καθη­με­ρινά ξαφνικά μετα­τρά­πη­καν σε προ­κλή­σεις.

Στάθηκα τυχερός μέσα στην ατυχία μου καθώς τα πέρασα όλα εν μέσω της παν­δη­μίας του κορω­νοϊού. Δεν είχα στο διά­στημα εκείνο επαγ­γελ­μα­τι­κές υπο­χρε­ώ­σεις. Οι γονείς και η σύζυγός μου δεν εργά­ζο­νταν και ήταν δίπλα μου συνεχώς, βοη­θώ­ντας με. Εγώ προ­σπά­θησα από πολύ νωρίς να αυτο­νο­μηθώ καθώς ένιωθα ότι ο χρόνος τρέχει και κανείς δεν μπορεί να με περι­μέ­νει.

Δεν έχεις άλλωστε πολλές επι­λο­γές. Θα κάτσεις σπίτι σου και θα κλαις τη μοίρα σου, ή θα συνε­χί­σεις τη ζωή σου. Εξαρ­τά­ται βέβαια από τον άνθρωπο. Αν είσαι δρα­στή­ριος, δεν θα μείνεις άπραγος. Θα τα κατα­φέ­ρεις με όποιο τρόπο. Αν δεν είσαι δρα­στή­ριος και απο­φα­σι­στι­κός, θα εγκλω­βι­στείς…

Σημα­ντικό ρόλο παίζει βέβαια το οικο­γε­νειακό περι­βάλ­λον. Στις καλές και στις κακές στιγμές της ζωής μου, οι άνθρω­ποι που ήταν και θα είναι πάντα δίπλα μου είναι η γυναίκα μου και οι στενοί μου συγ­γε­νείς.

Υπήρξαν στιγμές που λύγισες; Ήταν μία διέ­ξο­δος τα βίντεο που μοι­ρά­ζε­σαι στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης;

Διένυσα μία σκο­τεινή περίοδο που δεν ήξερα πώς να βοηθήσω τον εαυτό μου ώστε να είμαι πιο αυτό­νο­μος. Ανα­ζη­τούσα λύσεις για να βελ­τιώσω την καθη­με­ρι­νό­τητά μου. Δεν είχα βρει κάποιο σχετικό υλικό στο δια­δί­κτυο και όταν ήμουν στο κέντρο απο­κα­τά­στα­σης σκέ­φτηκα θα ήταν μία πολύ καλή ιδέα να δημιουργώ κάποια βίντεο μέσα από τα οποία να δείξω το δικό μου ταξίδι προς μία πιο αυτό­νομη καθη­με­ρι­νό­τητα.

Όταν ξεπερ­νάς το αρχικό στάδιο του σοκ και κατα­φέρ­νεις με πολλή προ­σπά­θεια να λει­τουρ­γείς με περισ­σό­τερη ανε­ξαρ­τη­σία, ξεχνάς την προη­γού­μενη από­γνωση και ταλαι­πω­ρία. Μαζί με τη γυναίκα μου ξεκι­νή­σαμε να κάνουμε κάποια βιντε­ά­κια, για τα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, πιστεύ­ο­ντας ότι κάποιοι άλλοι άνθρω­ποι θα βοη­θη­θούν.

Κακά τα ψέματα… μετά από ένα ατύχημα τόσο σοβαρό, χάνεις τη ζωή σου και καλεί­σαι να την ξανα­κερ­δί­σεις. Κάποιοι θα το βάλουν κάτω και κάποιοι άλλοι θα το παλέ­ψουν. Προ­σω­πικά πιστεύω ότι μου δόθηκε μία δεύτερη ευκαι­ρία την οποία ένιωσα την ανάγκη να αξιο­ποι­ήσω. Τα πράγ­ματα θα μπο­ρού­σαν να είχαν εξε­λι­χθεί δια­φο­ρε­τικά. Θα μπο­ρούσα να είχα χτυ­πή­σει πολύ πιο σοβαρά και σήμερα να μην ήμουν εδώ. Καλώς ή κακώς η νέα σου ζωή δεν θα είναι ποτέ τόσο εύκολη όσο η προη­γού­μενη. Αξίζει όμως να μη το βάλεις κάτω και να αρπά­ξεις τις ευκαι­ρίες που σου προ­σφέ­ρο­νται. Εγώ π.χ. στους παρα­ο­λυ­μπια­κούς αγώνες δεν θα συμ­με­τείχα ποτέ.

Πόσο εύκολη ή δύσκολη μπορεί να γίνει η καθη­με­ρι­νό­τητα στη Ρόδο για τα ΑμεΑ;

Σε όλο τον κόσμο, παντού είναι όλα δια­μορ­φω­μένα για ανθρώ­πους που δεν κινού­νται με αμα­ξί­διο. Υπάρ­χουν πάρα πολλές δυσκο­λίες για τα άτομα με ανα­πη­ρία και κινη­τικά προ­βλή­ματα. Δεν είναι εύκολη η επι­βί­ωση σε πόλεις που δεν έχουν πετύχει τον επι­θυ­μητό βαθμό προ­βα­σι­μό­τη­τας. Υπάρ­χουν εμπόδια παντού. Είναι πρό­κληση το να κινεί­σαι με αμα­ξί­διο. Μπορούν να το κατα­λά­βουν σε ένα βαθμό οι γονείς που προ­σπα­θούν να δια­σχί­σουν το δρόμο με το παιδικό καρότσι.

Πολλά πράγ­ματα πρέπει να αλλά­ξουν. Όμως δεν μπο­ρούμε να περι­μέ­νουμε μέχρι να γίνουν όλα όσα χρειά­ζε­ται για να βελ­τιω­θεί η προ­σβα­σι­μό­τητα. Κάθε άτομο με ανα­πη­ρία πρέπει να προ­σαρ­μό­σει τη ζωή του έτσι ώστε να είναι εκεί έξω και να μην επι­τρέ­πει τη ζωή να το προ­σπερνά. Πρέπει να ανα­προσ­διο­ρί­σεις τις ανάγκες σου. Αλλά­ζουν ανα­γκα­στικά οι προ­τε­ραιό­τη­τες.

Έχει προ­τε­ραιό­τητα ένα νέο ακριβό κινητό ή το κατάλ­ληλο αμα­ξί­διο που θα σου κάνει τη ζωή πιο εύκολη; Βέβαια το αμα­ξί­διο είναι σαφώς ακρι­βό­τερο από ένα καλό κινητό τηλέ­φωνο, όμως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα κατα­φέ­ρεις να το απο­κτή­σεις αν το βάλεις στόχο.

Προ­σω­πικά, έβαλα στόχο να απο­κτήσω ένα αμάξι με ράμπα για να μετα­κι­νού­μαι και το έκανα. Ο κάθε άνθρω­πος δημιουρ­γεί την καθη­με­ρι­νό­τητά του σύμφωνα με τις ανάγκες του. Κοστί­ζουν όλα αυτά πολλά χρήματα, δεν το συζητώ. Αυτό που θέλω να πω, είναι πως τίποτε δεν είναι ιδανικό. Δεν μπορείς να περι­μέ­νεις τον άλλο να βελ­τιώ­σει την δική σου καθη­με­ρι­νό­τητα. Πρέπει εσύ ο ίδιος να πάρεις πρω­το­βου­λίες.

Η προ­σβα­σι­μό­τητα είναι γενικώς ανύ­παρ­κτη. Ανα­γκα­στικά θα κυκλο­φο­ρείς στο δρόμο δια­κιν­δυ­νεύ­ο­ντας τη ζωή σου… Υπάρ­χουν συνεχώς σταθ­μευ­μένα αμάξια σε ράμπες και θέσεις που δεν πρέπει. Στις δημό­σιες υπη­ρε­σίες δεν υπάρχει πρό­σβαση χωρίς φραγ­μούς. Φταίμε όμως και εμείς οι ίδιοι οι οποίοι κλει­νό­μα­στε στο σπίτι, εξου­σιο­δο­τούμε συγ­γε­νείς να μας κάνουν τις δου­λειές για λογα­ρια­σμό μας. Όταν πήγα στη ΔΕΗ, βγήκε η υπάλ­λη­λος να με εξυ­πη­ρε­τή­σει… δεν κατά­φερα να μπω στην υπη­ρε­σία. Έκανα παρόλα αυτά τη δουλειά μου. Όμως εγώ είμαι ένα αθλη­τι­κός άνθρω­πος που έχω δια­μορ­φώ­σει έτσι τη ζωή μου ώστε να μην χάνω πράγ­ματα από την παλιά μου καθη­με­ρι­νό­τητα. Ένας άνθρω­πος που το βάζει εύκολα κάτω, του φαί­νε­ται βουνό να βγει έξω.

Ωστόσο, αν περισ­σό­τερα άτομα με ανα­πη­ρία έβγαι­ναν από το σπίτι και πήγαι­ναν στις υπη­ρε­σίες, ίσως τα πράγ­ματα να άλλαζαν. Δεν υπάρχει ορα­τό­τητα και μόνο αν αλλάξει αυτό, θα μπο­ρούμε να ελπί­ζουμε σε ένα πιο προ­σβά­σιμο περι­βάλ­λον.

Ποια είναι τα όνειρά σου και ποιοι οι στόχοι που θέτεις για το μέλλον;

Μετά το ατύχημα κάνω μεσο­πρό­θε­σμους στόχους. Η ζωή είναι απρό­βλε­πτη. Δεν ξέρεις τι σου ξημε­ρώ­νει. Για μένα πλέον το απόλυτο στη ζωή είναι η ηρεμία. Να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου και την οικο­γέ­νειά σου και σιγά σιγά όλα έρχο­νται.

Κλεί­νο­ντας, ποιο είναι το μήνυμα που θα ήθελες να στεί­λεις;

Είμαι από μικρός στη δουλειά. Είχα ευθύνες. Γενικά δημιουρ­γή­θηκα σαν άνθρω­πος έτσι λόγω της δου­λειάς. Είχα πολλούς ανθρώ­πους για τους οποίους ήμουν υπεύ­θυ­νος. Ίσως και γι’ αυτό το λόγο να ήμουν πιο απο­φα­σι­σμέ­νος να αντι­με­τω­πίσω αυτό που ήρθε.

Η καθη­με­ρι­νό­τητα είναι τόσο σαρω­τική που ξεχνάμε ότι υπάρ­χουν άνθρω­ποι στα νοσο­κο­μεία που δεν μπορούν να βγουν από εκεί. Μόλις μπεις στο νοσο­κο­μείο αντι­λαμ­βά­νε­σαι ότι αν δεν είσαι υγιής, δεν μπορείς να κάνεις τίποτε. Γνωρίζω πολλούς οι οποίοι συνε­χί­ζουν να εργά­ζο­νται αδιά­κοπα χωρίς να αντι­λαμ­βά­νο­νται τις επι­πτώ­σεις, χωρίς να αντι­λαμ­βά­νο­νται πόσο κατα­πο­νούν τον οργα­νι­σμό τους. Όπως ένα αμάξι πρέπει να ανε­φο­διά­ζε­ται με βενζίνη, πρέπει να φρο­ντί­ζεις τον εαυτό σου. Χρειά­ζε­σαι μικρές στιγμές ανά­παυ­λας για να συνε­χί­σεις με μεγα­λύ­τερη δύναμη και καλύ­τερη διάθεση.

Όταν με μετέ­φε­ραν μετά το ατύχημα με το ασθε­νο­φόρο στο νοσο­κο­μείο, έβλεπα τα άλλα αμάξια και ανθρώ­πους να συνε­χί­ζουν τη ζωή τους και αισθα­νό­μουν ότι η δική μου ζωή θα αλλάξει ριζικά. Ήμουν για μήνες στο δωμάτιο του νοσο­κο­μείου. Εκείνες τις στιγμές αντι­λαμ­βα­νό­μουν πόσο απλό ήταν πριν να πάω για ένα καφέ, να απο­λαύσω τις απλές, καθη­με­ρι­νές χαρές της ζωής και πόσο δύσκολο θα ήταν πλέον.

Πριν το ατύχημα δεν έδινα χρόνο στον εαυτό μου. … Δεν έκανα κάποιο άθλημα. Ήμουν όλη μέρα στη δουλειά. Όπως όλοι μας, ήμουν κι εγώ βου­τηγ­μέ­νος στην καθη­με­ρι­νό­τητα. Σήμερα όμως, αφιε­ρώνω καθη­με­ρινά δύο-τρεις ώρες στον εαυτό μου. Μετά αισθά­νο­μαι πολύ πιο δρα­στή­ριος και απο­δο­τι­κός.

Θέλω με την ευκαι­ρία που μου δίνετε, να ευχα­ρι­στήσω αρχικά τη γυναίκα μου, τις οικο­γέ­νειές μας, τους φίλους μου σε όλο τον κόσμο που είναι δίπλα μου και μου δίνουν θάρρος να συνε­χίσω. Θέλω να ευχα­ρι­στήσω την E-food που με στη­ρί­ζει ως χορηγός και όλους τους χορη­γούς που με έχουν υπο­στη­ρί­ξει, τους Lindian collection, Sky park bowling Faliraki, Engel & Völkers Greece, Mosq & Associates, Yestay – Your Executive Stay, super market ΠANAΓIΩTAΣ, Apollo beach hotel.