Ξαπλώστρες για όλους, χωρίς διακρίσεις, αλλιώς λύση της σύμβασης – Νέος όρος για μισθώσεις αιγιαλών

Υπάρ­χουν δια­κρί­σεις στις ξαπλώ­στρες; Ξενο­δο­χειακή επι­χεί­ρηση στην Κρήτη αρνή­θηκε σε οικο­γέ­νεια με μικρό παιδί να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει τα ομπρε­λο­κα­θί­σματα στην παραλία, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι δεν επι­τρέ­πε­ται η χρήση του χώρου από ανη­λί­κους. Η οικο­γέ­νεια προ­σέ­φυγε στον Συνή­γορο του Πολίτη, που δια­πί­στωσε ότι υπάρχει νομο­θε­τικό κενό. Τελικά η πολι­τεία ενέ­κρινε την πρόταση του Συνη­γό­ρου και προ­σέ­θεσε προ­σφά­τως όρο στις μισθώ­σεις αιγια­λών, ο οποίος απα­γο­ρεύει οποια­δή­ποτε διά­κριση. Η ποινή, μάλιστα, αν καταγ­γελ­θεί κάτι τέτοιο, είναι η αυτό­ματη λύση της μίσθω­σης.

Το περι­στα­τικό γνω­στο­ποί­ησε ο Συνή­γο­ρος του Πολίτη. Σύμφωνα με την καταγ­γε­λία, η οικο­γέ­νεια πήγε για μπάνιο σε παραλία μπροστά από ξενο­δο­χείο στην Κρήτη. Οταν όμως επι­χεί­ρη­σαν να αφήσουν τα πράγ­ματά τους σε ξαπλώ­στρες, υπάλ­λη­λος της επι­χεί­ρη­σης τους «ενη­μέ­ρωσε» ότι δεν επι­τρέ­πε­ται η χρήση του χώρου από οικο­γέ­νειες με ανήλικα παιδιά και τους ζήτησε να απο­χω­ρή­σουν. Μετά τις δια­μαρ­τυ­ρίες των γονέων, που αμφι­σβή­τη­σαν τη νομι­μό­τητα μιας τέτοιας «πολι­τι­κής», ο υπάλ­λη­λος αντι­πρό­τεινε σαν ένδειξη καλής πίστης να επι­τρα­πεί στους γονείς να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν τα ομπρε­λο­κα­θί­σματα, αλλά το παιδί να… καθίσει στην άμμο.

Η οικο­γέ­νεια υπέβαλε αναφορά στον Συνή­γορο του Πολίτη, ο οποίος με τη σειρά του διε­ρεύ­νησε το νομο­θε­τικό πλαίσιο. «Μετά από μακρά αλλη­λο­γρα­φία με όλες τις εμπλε­κό­με­νες υπη­ρε­σίες, δια­πί­στωσε ότι τόσο ο αρμό­διος δήμος όσο και η κτη­μα­τική υπη­ρε­σία του Δημο­σίου δήλωναν αδυ­να­μία ελέγχου ή επι­βο­λής μέτρων, δεδο­μέ­νου ότι η σύμβαση που συνά­πτε­ται με τις επι­χει­ρή­σεις χρήσης αιγια­λού δεν περι­λαμ­βά­νει συνα­φείς υπο­χρε­ώ­σεις», ανα­φέ­ρει η ανα­κοί­νωση του Συνη­γό­ρου. Να σημειω­θεί, πάντως, ότι ο Συνή­γο­ρος δεν έδωσε κάποια πιο συγκε­κρι­μένη πλη­ρο­φο­ρία, ούτε καν ανέφερε τον δήμο στον οποίο κατα­γρά­φηκε το περι­στα­τικό.

Τελικά, αυτό το ατυχές περι­στα­τικό είχε ευτυχή κατά­ληξη. Οι προ­τά­σεις του Συνη­γό­ρου για τη θεσμο­θέ­τηση ειδικών όρων κατά των απο­κλει­σμών υιο­θε­τή­θη­καν τον Απρίλιο, με κοινή απόφαση των υπουρ­γείων Οικο­νο­μι­κών, Περι­βάλ­λο­ντος και Εσω­τε­ρι­κών (ΦΕΚ 2531Β/2023). Πιο συγκε­κρι­μένα, στις μισθώ­σεις αιγια­λών και παρα­λιών για ομπρε­λο­κα­θί­σματα ή θαλάσ­σια μέσα ανα­ψυ­χής προ­στέ­θηκε ρητή απα­γό­ρευση «δια­κρι­τι­κής μετα­χεί­ρι­σης» για λόγους φυλής, χρώ­μα­τος, εθνικής ή εθνο­τι­κής κατα­γω­γής, γενε­α­λο­γι­κών κατα­βο­λών, θρη­σκευ­τι­κών ή άλλων πεποι­θή­σεων, ανα­πη­ρίας ή χρόνιας πάθησης, ηλικίας, οικο­γε­νεια­κής ή κοι­νω­νι­κής κατά­στα­σης, σεξουα­λι­κού προ­σα­να­το­λι­σμού, ταυ­τό­τη­τας ή χαρα­κτη­ρι­στι­κών φύλου.

Προ­βλέ­πε­ται, δε, ότι σε περί­πτωση δια­πί­στω­σης παρά­βα­σης, η συμ­βα­τική σχέση λύεται αυτο­μά­τως και αζημίως για το Δημόσιο, με δια­πι­στω­τική πράξη που θα υπο­γρά­ψουν η κτη­μα­τική υπη­ρε­σία και ο δήμος (δεν τέθηκε ωστόσο ποινή απο­κλει­σμού από επόμενη παρα­χώ­ρηση). Αυτή η απόφαση μπορεί να απο­δει­χθεί φέτος ιδιαί­τερα ευερ­γε­τική, καθώς είναι συχνό φαι­νό­μενο επι­χει­ρή­σεις που εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται ομπρε­λο­κα­θί­σματα να αρνού­νται τεχνηέ­ντως να παρέ­χουν τις υπη­ρε­σίες τους, θέτο­ντας διάφορα προ­σκόμ­ματα (λ.χ. ότι υπάρχει «κράτηση», ότι οι ξαπλώ­στρες προ­ο­ρί­ζο­νται απο­κλει­στικά για τους πελάτες κάποιου όμορου ξενο­δο­χείου και άλλα τινά).

Κατά­λο­γος υπο­χρε­ώ­σεων

Κατά τα λοιπά, όσοι μισθώ­νουν από το Δημόσιο αιγια­λούς και παρα­λίες πρέπει να ακο­λου­θούν έναν κατά­λογο 14 υπο­χρε­ώ­σεων. Ανάμεσα σε αυτές ανα­φέ­ρε­ται ότι δεν πρέπει να προ­χω­ρούν σε οποια­δή­ποτε παρέμ­βαση που να αλλάζει τον κοι­νό­χρη­στο χαρα­κτήρα της παρα­λίας ή τη φυσική μορ­φο­λο­γία της. Επίσης να δια­τη­ρούν τις ελά­χι­στες απο­στά­σεις από άλλες παρα­χω­ρή­σεις ή την ακτο­γραμμή (του­λά­χι­στον πέντε μέτρα), να μερι­μνούν για τον καθη­με­ρινό καθα­ρι­σμό του χώρου και την ασφά­λεια πελατών και διερ­χο­μέ­νων κ.ά. Οι παρα­χω­ρή­σεις δεν πρέπει να ξεπερ­νούν το 50% της έκτασης μιας παρα­λίας (μη υπο­λο­γι­ζό­με­νου του χώρου που είναι δυσπρό­σι­τος και μη αξιο­ποι­ή­σι­μος) ή το 30% στις περιο­χές Natura.

Πηγή kathimerini.gr