Μ.Κόνσολας: «Τραγικό να μην υπάρχει διαθέσιμο ασθενοφόρο σε ένα νησί όπως η Κως- Προτεραιότητα η άμεση ενίσχυση του Τομέα του ΕΚΑΒ»

O κ. Μάνος Κόν­σο­λας, ανα­φε­ρό­με­νος στο περι­στα­τικό της απώ­λειας γυναί­κας στην Κω και της έλλει­ψης ασθε­νο­φό­ρου για τη μετα­φορά της, έκανε την ακό­λουθη δήλωση:

«Το συγκε­κρι­μένο περι­στα­τικό δεν είναι απλά θλιβερό, είναι τραγικό. Γιατί είναι τραγικό να μην υπάρχει δια­θέ­σιμο ασθε­νο­φόρο σε ένα νησί, που με κόπο και προ­σπά­θεια, κατα­φέ­ραμε να δημιουρ­γή­σουμε Τομέα του ΕΚΑΒ.

Μια συγνώμη δεν αρκεί, δικαιο­λο­γίες δεν στέκουν. Το κεφάλι πρέπει να είναι κάτω αυτές τις στιγμές, μόνο η αλήθεια σώζει.

Όλοι γνω­ρί­ζουν ότι δεν «μασάω» τα λόγια μου, ότι δεν κρύ­βο­μαι στα δύσκολα. Ανε­ξάρ­τητα από το γεγονός ότι ίσως να μην μπο­ρούσε να σωθεί η άτυχη γυναίκα, ακόμα και να υπήρχε δια­θέ­σιμο ασθε­νο­φόρο, είναι ντροπή για τον πολι­τι­σμό και την ανθρω­πιά μας να μετα­φέ­ρε­ται μια γυναίκα στο νοσο­κο­μείο με ιδιω­τικό όχημα και όχι με τις καλύ­τε­ρες συν­θή­κες.

Η Κως έδωσε ένα από τα υψη­λό­τερα ποσοστά στη Νέα Δημο­κρα­τία, μας στήριξε και μας εμπι­στεύ­τηκε. Έχουμε ηθική υπο­χρέ­ωση απέ­να­ντι σε κάθε πολίτη, είτε μας ψήφισε είτε όχι, να αντα­πο­δώ­σουμε αυτή τη στήριξη και την εμπι­στο­σύνη με έργα και πράξεις, να βελ­τιώ­σουμε τις δομές δημό­σιας υγείας.

Έχω ανα­φερ­θεί σε δύο προ­τε­ραιό­τη­τες:

1ον: Στην αλλαγή του οργα­νι­σμού του νοσο­κο­μείου και την ενί­σχυσή του με ιατρικό και νοση­λευ­τικό προ­σω­πικό μέσα από ένα νέο θεσμικό πλαίσιο προ­σλή­ψεων και κινή­τρων.

2ον: Στην ενί­σχυση του Τομέα του ΕΚΑΒ στην Κω, χρειά­ζε­ται ένα δεύτερο και σύγ­χρονο ασθε­νο­φόρο, αλλά και ενί­σχυση με δια­σώ­στες, μόνιμο και επι­κου­ρικό προ­σω­πικό.

Αυτές είναι οι προ­τε­ραιό­τη­τες της επό­με­νης μέρας, που προ­σω­πικά με δεσμεύ­ουν και μετά τον σχη­μα­τι­σμό της νέας κυβέρ­νη­σης θα δώσω όλες μου τις δυνά­μεις για να αλλάξει η σημε­ρινή εικόνα.

Τα ζητή­ματα της δημό­σιας υγείας δεν έχουν χρώμα, δεν έχουν κόμμα.

Το περι­στα­τικό του θανάτου της άτυχης γυναί­κας, αλλά και η δια­χεί­ρισή του, δεν μας τιμά ως χώρα. Οφεί­λουμε να ανα­γνω­ρί­σουμε, με θάρρος, τις ελλεί­ψεις, τα προ­βλή­ματα αλλά, κυρίως, οφεί­λουμε να τα αντι­με­τω­πί­σουμε για να μην ξανα­ζή­σουμε κάτι ανάλογο».