Βουλή: Υπερψηφίστηκε το ν/σ για τους δικηγόρους

Με τις ψήφους της ΝΔ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ και της Νίκης πέρασε το νομο­σχέ­διο του υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης «Ρυθ­μί­σεις για τα κλη­ρο­νο­μη­τή­ρια, τις απο­δο­χές και απο­ποι­ή­σεις κλη­ρο­νο­μιών, τις εγγρα­φές και τις εξα­λεί­ψεις συναι­νε­τι­κών προ­ση­μειώ­σεων υπο­θη­κών και τις ένορκες βεβαιώ­σεις και για το Ταμείο Χρη­μα­το­δο­τή­σεως Δικα­στι­κών Κτιρίων και την πληρωμή των υπο­θέ­σεων νομικής βοή­θειας».

Το ΚΚΕ μαζί με τη Νέα Αρι­στερά κατα­ψή­φι­σαν, ενώ η Ελλη­νική Λύση, οι Σπαρ­τιά­τες και η Πλεύση Ελευ­θε­ρίας δήλωσαν «παρών».

Δ. Βερ­βε­σός: Μια από τις σημα­ντι­κό­τε­ρες στιγμές για το δικη­γο­ρικό σώμα

Ο πρό­ε­δρος της ολο­μέ­λειας των προ­έ­δρων των Δικη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων Ελλάδος, Δημή­τρης Βερ­βε­σός, μετά την ψήφιση από την Βουλή, του νομο­σχε­δίου με το οποίο μετα­φέρ­θηκε δικα­στη­ριακή ύλη στους δικη­γό­ρους, σε εκτενή δήλωσή του χαι­ρε­τί­ζει την διεύ­ρυνση αυτή, της δικη­γο­ρι­κής ύλης.

Συγκε­κρι­μένα, ο κ. Βερ­βε­σός επι­ση­μαί­νει ότι η νομο­θέ­τηση αυτή «απο­τε­λεί μία από τις πιο σημα­ντι­κές στιγμές για το δικη­γο­ρικό σώμα, καθόσον, πρω­τί­στως, επι­βε­βαιώ­νει το ρόλο του δικη­γό­ρου ως αμίσθου δημό­σιου λει­τουρ­γού, πέραν αυτού, ως νομικού παρα­στά­του και συμ­βού­λου και ανα­βαθ­μί­ζει θεσμικά τη θέση του ως συλ­λει­τουρ­γού της Θέμιδας».

Ανα­λυ­τι­κό­τερα, η δήλωση του προ­έ­δρου της oλομέλειας έχει ως εξής:

«Ψηφί­στηκε σήμερα από το Ελλη­νικό Κοι­νο­βού­λιο το σχέδιο Νόμου του Υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης για τη διεύ­ρυνση της δικη­γο­ρι­κής ύλης και την εκκα­θά­ριση των απο­ζη­μιώ­σεων της Νομικής Βοή­θειας.

Είναι η πρώτη φορά, μετά από πολλά χρόνια, που δικα­στη­ριακή ύλη μετα­φέ­ρε­ται στους δικη­γό­ρους σε μία προ­σπά­θεια απο­συμ­φό­ρη­σης των δικα­στη­ρίων και δημιουρ­γίας συν­θη­κών επι­τά­χυν­σης των ρυθμών απο­νο­μής της δικαιο­σύ­νης.

Ένορκες βεβαιώ­σεις, συναι­νε­τι­κές προ­ση­μειώ­σεις (εγγρα­φές και εξα­λεί­ψεις), κλη­ρο­νο­μη­τή­ρια, απο­δο­χές κλη­ρο­νο­μιάς, σωμα­τεία, ανήκουν πλέον στο έργο του δικη­γό­ρου, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας έμπρα­κτα τον θεσμικό του ρόλο, αυξά­νο­ντας το κύρος του και διευ­ρύ­νο­ντας την επαγ­γελ­μα­τική του δρα­στη­ριό­τητα.

Το νομο­σχέ­διο υπερ­ψη­φί­στηκε από τη Νέα Δημο­κρα­τία, τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ και τη Νίκη. Κατα­ψη­φί­στηκε από το ΚΚΕ και τη Νέα Αρι­στερά. Παρό­ντες δήλωσαν οι Σπαρ­τιά­τες, η Ελλη­νική Λύση και η Πλεύση Ελευ­θε­ρίας.

Θεω­ρούμε ότι η συγκε­κρι­μένη νομο­θέ­τηση απο­τε­λεί μία από τις πιο σημα­ντι­κές στιγμές για το δικη­γο­ρικό σώμα, καθόσον, πρω­τί­στως, επι­βε­βαιώ­νει το ρόλο του δικη­γό­ρου ως αμίσθου δημό­σιου λει­τουρ­γού, πέραν αυτού, ως νομικού παρα­στά­του και συμ­βού­λου και ανα­βαθ­μί­ζει θεσμικά τη θέση του ως συλ­λει­τουρ­γού της Θέμιδας.

Απέ­να­ντι σε αυτό, μειο­ψη­φι­κές λογικές, που αρθρώ­θη­καν σήμερα στο Ελλη­νικό Κοι­νο­βού­λιο, βρί­σκουν κάθετα αντί­θετη την πλειο­ψη­φία του δικη­γο­ρι­κού σώματος και θα απο­μο­νω­θούν, τόσο αυτές, όσο και οι εκφρα­στές τους. Ειδι­κό­τερα:

Η θέση που θεωρεί την μετα­φορά της άνω δικα­στη­ρια­κής ύλης σε δικη­γό­ρους ως μορφή ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης της δικαιο­σύ­νης, παρα­γνω­ρί­ζει τη διάταξη του άρθρου 1 του Κώδικα Δικη­γό­ρων, το οποίο προ­βλέ­πει ότι ο δικη­γό­ρος είναι δημό­σιος λει­τουρ­γός, διάταξη για τη θέσπιση της οποίας αγω­νί­στη­καν δια­χρο­νικά οι δικη­γό­ροι και οι δικη­γο­ρι­κοί σύλ­λο­γοι. Ο δικη­γό­ρος δεν είναι ένας απλός ιδιώτης επι­τη­δευ­μα­τίας, αλλά ένας σημα­ντι­κός συμπράτ­των λει­τουρ­γός της Θέμιδας και όποιοι θέλουν να υπο­βαθ­μί­ζουν τον θεσμικό ρόλο του, δεν έχουν θέση στην δικη­γο­ρική οικο­γέ­νεια.

Η άποψη ότι οι σχε­τι­κές δια­τά­ξεις προ­σκρού­ουν στο Σύνταγμα δεν αντί­κει­ται απα­ντούν στην πάγια νομο­λο­γία των Ανω­τά­των Δικα­στη­ρίων της Χώρας, που έχει κρίνει ότι ο δικη­γό­ρος, λόγω του λει­τουρ­γη­μα­τι­κού χαρα­κτήρα του επαγ­γέλ­μα­τός του, μπορεί να συμ­με­τέ­χει στην έκδοση των συντά­ξεων του ΕΦΚΑ και ότι η συμ­με­τοχή του στη δια­δι­κα­σία δια­με­σο­λά­βη­σης είναι συνταγ­μα­τική. Περαι­τέρω, η μέχρι σήμερα συμ­με­τοχή των δικη­γό­ρων ως συν­δί­κων πτώ­χευ­σης, κηδε­μό­νων σχο­λά­ζου­ζας κλη­ρο­νο­μιάς, εκκα­θα­ρι­στών δια­θη­κών, δικα­στι­κών αντι­προ­σώ­πων σε κάθε φύσεως αρχαι­ρε­σίες (εθνικές εκλογές, εκλογές ευρω­κοι­νο­βου­λίου, δημο­τι­κές και περι­φε­ρεια­κές εκλογές, ανά­δει­ξης διοι­κή­σεως σωμα­τείων κλπ.) δεν έχει εγείρει κανένα ζήτημα αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας. Άλλωστε, τέτοιο θέμα δεν έχει τεθεί ούτε για τους συμ­βο­λαιο­γρά­φους ως προς τη συμ­με­τοχή τους στην έκδοση συναι­νε­τι­κών δια­ζυ­γίων, στη σύνταξη πινάκων πλει­στη­ρια­σμού κλπ..

Εκείνοι δε, που με περισσό λαϊ­κι­σμό διαρ­ρη­γνύ­ουν τα ιμάτιά τους για την ελά­χι­στη αύξηση του κόστους στην πρό­σβαση της δικαιο­σύ­νης, απο­φεύ­γουν να ανα­φερ­θούν στα πολ­λα­πλά οφέλη που θα επέλ­θουν από την επι­τά­χυνση της απο­νο­μής της δικαιο­σύ­νης και τη σύντμηση του σήμερα υφι­στά­με­νου χρόνου εκδί­κα­σης των υπο­θέ­σεων των 1711 ημερών, που κατα­τάσ­σει την Ελλάδα στις τελευ­ταίες θέσεις της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης και η οποία θα συμβεί από την απε­μπλοκή δικα­στών από δια­δι­κα­στι­κού χαρα­κτήρα δια­δι­κα­σίες της εκου­σίας δικαιο­δο­σίας και την ενα­σχό­λησή τους με τα αμιγώς δικαιο­δο­τικά τους καθή­κο­ντα, γεγονός που θα έχει τερά­στιες θετικές συνέ­πειες τόσο για την οικο­νο­μία όσο και για τον μέσο Έλληνα πολίτη, που βιώνει σήμερα φαι­νό­μενα οιονεί αρνη­σι­δι­κίας.

Αυτοί που χαρα­κτη­ρί­ζουν τα συγκε­κρι­μένα μέτρα ως αντί­δωρο ή ψίχουλα, χωρίς να προ­τεί­νουν κάποιες άλλες ουσια­στι­κές λύσεις αύξησης του δικη­γο­ρι­κού εισο­δή­μα­τος στη δύσκολη σημε­ρινή οικο­νο­μική και κοι­νω­νική συγκυ­ρία, περιο­ρι­ζό­με­νοι στο μηρυ­κα­σμό του προ­βλή­μα­τος, προ­έρ­χε­ται ιδίως από εκεί­νους που κατα­φέ­ρο­νταν κατά των θεσμι­κών οργάνων του δικη­γο­ρι­κού σώματος, επαι­νώ­ντας τους εκπρο­σώ­πους άλλων κλάδων για μικρό­τε­ρης κλί­μα­κας επι­τυ­χίες (συμ­βο­λαιο­γρά­φοι για τα συναι­νε­τικά δια­ζύ­για, μηχα­νι­κοί για τα πιστο­ποι­η­τικά, λογι­στές κλπ)

Η συμβολή των δικη­γό­ρων στη δια­δι­κα­σία της απο­νο­μής της δικαιο­σύ­νης και στην επι­τά­χυνσή της, καθί­στα­ται πλέον ιδιαί­τερα σημα­ντική. Προ­σπά­θειες σύγκρι­σης μεταξύ Δικα­στών και Δικη­γό­ρων και υπο­βάθ­μι­σης ή απα­ξί­ω­σης των δικη­γό­ρων, ότι δήθεν δεν έχουν τις κατάλ­λη­λες γνώσεις για την επί­τευξη του έργου που τους ανα­τί­θε­ται, δια­πνέ­ο­νται από αντι­δι­κη­γο­ρικό μένος, παρα­γνω­ρί­ζουν το δια­κριτό ρόλο των λει­τουρ­γών και συλ­λει­τουρ­γών της Δικαιο­σύ­νης, αλλά και την ανα­γκαία μεταξύ τους συνερ­γα­σία και αλλη­λε­πί­δραση για την ταχεία και ορθή απονομή της Δικαιο­σύ­νης και εξυ­πη­ρε­τούν αλλό­τριους σκοπούς και ηνιο­χού­νται από προ­σω­πι­κές πικρίες.

Κατα­νο­ούμε τους δογ­μα­τι­κούς λόγους ή τις πολι­τι­κές σκο­πι­μό­τη­τες που υπα­γο­ρεύ­ουν αυτές τις θέσεις, αλλά εμείς θα συνε­χί­σουμε να κοιτάμε τους δικη­γό­ρους στα μάτια, πορευό­με­νοι προς το μέλλον και αφή­νο­ντας πίσω τις λογικές του παρελ­θό­ντος, με τις οποίες ο δικη­γο­ρι­κός κλάδος έχει πάρει δια­ζύ­γιο τα τελευ­ταία χρόνια».

Πηγή naftemporiki.gr