Σε προτεραιότητα ο προσδιορισμός της δίκης για την δολοφονία του Jani Topalli

Σε προ­τε­ραιό­τη­τα έχει τεθεί από την Ει­σαγ­γε­λία Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου ο προσ­διο­ρι­σμός της δίκης για την πο­λύ­κρο­τη υπό­θε­ση με κα­τη­γο­ρού­με­νους έναν 53χρονο ημε­δα­πό και τον 20χρονο γιο του για την πράξη της αν­θρω­πο­κτο­νί­ας από πρό­θε­ση σε ήρεμη ψυ­χι­κή κα­τά­στα­ση κατά συ­ναυ­τουρ­γία του ερ­γο­λά­βου οι­κο­δο­μών Τζάνη Το­πά­λυ του Χαμίτ, 46 ετών, πα­τέ­ρα τριών ανή­λι­κων παι­διών.

Με το πα­ρα­πεμ­πτι­κό βού­λευ­μα έχει πα­ρα­τα­θεί η προ­σω­ρι­νή τους κρά­τη­ση μέχρι την 6η Μαρ­τί­ου του 2024, οπότε και λήγει και σύμ­φω­να με τις πλη­ρο­φο­ρί­ες η δίκη προ­γραμ­μα­τί­ζε­ται για την 8η Ια­νουα­ρί­ου 2024 ή εναλ­λα­κτι­κά για την 6η Φε­βρουα­ρί­ου 2024.

Συμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, την 28η Αυ­γού­στου 2022 κα­τό­πιν συ­να­πό­φα­σης και ενερ­γώ­ντας με κοινό δόλο αφαί­ρε­σαν από κοι­νού τη ζωή άλλου.

Ει­δι­κό­τε­ρα, στο Φα­λη­ρά­κι Ρόδου, την 28η Αυ­γού­στου 2022 και περί ώρα 23:00, κα­τό­πιν φρα­στι­κού επει­σο­δί­ου και δια­πλη­κτι­σμού με τον Jani Topalli του Hamit, στον εξω­τε­ρι­κό χώρο ξε­νο­δο­χεί­ου ιδιο­κτη­σί­ας του πρώ­του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου, ενερ­γώ­ντας από κοι­νού, κα­τα­φέ­ρο­ντας χτυ­πή­μα­τα στο κε­φά­λι και εν συ­νε­χεία με τη χρήση ενός σχοι­νιού χρώ­μα­τος μπλε, το οποίο τύ­λι­ξαν με βία γύρω από το λαιμό του ανω­τέ­ρω και σφίγ­γο­ντας αυτό, επέ­φε­ραν τον θά­να­τό του.

Εν συ­νε­χεία, το­πο­θέ­τη­σαν το πτώμα του ανω­τέ­ρω στο αυ­το­κί­νη­το, μάρ­κας Mitsubishi, μο­ντέ­λο L200, ιδιο­κτη­σί­ας του πρώ­του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου και απέρ­ρι­ψαν αυτό σε ορει­νή ερη­μι­κή το­πο­θε­σία στην Ψίνθο, ενώ με­τέ­φε­ραν και εγκα­τέ­λει­ψαν το αυ­το­κί­νη­το, μάρ­κας Honda ιδιο­κτη­σί­ας του θα­νό­ντος στην πε­ριο­χή της Αγίας Πα­ρα­σκευ­ής στις Κα­λυ­θιές.

Ακο­λού­θη­σε προ­σπά­θεια απο­προ­σα­να­το­λι­σμού των Αρχών, προ­κει­μέ­νου να μην απο­κα­λυ­φθεί η πράξη τους.

Ανα­φο­ρι­κά με τον τρόπο επέ­λευ­σης του θα­νά­του του απο­βιώ­σα­ντος, όπως ανέ­φε­ρε στην προη­γού­με­νη κρίση του το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο, έπε­σαν σε πλή­θος αντι­φά­σε­ων κατά την προ­α­να­κρι­τι­κή απο­λο­γία τους και στην απο­λο­γία τους ενώ­πιον της Ανα­κρί­τριας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Εκρι­νε ει­δι­κό­τε­ρα ότι δεν εναρ­μο­νί­ζε­ται με τους κα­νό­νες της κοι­νής πεί­ρας και λο­γι­κής η εκ­δο­χή που υπο­στη­ρί­ζει ο πα­τέ­ρας του 20χρο­νου ότι κα­τόρ­θω­σε μόνος του, χωρίς την βο­ή­θεια του προ­σφεύ­γο­ντος, να πε­ρά­σει το σκοι­νί από το λαιμό του απο­βιώ­σα­ντος, ο οποί­ος είχε τα χέρια του ελεύ­θε­ρα και να τον τρα­βή­ξει με αυτό πε­ρί­που πέντε μέτρα σε ανη­φο­ρι­κό δρόμο, ενώ ο απο­βιώ­σας προ­σπα­θού­σε να ελευ­θε­ρω­θεί από το σκοι­νί στο λαιμό του, μέχρι που έπεσε στο έδα­φος αναί­σθη­τος.

Και τούτο λόγω της σω­μα­τι­κής διά­πλα­σης του θα­νό­ντος, που είχε ύψος 1,90 μέτρα και βάρος πε­ρί­που 150 κιλών.

Επε­σή­μα­νε εξάλ­λου το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο ότι και ο πα­τέ­ρας του στην απο­λο­γία του ενώ­πιον της Ανα­κρί­τριας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, θε­ω­ρού­σε ότι μόνο με τύχη θα μπο­ρού­σε να κα­τα­φέ­ρει να δέσει τον λαιμό του απο­βιώ­σα­ντος με το σκοι­νί, γιατί, αλ­λιώς, δεν είναι εφι­κτό, ανα­φέ­ρο­ντας αυ­το­λε­ξεί στην ως άνω απο­λο­γία του, ότι «ήταν τύχη» που κα­τόρ­θω­σε να πε­ρά­σει το σκοι­νί από τον λαιμό του απο­βιώ­σα­ντος.

Επί­σης, υπέρ της συ­ναυ­τουρ­γι­κής τέ­λε­σης της αξιό­ποι­νης πρά­ξης και από τους δύο συ­γκα­τη­γο­ρου­μέ­νους συ­νη­γο­ρεί και η ια­τρο­δι­κα­στι­κή έκ­θε­ση, η οποία, ανα­φέ­ρει, ότι «στο ινια­κό οστό και στα όριά του με τα κρο­τα­φι­κά οστά, αμ­φο­τε­ρο­πλεύ­ρως, πα­ρα­τη­ρού­νται δύο εμπιε­σμα­τι­κά κα­τάγ­μα­τα με ου­σια­στι­κά πα­νο­μοιό­τυ­πους χα­ρα­κτή­ρες, ήτοι, κυ­κλι­κού σχή­μα­τος δια­μέ­τρου 3, 5 – 4 εκ.», κα­τάγ­μα­τα δη­λα­δή που προ­κλή­θη­καν και στις δύο πλευ­ρές της κε­φα­λής του απο­βιώ­σα­ντος, ου­σια­στι­κά πα­νο­μοιό­τυ­πα και τα οποία συ­νά­δουν με την αιτία θα­νά­του του απο­βιώ­σα­ντος, που σύμ­φω­να με την ως άνω ια­τρο­δι­κα­στι­κή έκ­θε­ση, ήταν η κρα­νιο­ε­γκε­φα­λι­κή κά­κω­ση, σε αντί­θε­ση με αυτά που ισχυ­ρί­ζε­ται ο προ­σφεύ­γων δεύ­τε­ρος κα­τη­γο­ρού­με­νος στην προ­σφυ­γή του και επα­να­λαμ­βά­νει και στο επ’ αυτής υπό­μνη­μά του.

Ως συ­νή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σής τους πα­ρί­στα­νται οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Ακης και Δη­μή­τρης Δη­μη­τριά­δης και Δη­μή­τρης Βερ­βέ­ρης και ως συ­νή­γο­ροι για την στή­ρι­ξη της κα­τη­γο­ρί­ας οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Μηνάς Τσέρ­κης και Μα­ρί­να Κρα­νί­τη – Τσέρ­κη.