Γιάννης Παππάς: «Νησιωτικό win-win ανάπτυξης»

Άρθρο του Γιάννη Παππά στην political

Ένας από τους βασι­κό­τε­ρους κανόνες σε μία συζή­τηση ή παντός είδους δια­πραγ­μά­τευση, είναι, η έκβασή της, να είναι αμοι­βαία επω­φε­λής. Έχει γίνει γνωστή ως κατά­σταση win-win.

Στην περί­πτωση της Ελλάδας με την Τουρκία, η επί­σκεψη του Τούρκου προ­έ­δρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντο­γάν και η υπο­γραφή της Δια­κή­ρυ­ξης Φιλίας και Καλής Γει­το­νίας με τον Κυριάκο Μητσο­τάκη, περι­λαμ­βά­νει ένα σκέλος, το οποίο, μπορεί να ωφε­λή­σει πολ­λα­πλώς την Ελλάδα. Αφορά στη χορή­γηση επτα­ή­με­ρης βίζας – εξπρές σε Τούρ­κους, που θέλουν να επι­σκε­φτούν για δια­κο­πές δέκα νησιά του Ανα­το­λι­κού Αιγαίου.

Ουσια­στικά, πρό­κει­ται για εξαί­ρεση στους όρους των χωρών, που βρί­σκο­νται εκτός Σένγκεν, την οποία ενέ­κρινε η Ευρω­παϊκή Ένωση. Βάση αυτής, οι Τούρκοι που θέλουν να επι­σκε­φτούν τα νησιά, Ρόδο, Κω, Κάλυμνο, Λέρο, Σύμη, Καστελ­λό­ριζο, Λήμνο, Λέσβο, Χίο και Σάμο, θα λαμ­βά­νουν κατά την άφιξή τους σε αυτά, βίζα επτά ημερών, χρο­νι­κής διάρ­κειας ενός έτους.

Γιατί όμως, είναι win-win για τα νησιά μας; Οι Τούρκοι του­ρί­στες που έχουν επι­σκε­φτεί τη χώρα μας φέτος, μέσω μεθο­ρια­κών σταθμών, φτάνουν το ένα εκα­τομ­μύ­ριο, ενώ υπο­λο­γί­ζε­ται ότι άλλες 100.000 περίπου φτάνουν με αερο­πλάνα. Όπως μάλιστα προ­κύ­πτει από στοι­χεία του Ινστι­τού­του Συν­δέ­σμου Ελλη­νι­κών Του­ρι­στι­κών Επι­χει­ρή­σεων, οι του­ρί­στες από τη γει­το­νική μας χώρα, δεν έχουν εποχικά χαρα­κτη­ρι­στικά – κάτι που – ισο­δυ­να­μεί με του­ρι­στική κίνηση, καθόλη τη διάρ­κεια του έτους.

Η συμ­φω­νία αυτή, που έγινε δεκτή με θετικά σχόλια από φορείς των νησιών μας, δημιουρ­γεί τη δυνα­τό­τητα εισροής επι­πλέον κεφα­λαίων για τη νησιω­τική Ελλάδα, με τα κεφά­λαια να προ­έρ­χο­νται από το εξω­τε­ρικό. Την ίδια ώρα, θεμε­λιώ­νει στην κοινή αντί­ληψη, ότι, «τα ελλη­νικά νησιά απο­τε­λούν γέφυρα επι­κοι­νω­νίας και φιλίας μεταξύ των δύο χωρών», όπως ανέφερε και ο ίδιος ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης.

Εδώ και ενάμιση σχεδόν αιώνα ελο­χεύει, ένα μύθευμα που δρα σαν λαι­μη­τό­μος, σε κάθε προ­σπά­θεια ανόρ­θω­σης και ενδυ­νά­μω­σης της γεω­πο­λι­τι­κής ισχύος της χώρας μας.

Το μύθευμα αυτό, βασί­ζε­ται στην ρεα­λι­στική προ­σέγ­γιση, πως, η Ελλάδα, από τη μια θα πρέπει να είναι σοβαρή και μετρη­μένη, αλλά από την άλλη, να μην ζητάει πολλά.

Η Ελλάδα του 21ου αιώνα και σοβαρή είναι και ζητάει αυτά που της ανα­λο­γούν, ως ένα ισχυρό ευρω­παϊκό κράτος που ανήκει στον δυτικό κόσμο, το οποίο καθο­ρί­ζει και δομεί την εξω­τε­ρική πολι­τική του, θέτο­ντας όρια και κόκ­κι­νες γραμμές. Απο­φα­σί­ζει και δρα στο πλαίσιο που ορίζει το Διεθνές Δίκαιο και οι διε­θνείς συν­θή­κες. Όλα αυτά, υπό το πρίσμα της καλής γει­το­νίας μεταξύ των κρατών, που μέσω του δια­λό­γου, προ­σπα­θεί να «πάρει» όλα, όσα, αντα­να­κλούν σε αυτό, που ονο­μά­ζουμε εθνικό συμ­φέ­ρον.

Όσον αφορά στην Δια­κή­ρυξη των Αθηνών, περί σχέσεων φιλίας και καλής γει­το­νίας, πρέπει να ξεκα­θα­ρί­σουμε δυο πράγ­ματα. Πρώτον, ότι η συμ­φω­νία δεν είναι δεσμευ­τική για τα δυο κράτη και δεύ­τε­ρον, πως η σύναψη της εν λόγω δια­κή­ρυ­ξης, δεν εργα­λειο­ποιεί την Ελλάδα ως ένα υπο­χεί­ριο της Τουρ­κίας.

Μέσω της δημιουρ­γίας εξπρές βίζας, κατα­φέρ­νει να προ­σελ­κύ­σει σε πολύ πιο γρήγορο χρονικό διά­στημα του­ρί­στες από την γείτονα χώρα. Η εξπρές βίζα, πέρα από την πολι­τική, έχει και οικο­νο­μική σκο­πι­μό­τητα, αυτή, της είσπρα­ξης των εσόδων και της περαι­τέρω ανά­πτυ­ξης της νησιω­τι­κής οικο­νο­μίας, πέρα από τα όρια της του­ρι­στι­κής σεζόν.