Των φρονίμων τα παιδιά…

Η θερινή του­ρι­στική σεζόν πλη­σιά­ζει προς το τέλος. Τα έως τώρα στοι­χεία ρεκόρ σε αφίξεις και έσοδα. Με δεδο­μένο ότι  αύξηση στον του­ρι­σμό παρου­σί­α­σαν τόσο η Ιταλία και η Ισπανία όσο και η Αλβανία και η Τουρκία, είναι απα­ραί­τητο  να κρα­τη­θεί σε υψηλά επίπεδα η ποιό­τητα των παρε­χό­με­νων υπη­ρε­σιών, αλλά και σε λογικά επίπεδα οι τιμές σε διαμονή και εστίαση. Αυτή είναι η μια πλευρά του νομί­σμα­τος όσον αφορά στο του­ρι­στικό προϊόν. Η άλλη πλευρά αφορά στο πόσο επη­ρε­ά­ζει η του­ρι­στική ανά­πτυξη τη ζωή και την καθη­με­ρι­νό­τητα των πολιτών στους του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς.Και επειδή των φρο­νί­μων τα παιδιά πριν πει­νά­σουν μαγει­ρεύ­ουν:  1.Πρέπει από τον φετινό χειμώνα να τεθούν αυστη­ροί όροι και κανόνες ως προς τις παρα­χω­ρή­σεις για να μην υπάρ­ξουν ξανά φαι­νό­μενα κινη­μά­των. 2. Κάτι πρέπει να γίνει επι­τέ­λους με την  υπε­ρεκ­με­τάλ­λευση ακι­νή­των για βρα­χυ­χρό­νιες μισθώ­σεις τύπου Airbnb που έχει εκτι­νά­ξει τις τιμές ενοι­κί­α­σης  στα του­ρι­στικά νησιά και με τα γνωστά προ­βλή­ματα στη ανεύ­ρεση κατοι­κιών για για­τρούς, καθη­γη­τές κλπ 3.Τα νησιά κιν­δυ­νεύ­ουν να χάσουν την αυθε­ντι­κό­τητά τους καθώς μετα­τρέ­πο­νται σε τερά­στιες του­ρι­στου­πό­λεις. Χρόνο με τον χρόνο, στα αδόμητα κομ­μά­τια γης τα ξενο­δο­χεία και οι παρα­θε­ρι­στι­κές βίλες πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται και οι δρόμοι γίνο­νται αδιά­βα­τοι από το μπο­τι­λιά­ρι­σμα. Το νερό δεν επαρκεί, τα απορ­ρίμ­ματα ξεχει­λί­ζουν, παρα­δο­σια­κές παρα­γω­γι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες εξα­φα­νί­ζο­νται (κτη­νο­τρο­φία, αλιεία κ.λπ.), η ατμο­σφαι­ρική ρύπανση αλλά και η ηχο­ρύ­πανση αυξά­νο­νται. Τα προ­βλή­ματα είχαν δια­φα­νεί χρόνια πριν, αλλά δεν ανέ­κο­ψαν την ξέφρενη ανοι­κο­δό­μηση. Μπορεί να μπει «φρένο» στην άλωση των νησιών ή άλλων περιο­χών από τον υπερ­του­ρι­σμό και τη ανε­ξέ­λεγ­κτη δόμηση; Και βέβαια μπορεί. Αρκεί να υπάρξει σχέδιο το οποίο οφείλει να εκπο­νεί­ται από το κράτος ή την αυτο­διοί­κηση, ώστε να ελέγ­χε­ται όχι μόνο πώς μια ή περισ­σό­τε­ρες επεν­δύ­σεις θα επη­ρε­ά­σουν το τοπικό σύστημα, αλλά και εάν θα πρέπει να επι­τρα­πούν. Η δια­μόρ­φωση ενός ανα­βαθ­μι­σμέ­νου του­ρι­στι­κού προ­τύ­που, οικο­νο­μικά απο­δο­τι­κό­τε­ρου, κοι­νω­νικά δικαιό­τε­ρου και επίσης περι­βαλ­λο­ντικά και πολι­τι­σμικά φιλι­κό­τε­ρου από το σημε­ρινό, είναι εφικτή μόνο μέσα από τη συνερ­γα­σία της κοι­νω­νίας των πολιτών με την επι­στη­μο­νική κοι­νό­τητα, μια απο­φα­σι­σμένη για αλλαγές κεντρική διοί­κηση και μια ορα­μα­τική τοπική αυτο­διοί­κηση. Και η κάθε μελέτη για τη φέρουσα ικα­νό­τητα , τις παρα­μέ­τρους που θα την καθο­ρί­ζουν και τα όρια που θα θέτει, θα εκπο­νεί­ται από το κράτος ή την τοπική αυτο­διοί­κηση και όχι από τους επεν­δυ­τές, όπως αξιο­πε­ρί­εργα νομο­θε­τεί το  ΥΠΕΝ …