Μανώλης Κεφαλογιάννης: «Η αυτοδυναμία, είναι απολύτως εφικτός στόχος της Νέας Δημοκρατίας»

Είναι γεγονός πως το Ευρω­κοι­νο­βού­λιο δέχεται πλήγ­ματα εδώ και καιρό τόσο με το σκάν­δαλο Καϊλή όσο και το πιο πρό­σφατο, του Αλέξη Γεωρ­γούλη. Πόσο πλήτ­τε­ται η φήμη ενός τόσο βαθιά δημο­κρα­τι­κού ευρω­παϊ­κού θεσμού με όλα αυτά και ποιον αντί­κτυπο έχουν;

Οι δύο υπο­θέ­σεις, ασφαλώς αδια­νό­η­τες πολι­τικά, θεσμικά και ηθικά, έχουν πάρει το δρόμο της Δικαιο­σύ­νης, η οποία είναι και η μόνη αρμόδια για τη διε­ρεύ­νησή τους. Και είμαι βέβαιος ότι θα επι­τε­λέ­σει στο ακέραιο το καθήκον της.

Η Ευρώπη, η Ευρω­παϊκή Ένωση επέ­δει­ξαν πολύ γρήγορα αντα­να­κλα­στικά στη δια­χεί­ριση της παν­δη­μίας με τη δημιουρ­γία του Ευρω­παϊ­κού Ταμείου Ανά­καμ­ψης, ενός σημα­ντι­κού χρη­μα­το­δο­τι­κού εργα­λείου για να μπο­ρέ­σουν να μπουν ξανά τα ευρω­παϊκά κράτη στην ανά­πτυξη μετά το οικο­νο­μικό σοκ που προ­κά­λεσε η παν­δη­μία του κορω­νοϊού. Δυστυ­χώς, και στην οικο­νο­μική κρίση και στη μετα­να­στευ­τική κρίση που παρου­σιά­στη­καν την τελευ­ταία δεκα­ε­τία απέτυχε. Και αυτή ακριβώς τη λάθος δια­χεί­ριση, μία κοντό­φθαλμη δια­χεί­ριση εμπο­τι­σμένη, όχι από το ευρω­παϊκό όραμα, αλλά από «εθνι­κούς εγω­ι­σμούς» την πλη­ρώ­σαμε πολύ ακριβά ως Ελλάδα. Και στο μετα­να­στευ­τικό και στην κρίση χρέους τον βαρύ λογα­ρια­σμό τον πλήρωσε πολύ ακριβά η ελλη­νική κοι­νω­νία. Μία απο­τυ­χία στη δια­χεί­ριση κρίσεων που έχει ως συνέ­πεια να φου­ντώ­νει σε όλη την Ευρώπη ο αντιευ­ρω­παϊ­σμός. Να ηχούν ευχά­ρι­στα οι φωνές του λαϊ­κι­σμού. Να απα­ξιώ­νε­ται η ευρω­παϊκή ιδέα. Σε όλα αυτά έρχο­νται να προ­στε­θούν κάποιες υπο­θέ­σεις που απα­ξιώ­νουν στα μάτια των Ευρω­παίων πολιτών τον πιο δημο­κρα­τικό θεσμό της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης. Το Ευρω­παϊκό Κοι­νο­βού­λιο. Να απα­ξιώ­νε­ται ένας θεσμός με πολύ σημα­ντικό έργο, έργο που δεν έχει επαρκώς επι­κοι­νω­νη­θεί στην Ελλάδα. Πρό­σφατα, υιο­θε­τή­θη­καν από το Ευρω­παϊκό Κοι­νο­βού­λιο στο Ψήφισμα για την κατά­σταση στη Λιβύη δύο δικές μου τρο­πο­λο­γίες πολύ σημα­ντι­κές για τα εθνικά μας θέματα. Με τις τρο­πο­λο­γίες αυτές είναι πλέον επίσημη θέση του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου ότι το τουρ­κο­λι­βυκό μνη­μό­νιο οριο­θέ­τη­σης Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης μεταξύ της Τουρ­κίας και της Λιβύης δεν συμ­μορ­φώ­νε­ται με τη Σύμβαση του Οργα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασ­σας και ως εκ τούτου δεν μπορεί να έχει νομικές συνέ­πειες για τρίτα κράτη.

Ενώ με τη δεύτερη τρο­πο­λο­γία η Ολο­μέ­λεια του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου καλεί τις λιβυκές αρχές να προ­χω­ρή­σουν στην ακύρωση του τουρ­κο­λι­βυ­κού μνη­μο­νίου του 2019 για την οριο­θέ­τηση θαλασ­σίων δικαιο­δο­σιών στη Μεσό­γειο και να μην εφαρ­μό­σουν την επα­κό­λουθη συμ­φω­νία της 3ης Οκτω­βρίου για την εξόρυξη υδρο­γο­ναν­θρά­κων καθώς προ­βλέ­πει παρά­νο­μες δρα­στη­ριό­τη­τες γεώ­τρη­σης στις Απο­κλει­στι­κές Οικο­νο­μι­κές Ζώνες χωρών όπως η Ελλάδα και η Κύπρος. Μία πολύ σημα­ντική απόφαση του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου που ταυ­τί­ζε­ται απο­λύ­τως με τις ελλη­νι­κές εθνικές θέσεις.

Στη δημο­σιό­τητα, επα­νέρ­χε­ται το ενδε­χό­μενο επα­να­φο­ράς της εκλογής των ευρω­βου­λευ­τών με λίστα, και όχι με σταυρό. Θα ήθελα την άποψή σας.

Νομίζω ότι δεν είναι της ώρας να συζη­τάμε για τον τρόπο διε­ξα­γω­γής των επό­με­νων ευρω­ε­κλο­γών που θα γίνουν τον Μάιο του 2024 και να παρα­θέ­τουμε επι­χει­ρή­ματα για τον τρόπο εκλογής των ευρω­βου­λευ­τών με λίστα ή με σταυρό. Σε τέσ­σε­ρις εβδο­μά­δες ο ελλη­νι­κός λαός καλεί­ται να ανα­δεί­ξει την κυβέρ­νηση που επι­θυ­μεί να τον κυβερ­νή­σει τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Μία κρίσιμη εκλο­γική μάχη με σαφέ­στατα διλ­λή­ματα. Θα προ­χω­ρή­σουμε μπροστά με συνέ­πεια και στα­θε­ρό­τητα με την Νέα Δημο­κρα­τία ή θα γυρί­σουμε πίσω στο παρελ­θόν που μας πλήγωσε με το ΣΥΡΙΖΑ; Η χώρα θα έχει πρω­θυ­πουργό τον Κυριάκο Μητσο­τάκη ή τον Αλέξη Τσίπρα;

Μία εκλο­γική μάχη που ναρ­κο­θε­τή­θηκε από την προη­γού­μενη κυβέρ­νηση με την ψήφιση της απλής ανα­λο­γι­κής. Ένα εκλο­γικό σύστημα που προ­σφέ­ρει μόνο πολι­τική αστά­θεια και ακυ­βερ­νη­σία. Ετε­ρό­κλη­τες πολι­τι­κές συμ­μα­χίες που μόνο στόχο έχουν την εξουσία.

Στα του οίκου μας, βρι­σκό­μα­στε στην τελική ευθεία για τις κάλπες της 21ης Μαΐου. Τι προ­βλέ­πετε για την Νέα Δημο­κρα­τία και πώς θα μπο­ρέ­σει να δια­μορ­φω­θεί η επόμενη μέρα εάν δεν προ­κύ­ψει αυτο­δύ­ναμη κυβέρ­νηση;

Στόχος, και νομίζω απο­λύ­τως εφικτός, της Νέας Δημο­κρα­τίας είναι η αυτο­δυ­να­μία. Ένας στόχος που θα επι­τευ­χθεί στη δεύτερη κάλπη. Αυτό δεν σημαί­νει εφη­συ­χα­σμό στην πρώτη κάλπη της απλής ανα­λο­γι­κής. Η Νέα Δημο­κρα­τία ζητά την ψήφο των πολιτών με τέτοιο τρόπο, έτσι ώστε το απο­τέ­λε­σμα της 21ης Μαΐου να μπορεί σε ένα περι­βάλ­λον ενι­σχυ­μέ­νης ανα­λο­γι­κής, να εξα­σφα­λί­σει μια κυβέρ­νηση σταθερή, με ενιαίο λόγο, γρήγορα αντα­να­κλα­στικά και σαφή προ­σα­να­το­λι­σμό, για να συνε­χί­σει η χώρα να πηγαί­νει μπροστά. Μία καθαρή εντολή, μία καθαρή νίκη.

Ποια είναι η εναλ­λα­κτική πρόταση; Ακούμε δηλώ­σεις από την πλευρά στε­λε­χών της Αξιω­μα­τι­κής Αντι­πο­λί­τευ­σης για ενδε­χό­μενη συγκρό­τηση δήθεν «προ­ο­δευ­τι­κής κυβέρ­νη­σης», μετά την πρώτη κάλπη ακόμα και αν είναι δεύ­τε­ροι. Δηλώ­σεις που παρα­πέ­μπουν στην επι­θυ­μία που υπάρχει στον ΣΥΡΙΖΑ για την προ­σπά­θεια σχη­μα­τι­σμού «κυβέρ­νη­σης των ηττη­μέ­νων» παρά τα όσα λέει δημο­σίως ο αρχηγός της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης. Την Τετάρτη δύο κορυ­φαία στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ συντά­χθη­καν στην ίδια θέση. Ο Γιάννης Δρα­γα­σά­κης δήλωσε ότι ο πρό­ε­δρος του ΣΥΡΙΖΑ θα διε­ρευ­νή­σει τις δυνα­τό­τη­τες να σχη­μα­τι­στεί κυβέρ­νηση ακόμη και αν είναι δεύ­τε­ροι. Επίσης ο κοι­νο­βου­λευ­τι­κός εκπρό­σω­πος του ΣΥΡΙΖΑ, Ευκλεί­δης Τσα­κα­λώ­τος δήλωσε θετικός σε μια κυβέρ­νηση συνερ­γα­σίας με το ΠΑΣΟΚ και το ΜέΡΑ25, ακόμη κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δεύτερο κόμμα.

Δεν υπάρχει η παρα­μι­κρή αμφι­βο­λία ότι αν οι αριθμοί βγαί­νουν, ο Αλέξης Τσίπρας θα επι­διώ­ξει τη συγκρό­τηση κυβέρ­νη­σης. Μία κυβέρ­νηση, προϊόν «πολι­τι­κής τερα­το­γέ­νε­σης». Μία «κυβέρ­νηση ηττη­μέ­νων» που θα απο­τε­λεί­ται από τον Γιάννη Βαρου­φάκη, ο οποίος θέλει «να ανα­τι­νά­ξει τις τρά­πε­ζες», από τον Νίκο Ανδρου­λάκη, ο οποίος απαιτεί να είναι πρω­θυ­πουρ­γός κάποιος «άγνω­στος Χ», και φυσικά από τον Αλέξη Τσίπρα που σε μία κου­ρα­στική επα­νά­ληψη του 2015 τάζει στους πάντες τα πάντα.

Και κάτι τελευ­ταίο: η Τουρκία, οδεύ­ο­ντας κι εκείνη σε εκλογές, φαί­νε­ται να επα­νέρ­χε­ται στην… καθιε­ρω­μένη ρητο­ρική της απέ­να­ντι στην Ελλάδα. Ποιες είναι οι εκτι­μή­σεις σας;

Μετά τον κατα­στρο­φικό φονικό σεισμό που έπληξε την Τουρκία και τη Συρία τα φιλό­φρονα λόγια ευγνω­μο­σύ­νης, τα «ευχα­ρι­στώ» από την τουρ­κική πλευρά για την ελλη­νική αλλη­λεγ­γύη πολλά. Ενώ ο Τούρκος υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών σημεί­ωσε ότι η ελλη­νική αλλη­λεγ­γύη κατά τη διάρ­κεια των σεισμών θα είναι καθο­ρι­στική για το άνοιγμα μίας νέας σελίδας στις σχέσεις μας με την Ελλάδα. Και τόνισε ότι όλες οι χώρες της περιο­χής πρέπει να συνε­χί­σουμε να εργα­ζό­μα­στε για τη στα­θε­ρό­τητα, την οικο­νο­μική ανά­πτυξη και την ειρήνη στην περιοχή μας.

Όμορφα λόγια που θυμί­ζουν το μακρινό 1999 και τη λεγό­μενη «διπλω­μα­τία των σεισμών». Ελπί­ζουμε αυτά τα λόγια να είναι διαρ­κείας. Να μην λησμο­νη­θούν σε λίγες μέρες ή σε λίγες εβδο­μά­δες ή σε λίγους μήνες.

Όμορφα λόγια, όμως που πρέπει να συνο­δευ­τούν και από πράξεις. Γιατί μέχρι σήμερα η τουρ­κική πολι­τική ηγεσία έχει επεν­δύ­σει σε μία κλι­μα­κού­μενη ακραία και επι­θε­τική ρητο­ρική κατά της χώρας μας. Σε συνε­χείς παρά­νο­μες και επι­θε­τι­κές ενέρ­γειες. Με απο­κο­ρύ­φωμα το «θα έρθουμε ξαφνικά ένα βράδυ».

Αν πραγ­μα­τικά η τουρ­κική πολι­τική ηγεσία θέλει να κάνει πράξη τη δήλωση Τσα­βού­σο­γλου για στα­θε­ρό­τητα, ασφά­λεια και ειρήνη στην περιοχή μας έχει μπροστά της πεδίο δόξης λαμπρό.

Ας άρει άμεσα την απειλή πολέμου κατά της Ελλάδας. Το γνωστό casus belli που ισχύει από το 1995 με απόφαση του Τουρ­κι­κής Εθνο­συ­νέ­λευ­σης. Δεν μπορείς να μιλάς για ειρήνη και στα­θε­ρό­τητα και να απει­λείς την Ελλάδα με πόλεμο αν αυξήσει τα χωρικά της ύδατα από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια. Είσαι αφενός απέ­να­ντι στον Κατα­στα­τικό Χάρτη του Οργα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών. Απέ­να­ντι στο Άρθρο 2 παρά­γρα­φος 4 που ρητά ανα­φέ­ρει τα μέλη του Οργα­νι­σμού οφεί­λουν να απέχουν από τη χρήση ή την απειλή χρήσης βίας κατά της εδα­φι­κής ακε­ραιό­τη­τας κάθε κράτους.

Και αφε­τέ­ρου απέ­να­ντι στο Άρθρο 3 της Σύμ­βα­σης του Οργα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών που τονίζει ότι όλα τα κράτη έχουν το ανα­φαί­ρετο δικαί­ωμα να επε­κτεί­νουν τα χωρικά τους ύδατα από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια, ένα δικαί­ωμα που μπορούν να το ασκή­σουν μονο­με­ρώς. Δηλαδή να μην ρωτή­σουν κανένα.

Δεν μπορείς να μιλάς για ειρήνη και στα­θε­ρό­τητα όταν υπο­γρά­φεις με τη Λιβύη το παρά­νομο και άκυρο τουρ­κο­λι­βυκό μνη­μό­νια και τη συμ­φω­νία της 3ης Οκτω­βρίου για την εξόρυξη των υδρο­γο­ναν­θρά­κων στις θαλάσ­σιες περιο­χές που ορί­ζο­νται από αυτό. Ένα μνη­μό­νιο που απε­μπο­λεί τα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα των ελλη­νι­κών νησιών όπως η Κρήτη, το Καστελ­λό­ριζο, τα Δωδε­κά­νησα. Κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα που σαφώς απορ­ρέ­ουν από το Άρθρο 121 της Σύμ­βα­σης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασ­σας που ρητά ορίζει ότι τα νησιά που έχουν οικο­νο­μική ζωή έχουν το ίδιο δικαί­ωμα σε Απο­κλει­στική Οικο­νο­μική Ζώνη όπως έχουν οι ηπει­ρω­τι­κές περιο­χές.

Αν πιστεύ­εις πραγ­μα­τικά στην ειρήνη, την ασφά­λεια και τη στα­θε­ρό­τητα πρέπει να στα­μα­τή­σεις άμεσα τις παρα­βιά­σεις. Του ελλη­νι­κού ενα­έ­ριου χώρου. Των χωρικών μας υδάτων. Να μην κλι­μα­κώ­νεις επι­κίν­δυνα την ένταση με υπερ­πτή­σεις πάνω από κατοι­κη­μένα ελλη­νικά νησιά.

Αν πιστεύ­εις πραγ­μα­τικά στην ειρήνη, την ασφά­λεια και τη στα­θε­ρό­τητα πρέπει να σέβεσαι τη Συνθήκη της Λωζάνης και να μην την παρα­βιά­ζεις κάθε μέρα δηλώ­νο­ντας σε όλους τους τόνους ότι η μου­σουλ­μα­νική μειο­νό­τητα στη Θράκη είναι «τουρ­κική». Ενώ γνω­ρί­ζεις ότι η Συνθήκη της Λωζάνης ορίζει σαφώς τη μειο­νό­τητα της Θράκης ως θρη­σκευ­τική και ως Ελλη­νική Εθνική Μειο­νό­τητα τις ελλη­νι­κές μειο­νό­τη­τες στην Κων­στα­ντι­νού­πολη, την Ίμβρο και την Τένεδο. Μία ελλη­νική εθνική μειο­νό­τητα που 100 χρόνια τώρα έχει υποστεί απηνείς διωγ­μούς. Το 1923 που ήταν η χρονιά της υπο­γρα­φής της Συν­θή­κης αριθ­μούσε μόνο στην Κων­στα­ντι­νού­πολη 125.000 ελλη­νι­κές ψυχές. Και σήμερα έχει περιο­ρι­στεί σε περίπου 2.000. Ενώ την ίδια ώρα η μου­σουλ­μα­νική μειο­νό­τητα στη Θράκη είναι στα ίδια και παρα­πάνω επίπεδα 100 χρόνια μετά.

Η Ελλάδα ασφαλώς επιζητά την ασφά­λεια, τη στα­θε­ρό­τητα, την ειρήνη. Είναι πάντα έτοιμη για διάλογο με την Τουρκία για την επίλυση της μίας και μόνης μας δια­φο­ράς. Της οριο­θέ­τη­σης των θαλασ­σίων ζωνών μας. Της Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης.

Είμαστε έτοιμη για διάλογο. Αλλά ένας διά­λο­γος που θα εδρά­ζε­ται στο Διεθνές Δίκαιο. Στη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασ­σας.

Δυστυ­χώς η Τουρκία σήμερα με την ανα­θε­ω­ρη­τική της πολι­τική, τον άκρατο μεγα­λοϊ­δε­α­τι­σμό της, τις φαντα­σιώ­σεις νεο­ο­θω­μα­νι­κών μεγα­λείων, απο­τε­λεί παρά­γο­ντα απο­στα­θε­ρο­ποί­η­σης στο Αιγαίο και στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο.

Μία θρυαλ­λίδα για την ασφά­λεια και την ειρήνη στην περιοχή μας.