«Στόχος μας, να αλλάξει όψη η Ρόδος, τώρα»!

Αγα­πη­τοί φίλοι και αγα­πη­τές μου φίλες, λόγω του επαγ­γέλ­μα­τός μου και της συχνής επαφής που έχω με τους συμπο­λί­τες μου, συζη­τώ­ντας καθη­με­ρινά για απλά μικρά και μεγάλα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζει ο τόπος μας, απο­φά­σισα να ξεκι­νήσω τον αγώνα μου ως υπο­ψή­φιος δημο­τι­κός σύμ­βου­λος με την παρά­ταξη του Αλέ­ξαν­δρου Κολιάδη «ΕΝΑ Ενω­μέ­νοι Αλλά­ζουμε MAZI» για τη Ρόδο. Στόχος ολό­κλη­ρης της ομάδας είναι η Ρόδος μας να αλλάξει όψη ΤΩΡΑ!

«Αρχή σοφίας ονο­μά­των επί­σκε­ψις», κατά τον αρχαίο λόγιο. Είχαν οι αρχαίοι μας πρό­γο­νοι ανε­πτυγ­μένο βαθμό ζωο­φι­λίας ή μήπως οι λέξεις ζωό­φι­λος και ζωο­φι­λία είναι σχετικά και­νού­ριοι όροι, που δεί­χνουν στροφή της κοι­νω­νίας προς τα ζώα που πριν δεν υπήρχε;

Οι περισ­σό­τε­ροι άνθρω­ποι ίσως ρίξουν λίγο από το φαγητό που θα περισ­σέ­ψει στο πιάτο τους στο χαρι­τω­μένο γατάκι μιας ταβέρ­νας, αλλά δεν θα δουν –ή θα κάνουν ότι δεν είδαν– το τυφλό ζώο, το άρρωστο, το παρά­λυτο, το τρίποδο, το εγκα­τα­λε­λειμ­μένο, αυτό που ψυχορ­ρα­γεί στη μέση του δρόμου χτυ­πη­μένο από αυτο­κί­νητο ή έχοντας φάει φόλα.

«Τι είναι για σένα φιλο­ζωία;», ρωτώ την Ειρήνη.

«Να περ­πα­τάς στο δρόμο, να βλέπεις ένα αδέ­σποτο πει­να­σμένο, κοκα­λιά­ρικο, εξου­θε­νω­μένο, που στέ­κε­ται με δυσκο­λία στα πόδια του, να το παίρ­νεις αγκαλιά, να το κάνεις να νιώσει ασφά­λεια στα χέρια σου, να το ταΐζεις, να το πηγαί­νεις στον κτη­νί­α­τρο και να το βοηθάς με όλους τους τρόπους που μπορείς – ακριβώς όπως θα έκανες και για έναν άνθρωπο που θα ζητούσε τη βοήθειά σου.

Και να θυμάσαι κάτι πολύ σημα­ντικό: ότι τα ζώα δεν μπορούν να μιλή­σουν…».

Στο ίδιο ερώτημα απά­ντησε και ο Γιώργος: «Φιλο­ζωία είναι να γίνομαι η φωνή όσων δεν έχουν φωνή, να προ­σφέρω στα ζώα μια ζωή με αξιο­πρέ­πεια και να διεκ­δικώ για αυτά ένα καλύ­τερο αύριο – ειδικά για όσα έχουν την ατυχία να ζουν στο δρόμο. Φιλο­ζωία είναι να σέβομαι όλα τα πλά­σματα και να ανα­γνω­ρίζω ότι έχουν δικαιώ­ματα και ανάγκες…».

Φιλό­ζωος σημαί­νει και φιλάν­θρω­πος και εμείς λοιπόν έχουμε απο­φα­σί­σει κάτι δύσκολο – και πρα­κτικά, και ψυχο­λο­γικά: ότι δεν θα στρέ­φουμε το βλέμμα μας αλλού», γιατί θέλουμε ένα νησί φιλικό στα ζώα!

Η μέριμνα για τα αδέ­σποτα ζώα και η ενί­σχυση όσων έχουν δεσπο­ζό­μενα κατοι­κί­δια θα βρεθεί από πάρεργο, στην πρώτη γραμμή της δημο­τι­κής μας πολι­τι­κής.

1) Δημιουρ­γία πάρκων εκτό­νω­σης σκύλων.

2) Συστη­μα­τική προ­ώ­θηση πολι­τι­κών στει­ρώ­σεων, φρο­ντί­δας της υγιει­νής και της σίτισης των αδέ­σπο­των.

3) Ενθάρ­ρυνση της πολι­τι­κής υιο­θε­σίας αδέ­σπο­των ζώων.

4) Ανα­ζή­τηση χώρου για τη δημιουρ­γία Κέντρου Φιλο­ξε­νίας αδέ­σπο­των ζώων.

Η φρο­ντίδα των αδέ­σπο­των ζώων δεν θα είναι θέμα μόνο της κοι­νω­νίας των πολιτών. Δεν είναι θέμα φιλο­ζω­ίας, είναι θέμα πολι­τι­σμού.

Πιο γρήγορα, πιο ψηλά, πιο δυνατά… Όλοι μαζί μπο­ρούμε!!!

Μόνο ενω­μέ­νοι αλλά­ζουμε!

#ΕΝΑ μαζί για τη Ρόδο μας! #ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΝΑ!

Με εκτί­μηση,

Μοράρης

Κ. Εμμα­νουήλ

MSc, αθλη­τι­κός

διαι­το­λό­γος

– δια­τρο­φο­λό­γος