Αδειασε η θάλασσα από ψάρια και έμειναν οι ψαράδες χωρίς δουλειά

Σοβαρό πρό­βλημα αντι­με­τω­πί­ζουν οι ψαράδες της Ρόδου, καθώς είναι ελά­χι­στοι οι καρποί της θάλασ­σας που κατα­λή­γουν στα δίχτυα τους. Πριν το ξημέ­ρωμα ξεκι­νούν όλοι με τις βάρκες τους, ρίχνουν δίχτυα εκα­το­ντά­δων μέτρων, όμως στο τέλος της προ­σπά­θειας η συγκο­μιδή είναι ελά­χι­στη. Οι ίδιοι δεν έχουν αντι­με­τω­πί­σει παρό­μοιο φαι­νό­μενο στο παρελ­θόν και κάθε προ­σπά­θεια να το απο­δώ­σουν κάπου είναι απλώς και μόνο εκτί­μηση. Το σίγουρο είναι ότι το Αιγαίο έχει αρχίσει να γίνεται πιο φτωχό σε ζωή.

Δεν είναι υπερ­βολή να σημειω­θεί ότι οι παρα­δο­σια­κοί ψαράδες δεν μπορούν πια να εξα­σφα­λί­σουν ούτε τα καύσιμα του σκάφους τους. «Ρίχνουμε δεκάδες μέτρα δίχτυα και όταν τα μαζεύ­ουμε δεν υπάρ­χουν παρά μόνο κάνα δυο κιλά ψαράκια», περιε­γράφη προς τη «Δημο­κρα­τική» και τονί­σθηκε ότι «αυτή η κατά­σταση δεν είναι τωρινή, αλλά ξεκί­νησε πριν από δύο χρόνια και μέρα με τη μέρα γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Κοντεύ­ουμε να ξεχά­σουμε πως είναι ο τόνος, το φαγκρί και το λυθρίνι. Ακόμα και τα σαφρί­δια, οι κολιοί, οι μπα­λά­δες, οι κου­τσο­μού­ρες έχουν μείνει ελά­χι­στοι. Οσο ανοικτά κι αν βγούμε με το σκάφος, το απο­τέ­λε­σμα είναι το ίδιο. Η θάλασσά μας έχει πρό­βλημα».

Οι αιτίες που προ­κά­λε­σαν αυτό το πρό­βλημα βρί­σκο­νται σε πολλούς παρά­γο­ντες. Η υπε­ρα­λί­ευση, η αλίευση όλο και μικρό­τε­ρων ψαριών (γόνων), τα συρό­μενα αλιευ­τικά εργα­λεία, που κατα­στρέ­φουν την τροφή στα θαλάσ­σια λιβάδια, είναι οι πιο γνωστοί γενε­σιουρ­γοί παρά­γο­ντες του προ­βλή­μα­τος. Ολι­γό­τερο γνωστή στο ευρύ κοινό είναι η αδυ­να­μία των ψαριών να ησυ­χά­σουν στο Αιγαίο πέλαγος. Οι πιο γηραιοί ψαράδες της Ρόδου εξή­γη­σαν προς τη «Δημο­κρα­τική» ότι «είναι τόσο πυκνή η κίνηση σκαφών στο Αιγαίο πέλαγος, ώστε να δημιουρ­γεί­ται τόσος θόρυβος που δεν επι­τρέ­πει στα ψάρια να κοι­μη­θούν. Για το λόγο αυτό ένας μεγάλος αριθμός τους μετα­κι­νή­θηκε σε άλλες περιο­χές της Μεσο­γείου θάλασ­σας».

Πρό­βλημα ο Λαγο­κέ­φα­λος

Ως πρό­βλημα πρώτης σειράς εκτι­μούν οι αλιείς της Ρόδου πως είναι ο πολ­λα­πλα­σια­σμός των Λαγο­κέ­φα­λων (είδος ψαριού) στις θάλασ­σές μας. Ο Λαγο­κέ­φα­λος, μπορεί να φτάσει σε μήκος το μισό μέτρο και καθη­με­ρινά κατα­να­λώ­νει πολύ μεγάλες ποσό­τη­τες μικρών ψαριών και γόνων. Ετσι, οι γόνοι δεν προ­λα­βαί­νουν να γίνουν γονείς και να πολ­λα­πλα­σιά­σουν τον πλη­θυ­σμό των ιχθύων στα νερά μας.

«Ο Λαγο­κέ­φα­λος είναι ένα μίασμα για τη θάλασσά μας, είναι ένα ψάρι που δεν τρώ­γε­ται και την ίδια στιγμή κατα­τρώει τα πάντα στο πέρασμά του. Τα τελευ­ταία δύο χρόνια οι Λαγο­κέ­φα­λοι έχουν πολ­λα­πλα­σια­στεί και είναι αδύνατο να τους αντι­με­τω­πί­σουμε».

Οι επι­στή­μο­νες ερευ­νούν

την έκταση

του προ­βλή­μα­τος

Την τελευ­ταία πεντα­ε­τία έχουν εντα­τι­κο­ποι­η­θεί οι έρευνες που γίνο­νται για την μελέτη των θαλάσ­σιων απο­θε­μά­των. Οι έρευνες γίνο­νται σε απόλυτα επι­στη­μο­νική βάση, με τη χρήση σύγ­χρο­νων μεθόδων. Ολες έχουν δείξει ότι υπάρχει στα­διακή μείωση των ιχθυα­πο­θε­μά­των του Αιγαίου. Είναι χαρα­κτη­ρι­στικό ότι οι επι­στή­μο­νες του Ινστι­τού­του Θαλάσ­σιας Προ­στα­σίας «Αρχι­πέ­λα­γος» έχουν δια­πι­στώ­σει πως πλέον έχουν δια­μορ­φω­θεί τέτοιου είδους δεδο­μένα, ώστε θα κατα­στεί αμφί­βολο το μέλλον της αλιείας στο Αιγαίο Πέλαγος. Οι επι­στή­μο­νες απο­δί­δουν το πρό­βλημα κυρίως στις «κατα­στρε­πτι­κές και ανε­ξέ­λεγ­κτες αλιευ­τι­κές πρα­κτι­κές και στην απουσία ελέγχου ή πλάνου δια­χεί­ρι­σης του θαλάσ­σιου πλούτου».

Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, κατά την τρέ­χουσα περίοδο πρό­κει­ται να δοθούν στη δημο­σιό­τητα τα στοι­χεία των ερευνών που συνε­χί­ζουν να διε­νερ­γούν οι επι­στή­μο­νες του Αρχι­πε­λά­γους, συνεπώς θα φανεί ανά­γλυφα τόσο το πραγ­μα­τικό μέγεθος του προ­βλή­μα­τος, όσο και τα απο­τε­λέ­σματα που προ­κά­λεσε η απουσία πολι­τι­κής για την αλιεία στις θάλασ­σές μας.

Οι Τουρ­κι­κές τράτες αλιεύ­ουν

τα πάντα και πωλούν σε Ελληνες

Μπορεί οι υπο­στε­λε­χω­μέ­νες λιμε­νι­κές αρχές να έχουν επι­φορ­τι­στεί με την προ­στα­σία των θαλάσ­σιων συνόρων, με την εφαρ­μογή των λιγο­στών νόμων για την αλιεία, με την πάταξη του λαθρε­μπο­ρίου, με την διάσωση των ναυαγών λαθρο­με­τα­να­στών και με ένα τερά­στιο όγκο γρα­φειο­κρα­τι­κής δου­λειάς, όμως είναι αδύνατο να αντι­με­τω­πί­σουν το στόλο των αλιευ­τι­κών σκαφών της Τουρ­κίας. Ο στόλος αυτός, που απο­τε­λεί­ται από μεγάλα σκαριά και σύγ­χρονα μηχα­νή­ματα, πραγ­μα­το­ποιεί καθη­με­ρινά ένα τερά­στιο κύκλο μέσα στα διεθνή χωρικά ύδατα του πελά­γους και της Μεσο­γείου, με απο­τέ­λε­σμα να συγκε­ντρώ­νει τη μερίδα του λέοντος από τους «καρπούς της θάλασ­σας».

Η υπε­ρα­λί­ευση είναι μια πρα­κτική που απο­τε­λεί καθη­με­ρινή πρα­κτική για τους Τούρ­κους ψαράδες, οι οποίοι ως πολίτες τρίτης χώρας (εκτός Ε.Ε.), δεν έχουν υπο­χρέ­ωση να ακο­λου­θή­σουν τους Κοι­νο­τι­κούς κανόνες για την αλιεία. Οι πρα­κτι­κές που ακο­λου­θούν περι­λαμ­βά­νουν τα πάντα: Συρτά εργα­λεία, τερά­στιας έκτασης δίκτυα για μικρά και μεγάλα ψάρια, ακόμα και δυνα­μί­τες. Μάλιστα οι ψαράδες γνω­ρί­ζουν ότι είναι αρκετές οι φορές κατά τις οποίες οι Τούρκοι αλιείς πωλούν μεσο­πέ­λαγα τα αλιεύ­ματά τους σε Ελληνες ψαράδες κι έτσι το κύκλωμα αποκτά συμ­φέ­ρο­ντα και από τις δυο πλευρές του Αιγαίου.

Οι παρα­δο­σια­κοί ψαράδες της παρά­κτιας αλιείας παρα­μέ­νουν θεατές όλης αυτής της πρα­κτι­κής που κατα­στρέ­φει το θαλάσ­σιο περι­βάλ­λον. Η πρα­κτική αυτή απο­τε­λεί έναν από τους πιο βασι­κούς παρά­γο­ντες που έχουν προ­κα­λέ­σει την έλλειψη ψαριών από τις θάλασ­σες τις περιο­χής μας.