Πέννυ Αλεξοπούλου – Αλέξανδρος Τσανακτσής: “Οι Λειψοί είναι πλήρεις από αγάπη κι ανθρωπιά”

Η Πέννυ κι ο Αλέ­ξαν­δρος επέ­λε­ξαν, πριν κάποια χρόνια, το νησί των Λειψών για να ασκή­σουν το λει­τούρ­γημα του φαρ­μα­κο­ποιού, αλλά και για να κάνουν μια νέα αρχή ζωής σε έναν τόπο, που πριν ήταν γι’ αυτούς άγνω­στος. Με πολλή τόλμη κι αφο­σί­ωση, έγιναν αμέσως ανα­πό­σπα­στο κομμάτι μιας κοι­νό­τη­τας που συναι­σθά­νε­ται, αγω­νί­ζε­ται, στέ­κε­ται διαρκώς αλλη­λέγ­γυα. Μιας κοι­νό­τη­τας που κύριο μέλημά της είναι ο άνθρω­πος και το περι­βάλ­λον. Στο πανέ­μορφο αυτό νησί, τα πάντα έχουν ταυ­τό­τητα. Έτσι το μονα­δικό φαρ­μα­κείο δεν είναι απλά ένας τόπος, στον οποίο «εκτε­λού­νται συντα­γές», αλλά σαφώς κάτι παρα­πάνω. Μια εστία ανθρω­πιάς κι αγάπης. Στοι­χεία, που στα μεγάλα αστικά κέντρα, συνήθως, εξαϋ­λώ­νο­νται στο κενό της ανω­νυ­μίας και της ταχύ­τη­τας του πλήθους.

Συνέ­ντευξη στον Χρόνη Δια­μα­ντό­πουλο

Πέννυ κι Αλέ­ξαν­δρε, πόσο συχνά συνα­ντάτε απο­ρη­μέ­νους, αλλά γεμά­τους δέος ανθρώ­πους γι’ αυτό που κάνετε τα τελευ­ταία χρόνια στο νησί; Δεν είστε απλά δύο φαρ­μα­κο­ποιοί, για να λέμε τα πράγ­ματα με το όνομά τους.

Είναι γεγονός ότι συνα­ντάμε ανθρώ­πους, κυρίως επι­σκέ­πτες, οι οποίοι εκφρά­ζουν την απορία τους σχετικά με την απόφασή μας να βρε­θούμε τόσο μακριά από τις οικο­γέ­νειές μας. Ταυ­τό­χρονα, εκφρά­ζουν τον θαυ­μα­σμό τους, γιατί αυτή η από­σταση από τα μεγάλα αστικά κέντρα τους προ­κα­λεί δέος. Σίγουρα, δεν ήταν μια απόφαση απλή. Θα τολ­μού­σαμε να πούμε ότι ήταν και μια απόφαση ανάγκης για την άσκηση του λει­τουρ­γή­μα­τός μας, οπου­δή­ποτε μας δινόταν η ευκαι­ρία. Ας μην ξεχνάμε ότι ήταν μια απόφαση εν μέσω οικο­νο­μι­κής κρίσης. Κι επειδή οι συν­θή­κες ήταν αντί­ξοες στους τόπους κατα­γω­γής μας, οδη­γη­θή­καμε σε αυτόν τον τόπο, που μας αγκά­λιασε και μας έδωσε την ευκαι­ρία να υπη­ρε­τούμε, με ήθος και αμέ­ρι­στη αγάπη, τους ακρίτες της πατρί­δας μας.

Αφήσατε η Πέννυ την Καλα­μάτα κι εσύ την Καβάλα και μετοι­κί­σατε σε ένα μακρινό νησί, ανα­λαμ­βά­νο­ντας ευθύνες κι επι­τε­λώ­ντας σοβαρό έργο. Τι συντε­λέ­στηκε και συντε­λείτε ωστόσο και οι Λειψοί είναι η επι­λε­κτική σας πατρίδα.

Αναμ­φι­σβή­τητα, οι Λειψοί έγιναν η αγα­πη­μένη μας πατρίδα, γιατί οι άνθρω­ποι άνοιξαν τις καρδιές τους και μας υπο­δέ­χθη­καν με απέ­ρα­ντη αγάπη από την πρώτη στιγμή που πατή­σαμε το πόδι μας στο νησί. Ήταν τόσο μεγάλη η ανάγκη τους για συγκρο­τη­μένη παροχή των υπη­ρε­σιών μας, που μας συγκί­νησε τόσο, ώστε να κάνουν την απόφασή μας πιο εύκολη. Δεν θα ξεχά­σουμε ποτέ την υποδοχή, που μας έκανε σύσσωμο το νησί, όταν πρω­το­πή­γαμε και πόσο μας στήριξε και μας στη­ρί­ζει, βέβαια, σε όλες τις προ­σπά­θειές μας για το καλό και την προ­στα­σία όλων μας. Οι Λειψοί είναι πλήρεις από αγάπη κι ανθρω­πιά.

Ποιες είναι οι κύριες δυσκο­λίες και ποιο το ηθικό κέρδος από την παρα­μονή σας στους Λειψούς;

Δυσκο­λίες υπάρ­χουν παντού. Απλά δια­φέ­ρουν κι ως προς την ποιό­τητα κι ως προς την ποσό­τητα. Ας μη μας δια­φεύ­γουν οι δυσκο­λίες των μεγάλων αστικών κέντρων, που ταλαι­πω­ρούν καθη­με­ρινά χιλιά­δες πολίτες. Οπωσ­δή­ποτε, αυτές δε λείπουν ούτε κι από το νησί. Θα λέγαμε ότι η κυριό­τερη δυσκο­λία είναι η μοναξιά, που μπορεί να βιώσει κάποιος κατά τους χει­με­ρι­νούς μήνες, ιδιαί­τερα όταν βρί­σκε­ται μακριά από τους δικούς του ανθρώ­πους. Όμως, η ανα­γνώ­ριση του λει­τουρ­γή­μα­τός μας κι η αποδοχή της τοπικής κοι­νω­νίας αντι­σταθ­μί­ζει την όποια δυσκο­λία αντι­με­τω­πί­ζουμε.

Μοι­ρα­στείτε μαζί μας εμπει­ρίες από την επαφή σας με τον κόσμο. Ποια περί­ο­δος είναι η πιο τετα­μένη για εσάς και την ιατρική κοι­νό­τητα του νησιού;

Η επαφή μας με τον κόσμο είναι απλή και ειλι­κρι­νής. Όλοι θα περά­σουν από το Φαρ­μα­κείο για να πουν την καλη­μέρα τους ή να σχο­λιά­σουν κάτι ενδια­φέ­ρον, το οποίο κάνει το νησί να δια­φέ­ρει και να πρω­το­πο­ρεί σε πολλά σημεία. Πέρα από την «εκτέ­λεση των συντα­γών», θα λέγαμε ότι είναι τόπος συνά­ντη­σης κι ανταλ­λα­γής ιδεών προ­κει­μέ­νου το νησί να παρα­μεί­νει ένας εναλ­λα­κτι­κός του­ρι­στι­κός προ­ο­ρι­σμός, ο οποίος σέβεται τον άνθρωπο και το περι­βάλ­λον. Όσον αφορά στην πιο τετα­μένη περίοδο για εμάς και την ιατρική κοι­νό­τητα του νησιού είναι η περί­ο­δος, όπου το νησί σφύζει από ζωή κι αυτή δεν είναι άλλη από την καλο­και­ρινή περίοδο.

Το θέμα των ελλεί­ψεων στα νοσο­κο­μεία των νησιών είναι δια­χρο­νικό και πασί­γνω­στο. Στον δικό σας κλάδο, επίσης, πολλά τα προ­βλή­ματα. Είναι μια δυστο­κία που δε συμ­βαί­νει κάπου μακριά, αλλά στο εδώ και το τώρα. Ποιο είναι το δικό σας σχόλιο.

Και βέβαια το θέμα των ελλεί­ψεων στα νοσο­κο­μεία των νησιών και θα τολ­μού­σαμε να πούμε κι όχι μόνο, είναι και δια­χρο­νικό και τοις πάσι γνωστό. Αναμ­φί­βολα, διο­γκώ­θηκε εξαι­τίας της οικο­νο­μι­κής κρίσης και χρειά­ζε­ται ιδιαί­τερη προσοχή, για να μην ανα­γκα­στούν οι κάτοι­κοι να τα εγκα­τα­λεί­ψουν με δυσοί­ωνα απο­τε­λέ­σματα για όλη την Ελλάδα και όχι μόνο γι’ αυτά. Είναι πολύ λυπηρό, στον 21ο αιώνα, να παρου­σιά­ζο­νται αυτά τα προ­βλή­ματα, τα οποία δημιουρ­γούν όχι μόνο δυστο­κία, αλλά και μια δυστο­πία, η οποία αν δεν αντι­με­τω­πι­στεί με κεντρικό σχε­δια­σμό και πρό­γραμμα, θα δημιουρ­γή­σει κι άλλα απρό­βλε­πτα προ­βλή­ματα, με ανε­ξέ­λεγ­κτες δια­στά­σεις και απο­τε­λέ­σματα. Ελπί­ζουμε, πάντως, ότι θα υπάρξει κάποια θετική εξέλιξη, ώστε και οι κάτοι­κοι να αισθά­νο­νται ασφα­λείς και οι τόποι αυτοί να εξα­κο­λου­θούν να είναι τα κάστρα του ελλη­νι­σμού.

Έχετε απο­γοη­τευ­τεί ποτέ;

Μόνο, όταν ακούμε και βιώ­νουμε κατα­στά­σεις τέτοιου είδους.

Το τρίτο μέλος της οικο­γέ­νειάς σας είναι ένα μικρό αγόρι, ο γιος σας. Ο ίδιος πώς βιώνει τη ζωή στο νησί; Όταν επι­σκέ­πτε­ται άλλα μέρη αντι­λαμ­βά­νε­ται τις μεγάλες αντι­θέ­σεις;

Ακόμα είναι μικρός και ζει ήρεμα κι ελεύ­θερα. Έχει τους φίλους του. Έχει το χρόνο για παι­χνίδι κι επαφή με τη φύση. Είναι αγα­πη­τός από όλους, μικρούς και μεγά­λους. Είναι «πολίτης» των Λειψών. Αγαπάει πολύ το νησί και το αναζητά, όταν βρί­σκε­ται μακριά απ’ αυτό. Οπωσ­δή­ποτε αντι­λαμ­βά­νε­ται τις μεγάλες αντι­θέ­σεις, αλλά ακόμα δε φαί­νε­ται να δυσα­να­σχε­τεί. Άλλωστε φρο­ντί­ζουμε να έχει επαφή και με άλλους τόπους, για να μπορεί να κατα­νοεί τις δια­φο­ρές και να τις δια­χει­ρί­ζε­ται.

Στο νησί, είστε απλά η Πέννυ και ο Αλέ­ξαν­δρος; Η κοι­νω­νι­κό­τητα, ο χρόνος, η εγγύ­τητα που λείπουν από τα αστικά κέντρα, τι σας έχουν διδάξει;

Αναμ­φι­σβή­τητα, είμαστε απλά η Πέννυ και ο Αλέ­ξαν­δρος. Πώς αλλιώς θα μπο­ρούσε να είναι, όταν αυτοί οι άνθρω­ποι μας υπο­δέ­χθη­καν με τόση αγάπη και μας έκαναν να νιώ­σουμε αμέσως παιδιά αυτού του τόπου. Άλλωστε, εδώ είμαστε μια μεγάλη οικο­γέ­νεια. Η κοι­νω­νι­κό­τητα εξυ­πα­κού­ε­ται και ο χρόνος κυλά με το σωστό ρυθμό. Η ζωή είναι ήρεμη χωρίς να της λείπει τίποτε. Ε! κι όταν κάποιος θέλει κάτι δια­φο­ρε­τικό μπορεί να βρεθεί οπου­δή­ποτε, για να το ζήσει και ύστερα να επι­στρέ­ψει σ’ αυτό το απέ­ρα­ντο γαλάζιο του Αιγαίου.

Πότε κάνετε δια­κο­πές εσείς;

Δια­κο­πές, για εμάς, τους καλο­και­ρι­νούς μήνες, δεν υπάρ­χουν. Ίσως μπο­ρέ­σουμε να λεί­ψουμε για λίγο, την περίοδο των Χρι­στου­γέν­νων.

Και μια πιο ποι­η­τική ερώτηση, με περιε­χό­μενο οξύμωρο: το καλύ­τερο φάρμακο ποιο είναι;

Το καλύ­τερο φάρμακο είναι η αγάπη και η ανθρω­πιά. Κι όπως έχει πει και ο μεγάλος Καζαν­τζά­κης:

«Αγάπα τον άνθρωπο γιατί είσαι εσύ…»

Πηγή anatropinews.gr