«Καίγεται» και η ανθρωπιά μας

Και κάπως έτσι, μέσα σε ένα καλο­καίρι, μαζί με τις στάχτες που τείνουν να γίνουν συνή­θεια, αρχίζει και μια άλλη –ασύλ­λη­πτη θα περί­μενε κανείς– εξοι­κεί­ωση. Η εξοι­κεί­ωση με την απώλεια της ζωής ανθρώ­πων που έρχο­νται από αλλού. Ο θάνατος των 18 ανθρώ­πων στην Δαδιά απο­τε­λεί μια απί­στευτη τρα­γω­δία. Ίσως ακόμα χει­ρό­τερο από την ίδια την τρα­γω­δία είναι το ότι δεν λογί­ζε­ται ως τέτοια. Ο λόγος είναι βέβαια ότι οι νεκροί είναι  μετα­νά­στες οπότε οι ζωές τους δεν θεω­ρού­νται ίσης αξίας με αυτές των ντόπιων. Ζωές χωρίς ίση αξία, θανάτου χωρίς ιδιαί­τερη σημασία… Η απα­ξί­ωση των ζωών κάποιων οδηγεί ανα­πό­τρε­πτα στην υπο­τί­μηση των ζωών όλων και βυθίζει συνο­λικά την κοι­νω­νία στη βαρ­βα­ρό­τητα. Είναι απί­στευτα αυτά που γρά­φτη­καν για τους ανθρώ­πους που κάηκαν σχόλια όπως «φουρ­νι­στά λαθρο­πι­θή­κια» και «ο καλύ­τε­ρος μεζές, πάει με κόκκινο κρασί» και για  όσους έπεσαν στα χέρια των αυτό­κλη­των πολι­το­φυ­λά­κων, τα «25 κομ­μά­τια» όπως είπαν οι κυνηγοί κεφαλών, κλει­δω­μένα μέσα σε τρέιλερ. Δεν είναι συμπο­λί­τες αυτοί που τα λένε, είναι το πρόσωπο της βαρ­βα­ρό­τη­τας, ο σκο­τει­νός βυθός όπου παγώνει κάθε αίσθηση ανθρω­πιάς. Και το ακόμη πιο θλιβερό πως όλα αυτά βρί­σκουν υπο­στη­ρι­χτές ακόμα και σε βου­λευ­τές του ελλη­νι­κού κοι­νο­βου­λίου. Τη στιγμή που γρά­φε­ται αυτό το κείμενο, η χώρα εξα­κο­λου­θεί να καί­γε­ται. Μαζί της, έχει μετα­τρα­πεί σε στάχτη ό,τι είναι αυτό που μας καθιστά ανθρώ­πους. Μαζί με τα δάση, τα σπίτια και τις περιου­σίες μας,  κιν­δυ­νεύει να καεί και η ίδια η ανθρω­πιά μας. Ένα μεγάλο μέρος της κοι­νω­νίας βρί­σκε­ται -αποδεδειγμένα πια- σε συναι­σθη­μα­τική απο­σύν­θεση και τα όσα είδαμε και δια­βά­σαμε χθες, τα οποία συνε­χί­ζο­νται μέχρι και σήμερα, βάζουν τη σφρα­γίδα σε αυτό που ήδη γνω­ρί­ζαμε: στο κεφάλι μας κυριαρ­χεί το χάος. Απαι­τεί­ται δε πολύ μεγα­λύ­τερη προ­σπά­θεια για να ανα­κο­πεί η πορεία προς τη βαρ­βα­ρό­τητα από όση είναι ανα­γκαία για να ανα­τα­χθεί ο μηχα­νι­σμός της δασο­προ­στα­σίας. Η κυβέρ­νηση έχει τερά­στιο χρέος να στείλει σαφές μήνυμα ότι το κράτος δικαίου δεν τίθεται υπό δια­πραγ­μά­τευση. Ούτε η λογική.