Παναγιώτης Εγγλέζος: Το κρεβάτι μας είναι χαρτόκουτα και προσκέφαλο η τσάντα μας

Θέλω ξεκι­νώ­ντας να σε ρωτήσω, αν έχεις ξαναδεί τέτοια κατά­σταση σαν αυτή που βιώσαμε με τη φωτιά όλες αυτές τις μέρες.

Στη Ρόδο πρώτη φορά. Είχαμε ζήσει τις φωτιές του ’81 και του 2008. Το 2008 η φωτιά είχε ξεκι­νή­σει από τα Απόλ­λωνα, αλλά τότε ήταν τελείως δια­φο­ρε­τι­κές οι συν­θή­κες. Είχε 10 μποφόρ, υπήρχε ξηρασία. Και δεν έκαψε σε έκταση πλάτος, έκαψε σε μήκος. Τώρα η φωτιά πάει πίνει καφέ στη Γλύστρα, κάνει βουτιά στο Χαράκι και ξανα­γυ­ρί­ζει.

Υπάρ­χουν ενδεί­ξεις για εμπρη­σμό;

Ναι, υπάρ­χουν. Δέχθηκα, ανάμεσα σε πολλά τηλε­φω­νή­ματα, ένα πριν από λίγο από Μαλώνα-Μάσαρη και μου είπαν ότι στις 3 τα ξημε­ρώ­ματα από το πουθενά ενώ είχαμε σβήσει τα πάντα ξέσπασε φωτιά. Αυτό για εμένα λέει πολλά. Υπάρ­χουν πάρα πολλές καταγ­γε­λίες. Εγώ βρήκα πευ­κο­βε­λό­νες σε 10 σημεία λου­σμέ­νες με οινό­πνευμα.

Λες ότι υπάρχει οργα­νω­μένο σχέδιο;

Λέω ότι προ­φα­νώς κάποιοι εκμε­ταλ­λεύ­θη­καν την αναρχία και την ανι­κα­νό­τητα ορι­σμέ­νων. Και βρήκαν πρό­σφορο έδαφος.

Εσύ πόσα χρόνια επι­χει­ρείς σε φωτιές;

Εγώ είμαι ενεργός εθε­λο­ντής πυρο­σβέ­στης από το 2007.

Τώρα πώς είναι τα πράγ­ματα στον Προφήτη Ηλία;

Εμείς την ελέγ­χουμε προς το παρόν τη φωτιά.

Πάλι μόνοι σας είστε;

Αυτό μην το ξανα­ρω­τή­σετε… Ενα πεζο­πόρο τμήμα ήρθε για να μας βοη­θή­σει, τώρα πρό­σφατα. Αν μας δεις, νομί­ζεις ότι είμαστε ζωντα­νοί νεκροί. 10η μέρα στη φωτιά άυπνοι και συνεχώς σε επα­γρύ­πνηση. Φτύ­νουμε στάχτες και πίσσα… Χθες κατά­φερα να κοιμηθώ δύο ώρες.

Πού κοι­μή­θη­κες, εκεί στο μέτωπο;

Το κρεβάτι μας είναι κούτες από χαρ­τό­νια χάμω και προ­σκέ­φαλο η τσάντα μας, όλες αυτές τις μέρες.

Πόσα άτομα είστε στην ομάδα;

Στην ομάδα μου είμαστε 25 άτομα που παρα­μέ­νουμε εδώ στο μέτωπο. Το βράδυ μένουμε 15, τους υπό­λοι­πους 10 τους διώχνω με το ζόρι να πάνε να ξεκου­ρα­στούν. Μέλος μας είναι μηχα­νι­κός, έχει μαγαζί το οποίο είναι δέκα μέρες κλειστό επειδή είναι εδώ. Ο άλλος είναι ηλε­κτρο­λό­γος, έχει παρα­τή­σει τις δου­λειές του και κάθεται μαζί μας. Και με την ευκαι­ρία που μου δίνεις, θέλω να πω το εξής: Μην δια­νοη­θεί κανείς εργο­δό­της να κόψει μερο­κά­ματο από τους πιστο­ποι­η­μέ­νους εθε­λο­ντές που επι­χει­ρούν στα μέτωπα της φωτιάς. Θα γίνει χαμός, ειλι­κρινά σου μιλάω.

Σε ακούω οργι­σμένο.

Είμαι. Για πολλά και με πολλούς. Αλλά θα έρθει η ώρα που θα μιλή­σουμε και γι΄αυτά. Προέχει να σβήσει η φωτιά σε όλα τα μέτωπα. Είναι επι­κίν­δυ­νες οι ανα­ζω­πυ­ρώ­σεις και δεν πρέπει να εφη­συ­χά­ζουμε ούτε λεπτό, ασχέτως αν εδώ στον Προφήτη Ηλία προς το παρόν είναι καλύ­τερα τα πράγ­ματα.

Μεταξύ σας τι συζη­τάτε όταν δεν επι­χει­ρείτε;

Κάνουμε την προ­σευχή μας για μας και για όσους επι­χει­ρούν στα άλλα μέτωπα και ευχό­μα­στε να έχουμε δύναμη να αντέ­ξουμε και να τα κατα­φέ­ρουμε να μη γίνει στη δυτική πλευρά αυτό που γίνεται στην ανα­το­λική. Μέχρι στιγμής έχουμε κατα­φέ­ρει να σώσουμε Ελεούσα, Διμυλιά, Απόλ­λωνα, Αγιο Σουλά, Σορωνή και ό,τι υπάρχει από πίσω. Αυτά έχουν μείνει. Δεν έχει ρίξει πυρο­σβέ­στης νερό εδώ πέρα στον Προφήτη Ηλία. Να το γράψεις αυτό. Ενα πυρο­σβε­στικό όχημα υπάρχει μόνο πάνω στις κεραίες.

Ερχο­νται εθε­λο­ντές εκεί που είστε;

Βεβαίως. Ερχο­νται εθε­λο­ντές και τους στέλνω κάτω. Τους λέω παιδιά εμείς εδώ τα κατα­φέρ­νουμε, πηγαί­νετε βοη­θή­στε κάτω τους άλλους που καί­γο­νται οι περιου­σίες τους.

Τέτοια κινη­το­ποί­ηση εθε­λο­ντών εσύ έχεις ξαναδεί;

Είδα και στη φωτιά στις Πετα­λού­δες. Αλλά αυτό που συμ­βαί­νει τώρα, είναι πρω­τό­γνωρο. Ξέρεις γιατί; Γιατί εδώ κιν­δύ­νευαν τα σπίτια τους, οι περιου­σίες των φίλων τους, των γνωστών τους… Η φωτιά απεί­λησε 15 χωριά. Σε 15 χωριά από έναν γνωστό να έχει ο καθένας, μπορείς να κατα­λά­βεις την κινη­το­ποί­ηση. Αν δεν ήταν αυτοί οι άνθρω­ποι όμως… Το τηλέ­φωνό μου δεν στα­μα­τάει να χτυπάει, με ρωτάνε εθε­λο­ντές πού να πάνε, τι να κάνουν… Πώς μπορούν να βοη­θή­σουν. Με κάθε τρόπο. Μέχρι και μάνικες στα οχήματα της Πυρο­σβε­στι­κής δίνουν οι εθε­λο­ντές.

Ανάμεσα στους εθε­λο­ντές είδαμε και πολλά παιδιά.

Βεβαίως. Θα σου πω για μένα εδώ που έχω την παρέα της κόρης μου, μαζί κι εκείνη, που είναι στα 15. Παιδιά 14, 15, 16, 17 χρονών. Αλλά και ανθρώ­πους 60, 70 ετών. Από το χωριό έρχο­νται ηλι­κιω­μέ­νοι άνθρω­ποι και μας κου­βα­λούν νερό. Ο καθένας ό,τι μπορεί. Απί­στευτα πράγ­ματα. Ειδικά η νεολαία. Στην περιοχή Σάλακο προς Προφήτη Ηλία, ήρθαν παιδιά από τη Λίνδο και μας είπαν είμαστε στη διάθεσή σας, πείτε μας τι να κάνουμε. Ηρθαν από Μάσαρη, Αφάντου, Κρη­τη­νία, Αγιο Ισίδωρο… Και σας μιλάω μόνο για τα παιδιά που ήρθαν εδώ σε εμάς στον Προφήτη Ηλία να βοη­θή­σουν. Από όλα τα χωριά μας κινη­το­ποι­ή­θη­καν άνθρω­ποι σε όλα τα μέτωπα. Ηρθε ένας άνθρω­πος από τη Σορωνή που είχε ένα βυτίο πάνω στο αυτο­κί­νητό του, το όνομά του είναι Μανώλης. Και­νούρ­γιο αυτο­κί­νητο 4Χ4, το διέλυσε για να μας κου­βα­λάει νερό και δεν είπε τίποτα. Η προ­σπά­θεια στον Προφήτη Ηλία ήταν από κοινού της ΕΘΟΜΑΚ Σαλάκου, της Ομάδας Εθε­λο­ντών από Διμυλιά Ελεούσα, του πεζο­πό­ρου Τμή­μα­τος της Πυρο­σβε­στι­κής από τη Σάμο που ενσω­μα­τώ­θηκε μαζί μας τις τελευ­ταίες ημέρες, ενός οχή­μα­τος της ΕΤΑΙΠΡΟΦΥΚΑ, της Επί­λε­κτης Ομάδας Ειδικών Απο­στο­λών Ρόδου αλλά και των γύρω κατοί­κων των χωριών που με όλα τα μέσα οι άνθρω­ποι μάς τρο­φο­δο­τού­σαν νερό. Λει­τουρ­γού­σαμε και λει­τουρ­γούμε ως μια ομάδα.

Δύσκο­λος αγώνας…

Πολύ δύσκο­λος. Εδώ στον Προφήτη Ηλία, αν η φωτιά μας έφευγε μερικά μέτρα, πάει από τη μια μεριά προς Απόλ­λωνα και από την άλλη προς Σάλακο. Και μετά θα ακο­λου­θούσε το χάος. Αυτή την αγωνία μοι­ρα­ζό­μα­στε όλοι. Τι να σας πω… Μέλος μας έσβηνε φωτιά με κατε­στραμ­μένο από τη φωτιά άρβυλο. Και για να μη χάσει χρόνο, το τύλιξε με μονω­τική ταινία μέχρι να τελειώ­σει η πυρό­σβεση.

Και είστε σε ετοι­μό­τητα 24 ώρες το 24ωρο;

Ναι, εννο­εί­ται. Κάνουμε περί­πολο ανά μισή ώρα. Ουσια­στικά δεν κοι­μά­ται, δεν ξεκου­ρά­ζε­ται κανένας μας. Για παρά­δειγμα χθες πέσαμε στις 3 το πρωί να κοι­μη­θούμε λίγο και στις 5 βλέπω καπνό. Ευτυχώς δεν ήταν τελικά, ήταν από τη διαφορά θερ­μο­κρα­σίας και την υγρασία που έβγαινε μέσα από το δάσος και φαι­νό­ταν σαν καπνός. Μέχρι να δούμε όμως τι ήταν, ποιος μπο­ρούσε να ξανα­κοι­μη­θεί μετά… Είναι ψυχο­φθόρο και είναι εξο­ντω­τικό. Εμείς οι εθε­λο­ντές είμαστε στη φωτιά όσο μπο­ρούμε να αντέ­ξουμε, δεν κάνουμε οκτάωρα. Επι­πλέον εγώ προ­σω­πικά έχω τη μεγάλη ευθύνη του συντο­νι­σμού ως επι­κε­φα­λής της Ομάδας Αντι­με­τώ­πι­σης Κατα­στρο­φών Σαλάκου και τους εθε­λο­ντές που είναι από Διμυλιά-Ελεούσα και από Σορωνή, ακόμα και το πεζο­πόρο της πυρο­σβε­στι­κής από τη Σάμο, που είναι στη δική μας περιοχή, πρέπει να τα συντο­νίζω με απόλυτο σεβασμό στο ρόλο και στο έργο του καθενός. Εμείς όμως ξέρουμε καλύ­τερα την περιοχή και γι΄αυτό έχουμε ανα­λά­βει αυτό το ρόλο.

Εχετε εικόνα εκεί πάνω που βρί­σκε­στε της ανα­γνώ­ρι­σης του τερά­στιου έργου των εθε­λο­ντών της Ρόδου, όχι μόνο στο νησί μας αλλά σε όλη την Ελλάδα και στο εξω­τε­ρικό;

Κοίτα, την ώρα που πρέπει να ξεκου­ρα­στούμε, μπαί­νουμε στο δια­δί­κτυο και βλέ­πουμε τι συμ­βαί­νει και όλα αυτά που γράφουν για την προ­σφορά των εθε­λο­ντών σε όλα τα μέτωπα. Στην δια­δι­κτυακή σελίδα της Ομάδας μας, μου έρχο­νται μηνύ­ματα από Αμερική, Καναδά, Σουηδία, Γερ­μα­νία από ομο­γε­νείς που θέλουν να μας στεί­λουν χρήματα και εξο­πλι­σμό και για να καλύ­ψουν όποιες άλλες ανάγκες έχουμε. Δημιουρ­γεί­ται μια αλυσίδα προ­σφο­ράς γύρω από τις εθε­λο­ντι­κές ομάδες που συμ­με­τέ­χουν στην κατά­σβεση της πυρ­κα­γιάς της Ρόδου. Η ΓΣΕΕ για παρά­δειγμα στέλνει είδη πυρό­σβε­σης αξίας 3.000 ευρώ στην ομάδα μας. Κλι­μά­κιο της ALPHA BANK από την Αθήνα, θα μας παρα­δώ­σει 10 κράνη πυρό­σβε­σης.

Με τη φωτιά τι γίνεται, πώς τα βλέπεις τα πράγ­ματα;

Τι να λέμε… Εφτασε στη Γλύστρα και πάλι δεν έσβησε. Ούτε εκεί μπο­ρού­σαν να την πιάσουν. Αυτά όλα τα λάθη και τις παρα­λεί­ψεις και όχι από τους ντό­πιους, αλλά εκεί­νους που μας έστει­λαν για να βοη­θή­σουν στην κατά­σβεση, θα τα πούμε μόλις σβήσει η φωτιά. Ολα θα τα πούμε. Το αίτημά μας, είναι ένα. Να μας παρου­σιά­σει το κλι­μά­κιο της Πυρο­σβε­στι­κής που ήρθε από την Αθήνα το σχέδιο που είχε για την αντι­με­τώ­πιση της φωτιάς.

Είδαμε κάποια στιγμή και την αγα­νά­κτησή σου όταν απηύ­θυ­νες έκκληση για ρίψεις νερού από αέρος.

Ναι, παρα­κα­λού­σαμε για μια ρίψη νερού από αέρος για να μην καεί ο Προ­φή­της Ηλίας. Τα μηχα­νή­ματα που έχουμε εμείς δεν είναι τόσο δυνατά. Και ξέρεις τι εισπρά­ξαμε στο αίτημά μας; Ειρω­νεία. Μόνοι μας τη σβήσαμε τελικά τη φωτιά στον Προφήτη Ηλία. Αλλά θα τα πούμε με το όνομά τους όλα για το πώς έγινε ο σχε­δια­σμός από την Αθήνα και πώς έγινε η κατα­νομή των δυνά­μεων. Εδώ είχαμε ένα πυρο­σβε­στικό όχημα πέντε τόνων που ήρθε από την Κω στις 5 το από­γευμα της Τετάρ­της και μας το πήραν πίσω στις 6 το από­γευμα. Το πυρο­σβε­στικό που βρί­σκε­ται πάνω στις κεραίες, δεν έχει όπισθεν, το σπρώ­χνουμε εμείς. Μέχρι σήμερα που μιλάμε δεν ξέρει κανένας αρμό­διος από την Πυρο­σβε­στική τι έχει κάψει η φωτιά στον Προφήτη Ηλία και τι έχει μείνει. Δεν μας ρώτησε κανένας.

Επειδή ξέρουν ότι μπο­ρείτε να τα κατα­φέ­ρετε;

Επειδή ξέρουν ότι μπο­ρούμε να τα κατα­φέ­ρουμε; Ισως. Ή μπορεί να συμ­βαί­νει και κάτι άλλο που εμείς δεν γνω­ρί­ζουμε. Θα τα πούμε όλα. Γιατί αν είναι να αρχί­σουν να πέφτουν κεφάλια θα πρέπει να αρχί­σουν από ψηλά. Μέχρι που είχε ο διοι­κη­τής της Πυρο­σβε­στι­κής Ρόδου, ο Βενιός, δικαί­ωμα να διοικεί, υπήρχε έλεγχος. Μετά που ανέ­λα­βαν ο Ηλιος, ο Δίας και όλο το ηλιακό σύστημα -έτσι είναι οι κωδικοί τους- δεν ξέρουμε τι μας περι­μέ­νει. Κι αυτά που σου λέω εγώ, θα στα επι­βε­βαιώ­σουν και οι εκα­το­ντά­δες εθε­λο­ντές που ήρθαν εδώ. Ξέρεις τι έγινε όταν σβήσαμε τη φωτιά στον Προφήτη Ηλία, την πρώτη φορά που φοβό­μα­σταν για ανα­ζω­πυ­ρώ­σεις και έγραψα στο facebook, «βοήθεια είμαστε μόνοι μας»; Ηρθαν 200 άτομα από όλα τα χωριά της Ρόδου. Και όλο το βράδυ μέσα στη νύχτα περ­πα­τού­σαμε μέσα στα καμένα και σβήναμε τις εστίες. Δεν έχει ξανα­γί­νει αυτό το πράγμα. Οταν ήρθε το πεζο­πόρο της Σάμου και το είδε μάς είπαν τα παιδιά ότι πρώτη φορά το βλέπουν αυτό το πράγμα. Η φωτιά σβή­νε­ται από τις 10 το βράδυ μέχρι τις 6 το πρωί. Γιατί τη βλέπεις πού είναι, βλέπεις πού πας, δεν την κυνηγάς. Αυτό κάνουμε. Το πιο συγκλο­νι­στικό απ΄όλα που βλέ­πουμε εδώ είναι ο εθε­λο­ντι­σμός. Δηλαδή βλέ­πουμε κάποιους χαρα­κτη­ρι­σμούς να μας λένε ήρωες, δεν είμαστε εμείς οι ήρωες εθε­λο­ντές. Τα παιδιά είναι που στέ­κο­νται δίπλα μας. Που δεν πάνε στη θάλασσα, που δεν πάνε στην καφε­τέ­ρια και έρχο­νται εδώ. Εχω τέσσερα παιδιά που έρχο­νται από τη Σορωνή, 15 χρονών. Ερχο­νται κάθε μέρα στις 6 το πρωί και φεύγουν στις 12 το βράδυ. Αν αυτή η κατα­στροφή αφήνει κάτι καλό πίσω της, αυτό είναι. Ο εθε­λο­ντι­σμός και η δια­πί­στωση του κόσμου ότι αν δεν κινη­το­ποι­η­θούμε εμείς οι ίδιοι, οι πολίτες και αν δεν δου­λέ­ψουμε με τα χέρια μας, δεν θα μας βοη­θή­σει κανένας…