Η κόκκινη γραμμή…

Την ώρα που ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης επι­σκε­πτό­ταν το ογκο­λο­γικό νοσο­κο­μείο Αγιος Σάββας προ­ω­θώ­ντας  το πρότυπο πρό­γραμμα χορή­γη­σης θερα­πειών «ΟΙΚΟΘΕΝ» που παρέχει φαρ­μα­κευ­τική υπο­στή­ριξη σε καρ­κι­νο­πα­θείς, χωρίς αυτοί να χρειά­ζε­ται να βγουν από το σπίτι, συμ­βάλ­λο­ντας με τον τρόπο αυτό στη βελ­τί­ωση της ποιό­τη­τας ζωής τους και  δια­βε­βαί­ωνε ότι στη νέα θητεία του θα «ανα­βαθ­μί­σει» το ΕΣΥ, ένας υπο­ψή­φιος βου­λευ­τής του (και γιατρός) εξη­γούσε πώς θα γίνει αυτή η «ανα­βάθ­μιση»: με διαλογή αρρώ­στων καρ­κι­νο­πα­θών, για να μειωθεί το κόστος. Απόψεις ενός αρχι­λο­γι­στή  ή CFO ιδιω­τι­κής επι­χεί­ρη­σης, όχι γιατρού. Η δουλειά του γιατρού δεν είναι η εξοι­κο­νό­μηση πόρων αλλά η ζωή του ασθε­νούς και στις χαμένες μάχες, η μέχρι τέλους φρο­ντίδα και ανα­κού­φιση ….Ανώδυνα ανε­παί­σχυ­ντα και ειρη­νικά … Δεν είναι θέμα συζή­τη­σης αν είναι ή δεν είναι χαμένη μάχη και χαμένοι πόροι η μέχρι τέλους νοση­λεία ενός ασθε­νούς που βαδίζει το τελευ­ταίο μίλι. Διότι ακόμα και μερικές εβδο­μά­δες ποιο­τι­κής ζωής, όταν είναι και οι τελευ­ταίες σου, δεν απο­τι­μώ­νται οικο­νο­μικά. Ας κοστί­ζουν όλα τα λεφτά του κόσμου.  Έχασα την μητέρα μου από καρκίνο Θυμάμαι τους εξαι­ρε­τι­κούς για­τρούς που παρ’ όλη την ραγδαία επι­δεί­νωση, έδιναν .αγώνα μέχρι το τελευ­ταίο λεπτό λέγο­ντας «θα κάνουμε τα πάντα». Και τα έκαναν όλοι τους, από τον καθη­γητή, μέχρι το ειδι­κευό­μενο βοηθό του, από νοση­λευ­τές μέχρι χει­ρι­στές μηχα­νη­μά­των. Με ήθος, με ευγέ­νεια, με υπομονή και επιμονή. Εφυγε με όλους μας δίπλα της, με για­τρούς και νοση­λευ­τές που την φρό­ντι­σαν με τρυ­φε­ρό­τητα και σεβασμό μέχρι την τελευ­ταία στιγμή. Ακουσα πολλές φορές τη δήλωση του γιατρού και υπο­ψή­φιου βου­λευτή. Για να σιγου­ρευτώ πως δεν είναι από τα γνωστά fake news ή κάτι που δεν κατά­λαβα καλά. «Πρέπει να τρα­βή­ξουμε μια κόκκινη  γραμμή στη δια­τή­ρηση καρ­κι­νο­πα­θών σε τελικό στάδιο. Γιατί είναι πάρα πολύ δύσκολο να αντα­πε­ξέλ­θουμε στα έξοδα για την αντι­με­τώ­πιση ορι­σμέ­νων ανθρώ­πων» είπε επί λέξει. Ομως, αλήθεια, πού ακριβώς τρα­βιέ­ται η κόκκινη  γραμμή; Πάνω σε μήνες ή σε μέρες ζωής; Δεν χρειά­ζε­ται να κάνουμε διάλογο, δεν χρειά­ζε­ται να προ­σπα­θή­σουμε να ανα­λύ­σουμε γιατί το είπε, τι εννο­ούσε  Υπάρ­χουν κάποιες συμπε­ρι­φο­ρές που μοιά­ζουν σαν κόμπος που ανε­βαί­νει και σου πνίγει τον λαιμό. Ετσι λει­τούρ­γησε η δήλωση Πνευ­μα­τι­κού για τους ανθρώ­πους που έχουν χάσει συγ­γε­νείς από καρκίνο. Και ένα ακόμα χαστούκι στον κάθε καρ­κι­νο­παθή που σήμερα παλεύει για την ζωή του. Η απο­πο­μπή του σαν μια παρά­ξενη λύτρωση. Δεν έχει θέση στην πολι­τική ζωή. Οι πολι­τι­κοί απο­κτούν αδια­με­σο­λά­βητη σχέση με τον κόσμο μόνο όταν πάνω από τα κομ­μα­τικά αισθά­νο­νται τα ανθρώ­πινα.