Στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο οι περικοπές των επικουρικών συντάξεων

Μέχρι το Ανώτατο Ειδικό Δικα­στή­ριο θα φθάσει προς επίλυση η συνταγ­μα­τι­κό­τητα ή μη των περι­κο­πών στις επι­κου­ρι­κές συντά­ξεις του ιδιω­τι­κού τομέα, σε ό,τι αφορά τα δώρα και το επίδομα της άδειας, για το επίμαχο διά­στημα από το 2015 ως το 2016 (νόμος Κατρού­γκα­λου) καθώς ο Αρειος Πάγος, σε αντί­θεση με το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας, έκρινε ότι οι εν λόγω περι­κο­πές είναι συνταγ­μα­τι­κές και ορθώς έγιναν.

Το ΣτΕ έκρινε αντι­συ­νταγ­μα­τι­κές τις περι­κο­πές για τα δώρα και το επίδομα αδείας που έγιναν με βάση τους νόμους για τη δημο­σιο­νο­μική προ­σαρ­μογή το 2012, αλλά και για το 11μηνο ανάμεσα στο 2015-2016, ενώ τώρα το Τμήμα (Εργα­τι­κών Δια­φο­ρών) του Αρείου Πάγου έκρινε το αντί­θετο. Λόγω, λοιπόν, της αντί­θε­σης ανάμεσα στα δύο Ανώτατα Δικα­στή­ρια η αμε­τά­κλητη απόφαση επί του θέματος θα ληφθεί από το ΑΕΔ, όπου μετέ­χουν οι πρό­ε­δροι των ανώ­τα­των δικα­στη­ρίων της χώρας και μέλη τους.

Η απόφαση του Αρείου Πάγου

Ειδι­κό­τερα, ο Αρειος Πάγος (Β Τμήμα) με απόφασή του και με πρόεδρο τον αρχαιό­τερο αντι­πρό­ε­δρό του, Νικόλαο Πιπι­λί­γκα, έκρινε ότι οι περι­κο­πές δώρων και επι­δό­μα­τος αδείας που έγιναν στα μνη­μο­νιακά χρόνια και για το 11μηνο, ειδικά, διότι αυτό έκρινε στη συγκε­κρι­μένη δίκη, για τις επι­κου­ρι­κές συντά­ξεις του ιδιω­τι­κού τομέα, είναι συνταγ­μα­τι­κές και εξ αυτού νόμιμες.

Το σκε­πτικό των αρε­ο­πα­γι­τών, σε αντί­θεση με εκείνο της πλειο­ψη­φίας της Ολο­με­λείας του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας που είχε κρίνει υπέρ της αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας των περι­κο­πών, είναι ότι δεν απαι­τεί­ται για τις όποιες περι­κο­πές ανα­λο­γι­στική μελέτη για τις επι­πτώ­σεις, γιατί οι περι­κο­πές έγιναν για την εξυ­πη­ρέ­τηση θεμάτων γενι­κό­τε­ρου ενδια­φέ­ρο­ντος, που άπτο­νται του δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος, καθώς σχε­τί­ζο­νται με την οικο­νο­μική διάσωση της χώρας.

Ειδι­κό­τερα η απόφαση του Αρείου Πάγου θεμε­λιώ­νει ως εξής τη συνταγ­μα­τι­κό­τητα των περι­κο­πών:

«Η κατάρ­γηση από 1-1-2013 των τριών επι­δο­μά­των στους συντα­ξιού­χους των ανα­φε­ρο­μέ­νων φορέων, εντάσ­σε­ται σε ένα πλέγμα ρυθ­μί­σεων με τις οποίες ο νομο­θέ­της, αντι­μέ­τω­πος με την οικο­νο­μική κατάρ­ρευση της χώρας και αδυ­να­τώ­ντας να χρη­μα­το­δο­τεί τους οργα­νι­σμούς κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης στον ίδιο βαθμό με το παρελ­θόν, εγκα­θί­δρυσε νέο σύστημα κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης, τη βιω­σι­μό­τητα του οποίου στη­ρί­ζουν παράλ­ληλα με τους δια­τι­θέ­με­νους προς τούτο, μειω­μέ­νους, κρα­τι­κούς πόρους, και συγκε­κρι­μέ­νες κατη­γο­ρίες συντα­ξιού­χων με τα προ­ε­κτε­θέ­ντα χαρα­κτη­ρι­στικά».

Και η απόφαση συνε­χί­ζει τονί­ζο­ντας πως «οι συντα­ξιού­χοι υπο­βάλ­λο­νται σε θυσία μέρους του εκ συντά­ξεων εισο­δή­μα­τος τους χάριν τόσο της απο­κα­τά­στα­σης της δημο­σιο­νο­μι­κής ισορ­ρο­πίας όσο και της βιω­σι­μό­τη­τας των οργα­νι­σμών κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης. Εν όψει τούτων, η επίμαχη με κατάρ­γηση των επι­δο­μά­των εορτών και αδείας, ευρί­σκει έρεισμα στον νόμο, και εντάσ­σε­ται σε ένα ευρύ­τερο πρό­γραμμα, αφενός για την απο­κα­τά­σταση της δημο­σιο­νο­μι­κής ισορ­ρο­πίας της χώρας και, αφε­τέ­ρου, σύμφωνα με την επιταγή του άρθρου 22 παρ. 5 του Συντάγ­μα­τος, για τη μεταρ­ρύθ­μιση του ασφα­λι­στι­κού συστή­μα­τος, χάριν της βιω­σι­μό­τη­τάς του. Συνεπώς, η θέσπισή τους εξυ­πη­ρε­τεί σκοπούς δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος και όχι, απλώς, ταμειακό συμ­φέ­ρον του Δημο­σίου ή των λοιπών φορέων Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης, καθ’ όσον τα ποσά που περι­κό­πτο­νται παρα­μέ­νουν στην περιου­σία των ως άνω οργα­νι­σμών προς ενί­σχυση της βιω­σι­μό­τη­τας αυτών και συνα­κό­λουθα την εξυ­πη­ρέ­τηση των συντα­ξιού­χων στο σύνολό τους».

Η αντί­θεση του ΣτΕ

Αντί­θετα, το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας με σειρά απο­φά­σεων της Ολο­μέ­λειας το 2015 έκρινε τις μνη­μο­νια­κές περι­κο­πές ως αντι­συ­νταγ­μα­τι­κές, με βασικό σκε­πτικό ότι για αυτές ήταν απα­ραί­τη­τες ανα­λο­γι­στι­κές μελέτες προ­κει­μέ­νου να υπάρχει πραγ­μα­τική κατα­γραφή και αξιο­λό­γηση των επι­πτώ­σεων που προ­κλή­θη­καν σε συντα­ξιού­χους είτε στις κύριες είτε στις επι­κου­ρι­κές συντά­ξεις.

Συγκε­κρι­μένα, σύμφωνα με την Ολο­μέ­λεια του ΣτΕ, το Σύνταγμα επι­βάλ­λει στο κράτος, όταν λαμ­βά­νο­νται μέτρα περι­κο­πής των συντά­ξεων να προ­βαί­νει «σε ειδική και εμπε­ρι­στα­τω­μένη και επι­στη­μο­νικά τεκ­μη­ριω­μένη μελέτη, από την οποία να προ­κύ­πτει εφ’ ενός μεν ότι τα συγκε­κρι­μένα μέτρα είναι πράγ­ματι πρό­σφορα, αλλά και ανα­γκαία για την απο­τε­λε­σμα­τική αντι­με­τώ­πιση του προ­βλή­μα­τος της βιω­σι­μό­τη­τας των φορέων κοι­νω­νι­κής ασφά­λι­σης εν όψει των παρα­γό­ντων που το προ­κά­λε­σαν, έτσι ώστε η λήψη των μέτρων αυτών να είναι σύμφωνη με τις συνταγ­μα­τι­κές αρχές της ανα­λο­γι­κό­τη­τας και της ισό­τη­τας στα δημόσια βάρη, και αφε­τέ­ρου, ότι οι επι­πτώ­σεις από τα μέτρα αυτά στο βιοτικό επίπεδο των πλητ­το­μέ­νων προ­σώ­πων, συν­δυα­ζό­με­νες με άλλα τυχόν ληφθέ­ντα μέτρα (φορο­λο­γικά κ.ά.), αλλά και με το σύνολο των κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μι­κών συν­θη­κών της δεδο­μέ­νης συγκυ­ρίας, δεν έχουν αθροι­στικά απο­τέ­λε­σμα τέτοιο που να οδηγεί σε ανε­πί­τρε­πτη, παρα­βί­αση του πυρήνα του συνταγ­μα­τι­κού δικαιώ­μα­τος σε κοι­νω­νική ασφά­λιση».

Και για τις δύο αυτές αντί­θε­τες απο­φά­σεις περί των μνη­μο­νια­κών περι­κο­πών καλεί­ται πλέον να επι­λη­φθεί το ΑΕΔ στο κομμάτι που αφορά μόνον τις επι­κου­ρι­κές στον ιδιω­τικό τομέα, γιατί αυτό ήταν το αντι­κεί­μενο της δίκης, επί του οποίου απο­φά­σισε ο Αρειος Πάγος, και όχι το σύνολο των περι­κο­πών που δεν παρα­πέ­μπο­νται στο Ανώτατο Ειδικό Δικα­στή­ριο.

Στο Ανώτατο Ειδικό Δικα­στή­ριο μετέ­χουν οι πρό­ε­δροι των ανω­τά­των δικα­στη­ρίων (Συμ­βου­λίου Επι­κρα­τείας, Αρείου Πάγου και Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου) και ανώ­τα­τοι δικα­στι­κοί.

Πηγή kathimerini.gr