Κι άργησε

«Ο πρω­θυ­πουρ­γός θα ανοίξει τη συζή­τηση για την κλι­μα­τική κρίση και τη θωρά­κιση της χώρας», λένε τα στελέχη της κυβέρ­νη­σης. Καιρός ήταν. Θυμάστε στις τελευ­ταίες εκλογές πόσο πολύ συζη­τή­θηκε η κλι­μα­τική κρίση; Όχι φυσικά, γιατί δεν το αγγί­ξαμε. Η καθη­με­ρι­νό­τητα, ανα­γκα­στικά πρω­τα­γω­νι­στεί στο δημόσιο διάλογο. Αλλά όταν καούμε, ή πλημ­μυ­ρί­σουμε τότε θυμό­μα­στε πως η «κλι­μα­τική αλλαγή» φταίει και ξαφνικά ανα­ρω­τιό­μα­στε «και τώρα τι κάνουμε;» Και η απά­ντηση είναι «τώρα τρέ­χουμε» διότι αδια­φο­ρή­σαμε τόσα χρόνια. Όχι ότι τώρα ενόψει αυτο­διοι­κη­τι­κών ακούμε κάτι. Οι υπο­ψή­φιοι δήμαρ­χοι ακόμα και  οι υπο­ψή­φιοι περι­φε­ρειάρ­χες, που οι περιο­χές τους επλή­γη­σαν και όχι μόνο,  καλού­νται να δώσουν απα­ντή­σεις. Συνο­λικό σχε­δια­σμό βελ­τί­ω­σης του Τόπου και  ενί­σχυ­σης της ανθε­κτι­κό­τη­τάς του Τόπου. Ανθε­κτι­κό­τητα σε κάθε είδους κατα­στρο­φές. Να προ­τεί­νουν λύσεις, νέους ανα­θε­ω­ρη­μέ­νους σχε­δια­σμούς υπο­λο­γί­ζο­ντας πως τα φυσικά φαι­νό­μενα έχουν ανα­πτύ­ξει πλέον άλλη δυνα­μική. Οι πολίτες σε αυτές τις εκλογές θα κρίνουν τους «τοπι­κούς άρχο­ντες» με γνώμονα τις πρω­το­βου­λίες που θα πάρουν πρώτα για την ασφά­λειά τους. Στην αρχή του προη­γού­με­νου αιώνα ο εθνικός στόχος ήταν να ανα­πτυ­χθεί χώρα. Ο σημε­ρι­νός στόχος και η υπο­χρέ­ωση προς τις επό­με­νες γενιές, είναι η αντι­με­τώ­πιση της κλι­μα­τι­κής κρίσης. Ναι, αυτά τα πράγ­ματα δεν γίνο­νται από τη μία μέρα στην άλλη. Το κράτος καλεί­ται από τη μία να προ­στα­τεύ­σει ζωές και από την άλλη να ανα­πτύ­ξει υπο­δο­μές. Γίνο­νται αυτά στην Ελλάδα; Οσο δεν γίνο­νται, θα βρι­σκό­μα­στε μπροστά στο αδια­νό­ητο του χθες και στην κανο­νι­κό­τητα του σήμερα. Ζούμε σε κρί­σι­μους καιρούς και το σίγουρο είναι ότι όλα θα είναι δια­φο­ρε­τικά από εδώ και πέρα, αρκεί όμως να το κατα­λά­βουμε όλοι και κυρίως όσοι λαμ­βά­νουν απο­φά­σεις για τις ζωές μας. Omnia mutantur, nos et mutamur in illis. (Ολα τα πράγ­ματα αλλά­ζουν, κι εμείς αλλά­ζουμε μαζί μ’ αυτά) έλεγαν οι Ρωμαίοι.