Στις περιφέρειες το «μπαλάκι» για τις μεταρρυθμίσεις στις λαϊκές

Στις περι­φέ­ρειες «πέταξε το μπαλάκι» τελικώς η νέα πολι­τική ηγεσία του υπουρ­γείου Ανά­πτυ­ξης αφή­νο­ντας τους περι­φε­ρειάρ­χες να «βγάλουν αυτοί το φίδι από την τρύπα» και φυσικά να περιο­ρι­στεί το πολι­τικό κόστος.

Απλώς υπουρ­γική απόφαση του υπουρ­γείου Ανά­πτυ­ξης – την ευθύνη του θέματος είχε ο υφυ­πουρ­γός κ. Γερά­σι­μος Για­κου­μά­τος – καθό­ρισε ότι οι παρα­γω­γοί αγρο­τι­κών προ­ϊ­ό­ντων θα «δια­κρί­νο­νται» από τους επαγ­γελ­μα­τίες πωλητές, χωρίς αυτό να σημαί­νει ότι θα βρί­σκο­νται και σε δια­φο­ρε­τική θέση, αφή­νο­ντας έτσι τους περι­φε­ρειάρ­χες να καθο­ρί­σουν τον τρόπο.

Αξίζει να σημειω­θεί ότι ο στόχος της συγκε­κρι­μέ­νης μεταρ­ρύθ­μι­σης ήταν να εξα­σφα­λι­στεί ένα αντα­γω­νι­στικό περι­βάλ­λον στις λαϊκές αγορές, να περιο­ρι­στεί όσο είναι δυνατόν το φαι­νό­μενο των παραγωγών-μαϊμούδων και φυσικά να χτυ­πη­θούν οι μηχα­νι­σμοί παρα­γω­γής «μαύρου χρή­μα­τος».

Το αρχικό πακέτο των ρυθ­μί­σεων προ­κά­λεσε θύελλα αντι­δρά­σεων και μάλιστα σε προ­ε­κλο­γική περίοδο, με την ευθύνη να απο­δί­δε­ται τελικώς στον τότε υφυ­πουργό κ. Θανάση Σκορδά. Ορι­σμέ­νοι μάλιστα υπο­στη­ρί­ζουν ότι ο λόγος της απο­μά­κρυν­σής του από την κυβέρ­νηση ήταν η προ­α­να­φε­ρό­μενη νομο­θε­τική ρύθμιση.

Προ­κει­μέ­νου να κατα­λα­γιά­σει το σύστημα των λαϊκών αγορών – το οποίο δια­θέ­τει ισχυρό ειδικό βάρος στη δια­μόρ­φωση της κοινής γνώμης και ιδιαί­τερα στην περιοχή της Β’ Περι­φέ­ρειας Αθηνών – τρο­πο­ποι­ή­θηκε σε κρίσιμα σημεία το συγκε­κρι­μένο νομο­θέ­τημα καταρ­γώ­ντας τους δύο οργα­νι­σμούς των λαϊκών αγορών, της Αθήνας και της Θεσ­σα­λο­νί­κης, και εκχω­ρώ­ντας πλήρως τις αρμο­διό­τη­τες στις περι­φε­ρεια­κές αρχές. Είναι χαρα­κτη­ρι­στικό το γεγονός ότι αρχικώς προ­βλε­πό­ταν δια­φο­ρε­τική χωρο­τα­ξική δομή μεταξύ των παρα­γω­γών και των επαγ­γελ­μα­τιών πωλητών. Με την υπουρ­γική απόφαση που εκδό­θηκε ανα­φέ­ρε­ται απλώς ότι «κάθε λαϊκή αγορά χωρί­ζε­ται σε τομέα παρα­γω­γών πωλητών και σε τομέα επαγ­γελ­μα­τιών πωλητών. Ο τομέας των παρα­γω­γών πωλητών λαϊκών αγορών δια­κρί­νε­ται σαφώς με κάθε πρό­σφορο τρόπο από τον τομέα των επαγ­γελ­μα­τιών πωλητών λαϊκών αγορών». Και σημειώ­νε­ται ακόμη ότι «οι θέσεις πώλησης προ­ϊ­ό­ντων θάλασ­σας και προ­ϊ­ό­ντων αλιείας χωρο­θε­τού­νται υπο­χρε­ω­τικά μόνο σε σημεία όπου υπάρχει απο­χέ­τευση και σε κάθε περί­πτωση στον οικείο τομέα για κάθε πωλητή». Τούτο πρα­κτικά σημαί­νει πως, αν π.χ. οι πάγκοι είναι δια­φο­ρε­τι­κού χρώ­μα­τος, οι θέσεις μπορούν να παρα­μεί­νουν ίδιες. Αρα το σύστημα δια­τη­ρεί­ται αλώβητο.

Επίσης στην ίδια υπουρ­γική απόφαση, χωρίς να ορί­ζε­ται χρονική ανα­κα­τα­νομή των θέσεων, εντελώς ασαφώς καθο­ρί­ζο­νται «κρι­τή­ρια κατα­νο­μής των θέσεων λαϊκών αγορών» τα οποία βεβαίως μπορούν να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν μόνο αν κάποια περι­φε­ρειακή αρχή απο­φα­σί­σει να κάνει χωρο­τα­ξική κατα­νομή παρα­γω­γών και επαγ­γελ­μα­τιών πωλητών και βεβαίως δια­τα­ρα­χθεί το σύστημα μιας λαϊκής αγοράς.

Ετσι λοιπόν «για την κατα­νομή των δικαιού­χων στις θέσεις των λαϊκών αγορών λαμ­βά­νο­νται υπόψη τα εξής κρι­τή­ρια:

α) Η παλαιό­τητα της άδειας.

β) Η ηλικία του δικαιού­χου.

γ) Η τυχόν ανα­πη­ρία του και το ποσοστό αυτής.

δ) Ο αριθμός των τέκνων του.

ε) Οι ημέρες συμ­με­το­χής του σε λαϊκή αγορά.

Κάθε κρι­τή­ριο δίνει στον δικαιούχο μόρια. Ανάλογα με το πλήθος των μορίων που συγκε­ντρώ­νει ο κάθε δικαιού­χος κατα­τάσ­σε­ται στον οικείο πίνακα κατά­τα­ξης.

Ο δικαιού­χος που συγκε­ντρώ­νει τα περισ­σό­τερα μόρια ανά λαϊκή αγορά κατα­τάσ­σε­ται στην πρώτη θέση του πίνακα και οι λοιποί σε φθί­νουσα σειρά. Ο πρώτος στην κατά­ταξη δικαιού­χος επι­λέ­γει τη θέση του στη λαϊκή αγορά στον οικείο τομέα. Ο δεύ­τε­ρος και οι λοιποί επι­λέ­γουν τη θέση τους ανάλογα με τις λοιπές δια­θέ­σι­μες θέσεις και τη σειρά τους στον οικείο πίνακα κατά­τα­ξης. Σε περί­πτωση ισο­βαθ­μίας διε­νερ­γεί­ται κλήρωση. Ο δικαιού­χος που κλη­ρώ­νε­ται επι­λέ­γει πρώτος μεταξύ των ισο­βαθ­μού­ντων».