Η συγκλονιστική δράση των εθελοντών που έσωσε ολόκληρα χωριά

«Πρώτη έφυγε η κόρη μου για τα βουνά. Ζητού­σαν κόσμο να σβήνει τα “καντη­λά­κια”. Μου λέει “θα πάμε”, της λέω “πρόσεχε”.

«Περη­φά­νια, φόβο κι αγωνία». Αυτά τα συναι­σθή­ματα βίωσαν ροδίτες γονείς νεαρών παιδιών, τα οποία, επι­στρέ­φο­ντας από τις σπουδές στο νησί για τις θερινές δια­κο­πές, βρέ­θη­καν να προ­στα­τεύ­ουν ως τα ξημε­ρώ­ματα τα δάση της Ρόδου.

Μπρο­στά­ρη­δες «τα παιδιά του χωριού», οι ντόπιοι νέοι που μόλις είδαν τις φωτιές να καίνε ανε­ξέ­λεγ­κτα, ρίχτη­καν πρώτοι στη μάχη για να σώσουν τον τόπο τους από την κατα­στροφή, την ώρα που οι μεγα­λύ­τε­ροι διέ­σω­ζαν ζώα και μαγεί­ρευαν για τους αγω­νι­στές της πρώτης γραμμής.

«Εχω τρία παιδιά, τον μικρό που σπου­δά­ζει στη Θεσ­σα­λο­νίκη, την κόρη μου που σπου­δά­ζει στην Αθήνα και τον μεγάλο μου γιο που σπού­δαζε στην Κρήτη», λέει στα ΝΕΑ η Βίκυ Θεολόγη, εκπαι­δευ­τι­κός, κάτοι­κος Ιαλυσού.

«Πρώτη έφυγε η κόρη μου για τα βουνά. Ζητού­σαν κόσμο να σβήνει τα “καντη­λά­κια”. Μου λέει “θα πάμε”, της λέω “πρόσεχε”. Ηξερε, βέβαια, γιατί είχαμε ανέβει ξανά μαζί να πάμε φαΐ στα ζώα. Αγο­ρά­ζαμε τροφή για τα ελάφια και τα άλλα ζώα του βουνού σε τσου­βά­λια, τα φορ­τώ­ναμε στο αμάξι και τα αφήναμε σε συγκε­κρι­μένα σημεία.

Μετά, ενερ­γο­ποι­ή­θηκε και ο μεγάλος με τους φίλους του. Επαιξε ρόλο ότι εδώ υπάρχει η νεολαία των χωριών της Ρόδου που ενερ­γο­ποι­ή­θηκε και “παρέ­συρε” και τα παιδιά της πόλης. Τις πρώτες μέρες που γύριζε, μου περιέ­γραφε τι γινόταν και δεν μπο­ρούσα να πιστέψω ότι έπαιρνε μέρος σε κάτι τέτοιο.

Το συζη­τούσα και με άλλες μητέρες. Νιώθαμε περή­φα­νες, όμως υπήρχε τερά­στια αγωνία και φόβος. Πριν από μία βδομάδα έβγαι­ναν για ποτό και, λίγες μέρες μετά, ήταν μπροστά σε φλόγες ύψους 30 μέτρων.

Είχαν άγνοια κιν­δύ­νου και το πήραν πολύ προ­σω­πικά. Εβαζαν βενζίνη ρεφενέ και πήγαι­ναν. Είναι μια νεολαία που μας έκανε να ξανα­πι­στέ­ψουμε ότι μπορεί να υπάρχει ένα μέλλον πιο φωτεινό».

«Θέλαμε να ξανα­φύ­γουμε, να πάμε πίσω»

«Ο χαμός ξεκί­νησε μετά την τρίτη μέρα», περι­γρά­φει στα ΝΕΑ ο 24χρονος Α.Γ. που βρέθηκε, εν μιά νυκτί, από τα φοι­τη­τικά αμφι­θέ­α­τρα στη μάχη με τον πύρινο εφιάλτη. «Αρχί­σαμε να λέμε με φίλους να πάμε.

Φεύγαμε με ένα αμάξι – η νότια Ρόδος είναι καμιά ώρα δρόμος -, μας έλεγαν οι πυρο­σβέ­στες τι να κάνουμε, συνήθως ήμασταν πίσω τους και κρα­τού­σαμε τις μάνικες. Μερικές φορές μέναμε όλη νύχτα.

Ολα τα βουνά ήταν γεμάτα φωτιά αλλά όταν βλέπαμε μια σπίθα να σβήνει, παίρ­ναμε τα πάνω μας και συνε­χί­ζαμε. Οταν φτάναμε στα χωριά, μας είχαν πει και παρ­κά­ραμε πάντα με κατεύ­θυνση αντί­θετη προς την πόλη, ώστε σε περί­πτωση που γίνει στραβή να φύγουμε γρήγορα.

Οταν φτάναμε εκεί, μας φόρ­τω­ναν σε αγρο­τικά και μπαί­ναμε στα μέτωπα. Κι όταν γυρί­ζαμε σπίτι, θέλαμε να ξανα­φύ­γουμε, να πάμε πίσω. Το είχαμε πάρει προ­σω­πικά».

Ενα από τα «παιδιά του χωριού», ο 34χρονος Τσα­μπί­κος Γαντά­ρης, επαγ­γελ­μα­τίας οδηγός του­ρι­στι­κών λεω­φο­ρείων, γεν­νη­μέ­νος στον Αρχάγ­γελο, διη­γεί­ται τα δρα­μα­τικά γεγο­νότα που έκαναν τον γύρο του κόσμου όπως τα έζησε ο ίδιος κι οι φίλοι του.

«Στο μέτωπο στον Απόλ­λωνα ήταν η πρώτη φορά που λάμβανα μέρος σε κατά­σβεση πυρ­κα­γιάς. Φόβος δεν υπήρξε. Φόβο νιώθαμε για την κατα­στροφή του νησιού. Μάνικα πιάσαμε πρώτη φορά την 3η μέρα στην περιοχή Λαέρμα. Είχαμε ΙΧ με υδρο­φό­ρες, αντλίες και μάνικες.

Κι άλλες φορές, ένας συγκε­κρι­μέ­νος πυραγός που είδε ότι μπο­ρούμε να προ­σφέ­ρουμε, μας έβαζε στο πυρο­σβε­στικό όχημα και πηγαί­ναμε μαζί του στα μέτωπα. Συγκλο­νι­στική ήταν μια βραδιά στις Εφίλες της Ρόδου», λέει ο 34χρονος εξη­γώ­ντας πώς άνοιξε μαζί με 100 εθε­λο­ντές αντι­πυ­ρική ζώνη και, κρε­μα­σμέ­νοι με σχοινιά σε μια χαράδρα, κατά­φε­ραν να ανα­κό­ψουν μια φωτιά που απει­λούσε δύο χωριά και ένα πυκνό δάσος.

«Οι επεμ­βά­σεις των εθε­λο­ντών ήταν καθο­ρι­στι­κές», παρα­δέ­χε­ται και παρα­θέ­τει περι­πτώ­σεις που χαρά­χτη­καν στη μνήμη του. «Ενα παιδί επι­κοι­νώ­νησε μαζί μου στα σόσιαλ μίντια, την 4η μέρα της πυρ­κα­γιάς από τη Νορ­βη­γία. Την 5η μέρα ήρθε με πτήση στη Ρόδο στις 2 το βράδυ και το πρώτο που έκανε ήταν να μου στείλει μήνυμα να μου πει “έφτασα, πες μου πού είσαι τώρα, έρχομαι για βοήθεια”».

Πηγή tanea.gr

Μου­ρε­λά­του Μαρία