“Στον Πανιώνιο Λέρου υπάρχει αγάπη για το μπάσκετ”!

Ο Λεριός προ­πο­νη­τής Γιώργος Χατζη­δά­κης, με μεγάλη εμπει­ρία στις μικρές ηλικίες, που επι­στρέ­φει στον τοπικό Πανιώ­νιο, μίλησε στο δια­δι­κτυακό ραδιό­φωνο της Ε.Ο.Κ. για την παρα­γω­γική δια­δι­κα­σία, για το Παλαιό Φάλήρο αλλά και για άλλα διάφορά σημα­ντικά πράγ­ματα. Ανα­λυ­τικά, όσα ανέφερε ο έμπει­ρος τεχνι­κός στο ραδιό­φωνο της Ομο­σπον­δίας, με τον ίδιο να παίρνει την απόφαση να επι­στρέ­ψει στην ιδιαί­τερη πατρίδα του.:

Για τη δημιουρ­γία ομάδας U23 Παλαιού Φαλήρου: «Πέρσι μετά από μεγάλη προ­σπά­θεια και πολλές συνα­ντή­σεις που είχαμε κάνει με τους διοι­κού­ντες του Παλαιού Φαλήρου απο­φα­σί­σαμε να κατε­βά­σουμε ομάδα στην U23. Ήταν μια σκέψη που είχα με τον συνερ­γάτη μου, κύριο Παπα­σάββα, γιατί υπήρξε μετά από 27 χρόνια παράλ­ληλα με τα αντρικά και γυναι­κεία είμαι πάντα σε παι­δο­ε­φη­βικά, μιας και αυτή είναι η αγάπη μου. Εκεί θεωρώ είσαι προ­πο­νη­τής, στις περισ­σό­τε­ρες των γυναι­κών και των αντρών είσαι και λίγο δια­χει­ρι­στής στην Ελλάδα. Εκεί ένα προ­πο­νη­τής μετα­λα­μπα­δεύει τις γνώσεις του και βγάζει νέους αθλητές για να μπο­ρέ­σουν να στη­ρί­ξουν τα γυναι­κεία και αντρικά τμήματα. Έτσι, μετά από πολλές επαφές που είχαμε και λόγω της έλλει­ψης αγω­νι­στι­κού χώρου, επειδή το “Σοφία Μπεφόν” δε μπορεί να δώσει σε όλες τις ομάδες ωράριο, στην αρχή ήταν αρνη­τι­κοί, αλλά μετέ­πειτα αφού δώσαμε την εγγύηση ότι τα παιδιά πρέπει να έχουν την επόμενη μέρα τους γιατί με το που τελειώ­νουν από έφηβοι και δεν υπάρχει οικο­νο­μική απολαβή από τα σωμα­τεία, ήταν ένας βραχνάς. Τώρα ένας βραχνάς για το σωμα­τείο είναι να μην μπορεί να στε­γά­σει το σωμα­τείο. Τα παιδιά που ανα­λαμ­βά­ναμε από μικροί βλέπαμε μετά να στα­μα­τούν το μπάσκετ. Δεν γίνεται μετά το εφηβικό να παίζουν στην Elite League, χρειά­ζο­νται ένα “σκα­λο­πάτι”. Επειδή όλο αυτό έγινε με πολύ μεράκι και αγάπη, στο τέλος της ημέρας έδειξε όχι μόνο ότι ήταν σωστή η κίνηση και βοήθησε απί­στευτα πολύ τα παιδιά, αλλά βγήκαμε και πρω­τα­θλη­τές».

Για την παρα­γω­γική δια­δι­κα­σία: «Όσον αφορά την παρα­γω­γική δια­δι­κα­σία που συντε­λεί­ται στην Αθήνα και στην επαρχία, η κακή οικο­νο­μική κατά­σταση που υπάρχει δεν έχει αφήσει ανε­πη­ρέ­α­στα και τα θετικά μας σωμα­τεία. Παρα­τη­ρούμε ότι πια τα σωμα­τεία προ­σπα­θούν απλά να επι­βιώ­σουν. Φτιά­χνουν τον οικο­νο­μικό ετήσιο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό από τις ακα­δη­μίες, με προ­τε­ραιό­τητα το αντρικό και γυναι­κείο τμήμα. Όλα τα αθλή­ματα φεύγουν από το ανα­πτυ­ξιακό πρό­γραμμα και η παρα­γω­γική δια­δι­κα­σία είναι πια «φτωχή» αφού δεν υπάρ­χουν πια τα εχέγγυα. Το χει­ρό­τερο είναι ότι αθλητές και οι αθλή­τριες γίνο­νται πια πελάτες και όχι υπο­σχό­με­νοι μελ­λο­ντι­κοί παίκτες που θα στε­λε­χώ­σουν τις ομάδες τους και την Εθνική Ομάδα».

Για την διαφορά της Λέρου με την Αθήνα: «Εγώ ήμουν 6 χρόνια στον Πανιώ­νιο Λέρου και από εκεί έχει βγει ο Μανώλης, ο οποίος στε­λέ­χωσε και φέτος την Εθνική Ομάδα στο Παγκό­σμιο Κύπελλο, ο Ιάσωνας Δημη­τρα­κό­που­λος που έχει παίξει στην Basket League και φέτος παίζει στον Πανιώ­νιο, διαι­τη­τές είναι στην Basket League και παρέ­μει­ναν στο μπάσκετ από ένα άλλο πόστο. Γενικά, επειδή υπάρχει μια αγάπη, τα παιδιά βρί­σκουν εναλ­λα­κτι­κές, παρα­μέ­νουν και δια­πρέ­πουν στο μπάσκετ. Για ‘μένα, στην Αθήνα υπάρχει μια ισο­πέ­δωση, το οποίο είναι το οικο­νο­μικό πρό­βλημα».