Πυρκαγιά στη Ρόδο: «Εάν δεν είχαμε τους εθελοντές δεν θα πηγαίναμε πουθενά»

ΡΟΔΟΣ – ΑΠΟΣΤΟΛΗ: Πετά­γο­νται μόλις ακούν τη λέξη «ανα­ζω­πύ­ρωση». Είναι 11.58 και ανη­φο­ρί­ζουν σε κακο­τρά­χαλα μονο­πά­τια, μέσα στο πευ­κο­δά­σος, δυτικά του Προφήτη Ηλία, αγνο­ώ­ντας τι θα συνα­ντή­σουν. Την προη­γού­μενη ημέρα, σε παρό­μοια κινη­το­ποί­ηση, τους είχε πάρει περίπου έξι ώρες να σβήσουν τις φλόγες. Αυτή τη φορά στέ­κο­νται τυχεροί. Η εστία είναι πολύ μικρή και άμεσα ελεγ­χό­μενη. Το σημείο, όμως, τους προ­βλη­μα­τί­ζει. Ηταν στο άκαυτο κομμάτι. «Από κάτω δούλευε, ύπουλα», λέει ένας από τους εθε­λο­ντές. Κατευ­θύ­νε­ται λίγα μέτρα παρα­πέρα, εκεί όπου την προη­γού­μενη εβδο­μάδα είχε περάσει έρπουσα η φωτιά, και σκάβει μια μικρή τρύπα στο χώμα. «Βλέπεις; Είναι ακόμα ζεστό. Μαζί με τις υψηλές θερ­μο­κρα­σίες είναι σαν μπα­ρούτι και η πευ­κο­βε­λόνα το καλύ­τερο φιτίλι», λέει.

Μακριά από τα κυρίως μέτωπα της πυρ­κα­γιάς στη Ρόδο, υπάρχει ακόμη δουλειά να γίνει. Μέλη της Εθε­λο­ντι­κής Ομάδας Αντι­με­τώ­πι­σης Κατα­στρο­φών Σαλάκου προ­σπα­θούν να προ­λά­βουν ανα­ζω­πυ­ρώ­σεις προτού αυτές φου­ντώ­σουν. «Μπορεί τη μια στιγμή να είσαι ήσυχος και μετά ανά­στα­τος», λέει στην «Κ» ο Μιχάλης Αγγε­λί­δης, ηλε­κτρο­λό­γος στο επάγ­γελμα, ο οποίος μαζί με τα υπό­λοιπα μέλη της ομάδας βρί­σκε­ται στο βουνό. Είναι η ένατη ημέρα που φωτιές καίνε στη Ρόδο και πλέον από την Πολι­τική Προ­στα­σία όλο το νησί έχει κηρυ­χθεί σε κατά­σταση εκτά­κτου ανάγκης.

Η ομάδα των εθε­λο­ντών της Σαλάκου ανα­με­τρή­θηκε από την πρώτη ημέρα με την πυρ­κα­γιά, όταν αυτή ξέσπασε στις 18 Ιουλίου. Το επόμενο πρωί, μόλις δυνά­μωσε ο άνεμος και η φωτιά ξέφυγε από κάθε έλεγχο, λένε ότι μέσα σε μία ώρα οι φλόγες είχαν δια­νύ­σει δια­δρομή εννέα χιλιο­μέ­τρων προς τον Προφήτη Ηλία. «Ηταν κόλαση, προ­σπα­θή­σαμε να την ανα­κό­ψουμε για να μη φτάσει στη Σάλακο», λέει ο επι­κε­φα­λής της εθε­λο­ντι­κής ομάδας Σαλάκου, Πανα­γιώ­της Εγγλέ­ζος. «Ερχο­νταν συγ­χω­ρια­νοί μας με τρακτέρ και αγρο­τικά που είχαν ψεκα­στικά πάνω, για να μας τρο­φο­δο­τούν με νερό και έτσι στα­μα­τή­σαμε την πρώτη φάση».

«Κάποια στιγμή, νιώσαμε πολύ μόνοι μας. Παίρ­ναμε απο­φά­σεις επειδή ξέραμε τον χώρο, κάποια τοπω­νύ­μια και έτσι λει­τουρ­γού­σαμε», προ­σθέ­τει ο κ. Αγγε­λί­δης. Εξηγεί ότι η ανα­ζω­πύ­ρωση μπορεί να προ­κύ­ψει από το πουθενά. Θυμάται ότι πριν από κάποιες ημέρες είχαν βρει σε μια χαράδρα ένα πεσμένο κουφάρι δέντρου που κάπνιζε ακόμη και θα μπο­ρούσε να προ­κα­λέ­σει νέα φωτιά.

Η ομάδα τους δημιουρ­γή­θηκε πριν από οκτώ χρόνια και το 2017 εντά­χθηκε στο μητρώο της Πολι­τι­κής Προ­στα­σίας. Εχουν 22 πιστο­ποι­η­μένα μέλη και 12 επι­κου­ρικά. Ανάμεσά τους υπάρχει ένας μηχα­νι­κός, ένας σερ­βι­τό­ρος, ένας δημο­τι­κός υπάλ­λη­λος και ελεύ­θε­ροι επαγ­γελ­μα­τίες που απέχουν αυτές τις ημέρες από τις εργα­σίες τους. Πλάι τους έρχο­νται και έφηβοι από το χωριό για να βοη­θή­σουν.

Στην ανα­ζω­πύ­ρωση που κλή­θη­καν να προ­λά­βουν το πρωί της Τετάρ­της, μια ομάδα πυρο­σβε­στών από πεζο­πόρο τμήμα της Σάμου ανέλαβε να πραγ­μα­το­ποι­ή­σει την κατά­σβεση. Υπήρχε όχημα, όπως λένε, ψηλά στις κεραίες και ειδο­ποιούσε εάν έβλεπε καπνό.

Εδώ και δύο ημέρες οι πυρο­σβέ­στες του πεζο­πό­ρου τμή­μα­τος βρί­σκο­νται στον Προφήτη Ηλία και έχουν να καλύ­ψουν μια ζώνη χιλιο­μέ­τρων στα μετό­πι­σθεν που εκτεί­νε­ται μέχρι τον Απόλ­λωνα. Είναι οκτώ άτομα και δου­λεύ­ουν με την υπο­στή­ριξη της εθε­λο­ντι­κής ομάδας. Αυτοί τους φέρνουν οχήματα με νερό για κατά­σβεση, καθώς τα πυρο­σβε­στικά επι­χει­ρούν σε άλλα επι­κίν­δυνα σημεία του νησιού. «Εάν δεν είχαμε τους εθε­λο­ντές δεν θα πηγαί­ναμε πουθενά. Μας δίνουν νερό και φαγητό», λέει ένας από τους πυρο­σβέ­στες. Κατα­βρέ­χει με τη μάνικα το μαυ­ρι­σμένο έδαφος ώστε να λασπώ­σει και να απο­κλεί­σει την πιθα­νό­τητα ανα­ζω­πύ­ρω­σης.

Υψη­λό­βαθ­μοι αξιω­μα­τι­κοί της Πυρο­σβε­στι­κής με τους οποίους έχει μιλήσει η «Κ» εξηγούν ότι «μια φωτιά δεν σβήνει εάν δεν πατήσει μπότα στο έδαφος». Ωστόσο όταν η ζώνη της κατα­στρο­φής εκτεί­νε­ται σε τόσο μεγάλο εύρος στη Ρόδο και οι κύριες δυνά­μεις δίνουν μάχη με τη συν­δρομή εθε­λο­ντών και κατοί­κων, κυρίως στα μεγάλα μέτωπα που προ­κύ­πτουν νότια του νησιού, όπως στο Βάτι και στο Γεννάδι τις προη­γού­με­νες ημέρες, μοιάζει δύσκολο να ελεγ­χθεί ή να γίνει άμεσα αντι­λη­πτή κάθε νέα εστία.

Περι­πο­λία για «καντη­λά­κια»

Από το βράδυ της Τρίτης είχε αναρ­τη­θεί στο Facebook κάλεσμα για συγκέ­ντρωση όλων των κατοί­κων του Μαλώνα στην πλατεία Αγίου Γεωρ­γίου. Θα επι­στρα­τεύ­ο­νταν όσοι είχαν αγρο­τικά οχήματα με βυτιο­φόρο, ενώ οι υπό­λοι­ποι έπρεπε να φέρουν ψεκα­στή­ρες, φτυάρια, τσάπες και άλλα εργα­λεία που ίσως ήταν χρήσιμα στο σβήσιμο της φωτιάς. «Θα μετα­βούμε χωρι­ζό­με­νοι σε ομάδες προς όλα τα σημεία που πέρασε η φωτιά για να καλύ­ψουμε και να σβή­σουμε όλα τα “καντη­λά­κια” και να εξα­λεί­ψουμε την πιθα­νό­τητα ανα­ζω­πύ­ρω­σης», ανα­φε­ρό­ταν στο κάλεσμα. «Η μεγάλη μάχη μπορεί να φαί­νε­ται ότι κερ­δί­ζε­ται, αλλά η φωτιά είναι ύπουλη και πρέπει όλοι μαζί να δρά­σουμε για να περάσει τελείως ο κίν­δυ­νος για το χωριό μας».

Η νύχτα, όμως, της Τρίτης δεν ήταν εύκολη. «Η φωτιά είχε φτάσει στα 500 μέτρα από ένα σημείο που το λέμε Κόκκινο Νερό. Εάν περ­νούσε από εκεί θα πήγαινε για Αρχάγ­γελο. Μαζί με την Πυρο­σβε­στική και τους κατοί­κους φυλά­γαμε το μέτωπο εκεί», λέει στην «Κ» ο πρό­ε­δρος της κοι­νό­τη­τας Μαλώνα, Νεκτά­ριος Μου­στα­κέλ­λης. Εχει βραχνή φωνή και μαυ­ρι­σμένα χέρια. Πέρασε τη νύχτα στο μέτωπο με συντο­πί­τες του, μέχρι τις τέσ­σε­ρις τα ξημε­ρώ­ματα.

Το πρωί, όπως λέει ο κοι­νο­τάρ­χης, νέος κόσμος αντα­πο­κρί­θηκε στο δια­δι­κτυακό κάλεσμα. Εφτασαν στην πλατεία με εξο­πλι­σμό και προ­θυ­μία να βοη­θή­σουν. Οπως και οι προη­γού­με­νες ημέρες έτσι και αυτή ξεκι­νούσε με συγκρα­τη­μένη αισιο­δο­ξία. Οσο περ­νούσε ο χρόνος, όμως, προ­έ­κυ­πταν νέες εστίες από ανα­ζω­πυ­ρώ­σεις σε δια­φο­ρε­τικά σημεία του νησιού, προς Λάερμα, Προ­φύ­λια και Απόλ­λωνα, τα οποία δοκι­μά­ζο­νταν για μία ακόμη φορά. «Κάθε μέρα κάτι γίνεται, λέμε ότι κάτι κάναμε», λέει ο κ. Μου­στα­κέλ­λης. «Και το μεση­μέρι προ­κύ­πτει η μια ανα­ζω­πύ­ρωση πίσω από την άλλη».

Πηγή kathimerini.gr

Γιάννης Παπα­δό­που­λος