Ανεστάλη η πρόοδος δίκης που αφορά στην επιβολή της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης δικαστικών λειτουργών

Με την υπ’ αρίθμ. 584/2023 απόφαση του 1ου Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου ανε­στάλη η πρόοδος δίκης που αφορά στην επιβολή της ειδικής εισφο­ράς αλλη­λεγ­γύης μέχρι να εκδοθεί ορι­στική απόφαση του Ειδικού Δικα­στη­ρίου του άρθρου 88 παρ. 2 του Συντάγ­μα­τος για το ζήτημα που παρα­πέμ­φθηκε σε αυτό με τις 14979 και 14980/2023 απο­φά­σεις του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Αθηνών.

Η δίκη προ­κλή­θηκε μετά από προ­σφυγή συντα­ξιού­χου νομικού που υπη­ρε­τούσε σε δημόσια υπη­ρε­σία αυξη­μέ­νης ευθύνης στο νησί της Ρόδου.

Η προ­σφεύ­γουσα, ζήτησε ειδι­κό­τερα να ακυ­ρω­θεί, η από 12.1.2023 απόφαση του Προϊ­στά­με­νου της Διεύ­θυν­σης Επί­λυ­σης Δια­φο­ρών (Δ.Ε.Δ.) της Α.Α.Δ.Ε., με την οποία απορ­ρί­φθηκε η από 20.9.2022 ενδι­κο­φα­νής προ­σφυγή που άσκησε κατά της από 29.8.2022 πράξης διοι­κη­τι­κού προσ­διο­ρι­σμού φόρου εισο­δή­μα­τος της Δ.Ο.Υ. Ρόδου, φορο­λο­γι­κού έτους 2021, κατά το μέρος που σε αυτή ενσω­μα­τώ­νο­νται οι πλημ­μέ­λειες της ως άνω πράξης διοι­κη­τι­κού προσ­διο­ρι­σμού φόρου εισο­δή­μα­τος σχετικά με την επιβολή της ειδικής εισφο­ράς αλλη­λεγ­γύης του άρθρου 43Α του ν. 4172/2013 (ΦΕΚ Α΄67) και επι­βλή­θηκε σε βάρος της ειδική εισφορά αλλη­λεγ­γύης για το εν λόγω φορο­λο­γικό έτος, ποσού 2.986,16 ευρώ.

Επι­πλέον, η προ­σφεύ­γουσα ζήτησε να της επι­στρα­φεί, εντόκως, ως αχρε­ω­στή­τως κατα­βλη­θέν, κάθε ποσό που έχει κατα­βά­λει με βάση την προ­σβαλ­λό­μενη πράξη, από τη συνο­λι­κώς επι­βλη­θείσα σε βάρος της ειδική εισφορά αλλη­λεγ­γύης για τ φορο­λο­γικό έτος 2021.

Την απόφαση του δικα­στη­ρίου ανέ­με­ναν δικη­γό­ροι του νησιού και όχι μόνο πλην όμως με τις 14979 και 14980/2023 απο­φά­σεις του Μονο­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Αθηνών παρα­πέμ­φθη­καν στο Ειδικό Δικα­στή­ριο του άρθρου 88 παρ. 2 του Συντάγ­μα­τος προ­σφυ­γές δικα­στι­κών λει­τουρ­γών, στις οποίες ανέκυψε το ζήτημα της συμ­φω­νίας ή μη προς τις δια­τά­ξεις των άρθρων 87 παρ. 1 και 88 παρ. 2 του Συντάγ­μα­τος των δια­τά­ξεων της παρ. 50 του άρθρου 72 του ν. 4172/2013, όπως τρο­πο­ποι­ή­θη­καν με την παρ. 1 του άρθρου 121 του ν. 4799/2021, κατά το μέρος που με αυτές προ­βλέ­φθηκε ότι, για το φορο­λο­γικό έτος 2021, απαλ­λάσ­σο­νται από την ειδική εισφορά αλλη­λεγ­γύης του άρθρου 43Α του ν. 4172/2013 τα εισο­δή­ματα που προ­βλέ­πο­νται στο άρθρο αυτό, με εξαί­ρεση τα εισο­δή­ματα από μισθωτή εργασία στο δημόσιο τομέα, στα οποία συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται και τα εισο­δή­ματα από την άσκηση του δικα­στι­κού λει­τουρ­γή­μα­τος, διότι κρίθηκε ότι η επίλυση του εν λόγω νομικού ζητή­μα­τος, το οποίο αφορά ειδικά τους δικα­στι­κούς λει­τουρ­γούς, δύναται να επη­ρε­ά­σει τη φορο­λο­γική μετα­χεί­ριση ευρύ­τε­ρου κύκλου προ­σώ­πων και, συγκε­κρι­μένα, του συνόλου των δικα­στι­κών λει­τουρ­γών, οι οποίοι θα μπο­ρού­σαν να ασκή­σουν αντί­στοι­χες προ­σφυ­γές για το φορο­λο­γικό έτος 2021, αλλά και για το φορο­λο­γικό έτος 2022, για το οποίο δια­τη­ρή­θηκε η ως άνω εξαί­ρεση των εισο­δη­μά­των τους από την απαλ­λαγή από την ένδικη εισφορά, δυνάμει των δια­τά­ξεων του άρθρου 177 του ν. 4972/2022.

Στην κρι­νό­μενη προ­σφυγή τίθεται, μεταξύ άλλων, το νομικό ζήτημα, αν οι δια­τά­ξεις της παρ. 50 του άρθρου 72 του ν. 4172/2013, όπως τρο­πο­ποι­ή­θη­καν με την παρ. 1 του άρθρου 121 του ν. 4799/2021, αντί­κει­νται στις δια­τά­ξεις των άρθρων 87 παρ. 1 και 88 παρ. 2 του Συντάγ­μα­τος, οι οποίες επι­τάσ­σουν την ιδιαί­τερη μισθο­λο­γική μετα­χεί­ριση των δικα­στι­κών λει­τουρ­γών και απα­γο­ρεύ­ουν τη μισθο­λο­γική τους εξο­μοί­ωση με τους δημό­σιους υπαλ­λή­λους.

Το ανωτέρω ζήτημα αφορά ευρύ­τατο κύκλο προ­σώ­πων και, συγκε­κρι­μένα, το σύνολο των δικα­στι­κών λει­τουρ­γών, οι οποίοι θα μπο­ρού­σαν να ασκή­σουν αντί­στοι­χες προ­σφυ­γές για τα φορο­λο­γικά έτη 2021 και 2022.

Εξάλλου, η παρα­πο­μπή στο Ειδικό Δικα­στή­ριο του άρθρου 88 παρ. 2 του Συντάγ­μα­τος υπό­θε­σης στην οποία ανα­κύ­πτει τέτοιας φύσης ζήτημα, έχει την έννοια ότι αυτό είναι το αρμόδιο Δικα­στή­ριο για να απο­φαν­θεί, προ­κει­μέ­νου να θεω­ρη­θεί λυμένο το ζήτημα και, στη συνέ­χεια οι υπο­θέ­σεις στις οποίες ανα­κύ­πτει το (λυμένο πλέον) ίδιο ζήτημα να εκδι­κά­ζο­νται από τα αρμόδια Διοι­κη­τικά Δικα­στή­ρια