Μπούμερανγκ

Το ένα μετά το άλλο τα ρεπορ­τάζ απο­δει­κνύ­ουν πως σε πολλές περι­πτώ­σεις, ο καθένας κάνει (περίπου) ό,τι θέλει, ιδίως στα πολύ του­ρι­στικά νησιά. Όπως και να ‘χει τα δυσά­ρε­στα αυτά φαι­νό­μενα, συν­δυά­ζο­νται με τα παρά­πονα για τις υψηλές τιμές, τις πολλές φορές ανύ­παρ­κτες υπο­δο­μές (από δημό­σιες τουα­λέ­τες δρόμους και ασθε­νο­φόρα, μέχρι λιμε­νι­κές εγκα­τα­στά­σεις), αλλά και την αίσθηση που αρχίζει να πλα­νά­ται ότι πολύ γρήγορα και πολύ «άναρχα», έχουμε φτάσει στο κατώφλι της υπε­ρεκ­με­τάλ­λευ­σης, πάλι με επί­κε­ντρο  γνωστά νησιά, δημιουρ­γώ­ντας κιν­δύ­νους για το μέλλον του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος της χώρας. Οι αρμό­διοι, ιδιώτες και μη, προς το παρόν τηρούν… αιδή­μονα σιγή. Ναι, το ξέρουμε όλοι πως η Ελλάδα έχει ανάγκη το συνάλ­λαγμα και τον του­ρι­σμό. Ασφαλώς και είναι η βαριά βιο­μη­χα­νία μας. Ομως, αν θέλουμε να συνε­χί­σει να είναι η ατμο­μη­χανή της οικο­νο­μίας, τότε πρέπει να τον δια­φυ­λά­ξουμε ως κόρη οφθαλ­μού. Οι καρα­μπι­νά­τες αυθαι­ρε­σίες η αλλοί­ωση του φυσικού τοπίου και η άμετρη κατα­νά­λωση φυσικών πόρων, οι υπερ­τι­μο­λο­γή­σεις, οι κατα­πα­τή­σεις ακτών, η ανε­ξέ­λεγ­κτη λει­τουρ­γία επι­χει­ρή­σεων  είναι μια σειρά από μπού­με­ρανγκ που έχουν αρχίσει ήδη να παίρ­νουν το δρόμο της επι­στρο­φής. Κατα­πάνω μας.