Απάντηση του κ. Γιώργου Υψηλάντη, στις χθεσινές δηλώσεις του κ. Φώτη Χατζηδιάκου

Αδυ­να­τούμε πραγ­μα­τικά να παρα­κο­λου­θή­σουμε τις ρηχές και και­νο­φα­νείς ανα­λύ­σεις του κ. Χατζη­διά­κου περί δημο­κρα­τίας και δημο­κρα­τι­κού πολι­τεύ­μα­τος, περί σεβα­σμού των θεσμών και των νόμων. Η δημο­κρα­τία σίγουρα δεν είναι απλά μια δια­δι­κα­σία που μέρος της απο­τε­λούν οι εκλογές και σίγουρα δεν απο­τε­λεί ορισμό του δημο­κρα­τι­κού πολι­τεύ­μα­τος ο σεβα­σμός του όποιου εκλο­γι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος, όπως δια­τεί­νε­ται ο κ. Χατζη­διά­κος. Η δημο­κρα­τία αντί­θετα είναι ουσία και όσοι δεν έχουμε βραχεία μνήμη, θυμό­μα­στε πάμπολ­λους λαϊκούς αγώνες υπε­ρά­σπι­σης του δημο­κρα­τι­κού πολι­τεύ­μα­τος στη βάση ακριβώς της αμφι­σβή­τη­σης εκλο­γι­κών απο­τε­λε­σμά­των που είχαν επι­τευ­χθεί με «ανορ­θό­δο­ξους» τρόπους. Αυτά όμως είναι δύσκολα ή ψιλά γράμ­ματα για κάποιους!

Ας μπούμε όμως στην ουσία. Μίλησε ο νεο­ε­κλε­γείς δήμαρ­χος για δημο­κρα­τικό διάλογο, ως προ­α­παι­τού­μενο της σύγ­χρο­νης δημο­κρα­τίας. Όταν ο ίδιος όχι απλά δεν επε­δί­ωξε, αλλά και αρνή­θηκε τον όποιο διάλογο για τη διευ­θέ­τηση ενός τόσο απλού και δια­δι­κα­στι­κού ζητή­μα­τος, όπως η διε­ξα­γωγή της ορκω­μο­σίας του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου.

Κατα­φέρ­θηκε ενα­ντίον μας, ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι αμφι­σβη­τή­σαμε την ετυ­μη­γο­ρία του Ροδια­κού Λαού. Αλήθεια πότε το κάναμε αυτό; Αμφι­σβη­τή­σαμε μήπως το απο­τέ­λε­σμα των εκλογών; Κατα­θέ­σαμε μήπως κάποια ένσταση κατά του κύρους των εκλογών; Άλλοι το έκαναν, όχι πάντως η ΡΟΠΟΑΝ! Εμείς απο­δε­χθή­καμε την εκλογή μας, απο­δε­χθή­καμε και την υπο­χρέ­ωσή μας να δώσουμε τον νόμιμο όρκο εντός της νόμιμης προ­θε­σμίας πριν την εγκα­τά­σταση και ανάληψη των καθη­κό­ντων μας.

Η πραγ­μα­τι­κό­τητα όμως είναι ότι δύο άλλες παρα­τά­ξεις, του κ. Καρίκη και του κ. Χατζηευ­θυ­μίου, έχουν αμφι­σβη­τή­σει ευθέως το κύρος των εκλογών. Αυτό πρα­κτικά σημαί­νει ότι η εκλογή του κ. Χατζη­διά­κου, η εκλογή μας, η εκλογή όλων εντέλει, είναι αιρέ­σιμη. Και ενα­πό­κει­ται στη δικαιο­σύνη, να απο­φαν­θεί επί της αιρε­σι­μό­τη­τας αυτής. Ο κάθε λογικά σκε­πτό­με­νος, τι κάνει; Εξα­ντλεί τα χρονικά περι­θώ­ρια που του δίνει ο νόμος (31/8/2014) μήπως και αρθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, η αιρε­σι­μό­τητα αυτή. Αν αυτό δεν συμβεί, τότε ορκί­ζε­ται και ανα­λαμ­βά­νει τα καθή­κο­ντά του.

Εσείς δυστυ­χώς κ. Χατζη­διάκο, δεν ακο­λου­θή­σατε τη φωνή της κοινής λογικής. Επι­σπεύ­σατε την οργά­νωση μιας φιέστας ορκω­μο­σίας, που μπορεί ενδε­χό­μενα να απο­δει­χθεί κενή περιε­χο­μέ­νου. Εκτός κι αν εσείς γνω­ρί­ζετε εκ των προ­τέ­ρων τις απο­φά­σεις της δικαιο­σύ­νης ή επι­διώ­κετε να τις προ­ε­ξο­φλή­σετε ή και να τις εκβιά­σετε με το «πάνδημο» και «λαο­πρό­βλητο» της συγκε­κρι­μέ­νης φιέστας. Κι από πάνω μας κατη­γο­ρείτε ότι εμείς προ­σπα­θούμε να επη­ρε­ά­σουμε ή να εκβιά­σουμε τα ελλη­νικά δικα­στή­ρια. Έλεος!

Η συνή­θεια δια­στρο­φής της αλή­θειας μπορεί να απο­τε­λεί επαγ­γελ­μα­τικό κεκτη­μένο κάποιων (χούι, το λέει ο λαός), αλλά έχει και όρια!