Δωδεκανήσιοι στην Αφρική

Οι Δωδε­κα­νή­σιοι είχαν πάντοτε στενές σχέσεις με την χώρα του Νείλου, όπως λέγει και το λαϊκό δίστιχο:

Στην Αλε­ξά­ντρα ζάχαρι

και στο Μισίρι (Κάιρο) μέλι.

Δωδε­κα­νη­σιακά ιστιο­φόρα συνέ­δεαν την Αλε­ξάν­δρεια με τα άλλα λιμάνια της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου και του Ευξεί­νου Πόντου και από το 1790 δρα­στη­ριο­ποιείτο στην Αλε­ξάν­δρεια ο Ροδί­τι­κος Εμπο­ρι­κός οίκος του Αθα­νά­σιου Καζούλη. Η ομαδική μετα­νά­στευση των Δωδε­κα­νη­σίων στην Αίγυπτο άρχισε μετά το τέλος της Ελλη­νι­κής Επα­νά­στα­σης του 1821.

Ροδίτες και άλλοι Δωδε­κα­νή­σιοι επι­δό­θη­καν στο εμπόριο, ιδιαί­τερα του βάμβακα, και προ­ό­δευ­σαν. Από την Αλε­ξάν­δρεια οι Καζού­λη­δες επε­ξέ­τει­ναν τις δρα­στη­ριό­τη­τες τους μέχρι το Καφρ-ελ-Ζαγιατ (μεταξύ Αλε­ξάν­δρειας και Καΐρου).

Δωρεά των Καζού­λη­δων της Αιγύ­πτου είναι και το περι­καλ­λές νεο­κλα­σικό «Καζου­λειο Γυμνά­σιο» της Ρόδου. Με την έναρξη των εργα­σιών για την διά­νοιξη της διώ­ρυ­γας του Σουέζ, μεγάλες δια­στά­σεις πήρε η μετα­νά­στευση των Κασίων στην Αίγυπτο. Η Κασιακή παροι­κία του Πορτ-Σαΐντ αριθ­μούσε πάνω από 2.000 άτομα, με απο­τέ­λε­σμα να αδειά­σει η Κάσος όπως απα­θα­νά­τισε η λαϊκή μούσα του νησιού:

Κεντρι­κός δρόμος της Beira, όπως τον αντί­κρυ­σαν, όταν οι πρώτοι Κασιώ­τες μετα­νά­στες έφτασαν στη Mozambique. A main street of Beira as seen when the first Kasian immigrants arrived in Mozambique.

Να ’το να ζει ο Ντε Λεσσέπς ήτο να το δικάσω

που σπίτωσε την έρημο και ρήμαξε τη Κάσο.

Την ίδια εποχή βρί­σκομε και άλλους Δωδε­κα­νη­σί­ους στην Αίγυπτο, όπως φαί­νε­ται από τους Δωδε­κα­νη­σια­κούς συλ­λό­γους που ίδρυσαν. Τον πρώτον σύλλογο ίδρυσαν οι Ροδίτες και ακο­λού­θη­σαν οι Λέριοι (1873), οι Συμια­κοί, οι Καστε­λο­ρι­ζιοί, οι Κασιώ­τες, οι Νισύ­ριοι, οι Τηλια­κοί (1907) και οι Χαλ­κί­τες.

Επίσης η Κάρ­πα­θος, από τα μέσα του 19ου αιώνα βρι­σκό­ταν σ’ εμπο­ρική επαφή με την Αίγυπτο, όπου εξήγε λεμόνια και στα­φύ­λια. Οι περισ­σό­τε­ροι Δωδε­κα­νή­σιοι κατοι­κού­σαν στην Αλε­ξάν­δρεια, στο Πορτ Σάιντ και στην Ισμαη­λία, που ήταν δίπλα στη διώρυγα του Σουέζ. Από την αρχή της Ιτα­λο­κρα­τίας στα Δωδε­κά­νησα, ήλθαν κοντά σαυτούς και εγκα­τα­στά­θη­καν και άλλοι Δωδε­κα­νή­σιοι.

Αυτή την εποχή κάθε Δωδε­κα­νη­σιακή λαϊκή εκδή­λωση στην Ελλάδα για την απε­λευ­θέ­ρωση της Δωδε­κα­νή­σου προ­κα­λούσε παρε­ξη­γή­σεις από την Ιταλία που κατη­γο­ρούσε την Ελλάδα ότι υπο­κι­νούσε τους Δωδε­κα­νή­σιους, κι έτσι δυσκο­λευό­ταν το έργο των Δωδε­κα­νή­σιων της Ελλάδας για την απε­λευ­θέ­ρωση της.

Καρ­πά­θιοι μετα­νά­στες γιορ­τά­ζουν το Πάσχα στο Meknes του Μαρόκου (1930). Karpathian immigrants celebrate Easter in Meknes Morocco (1930).

Η Αθήνα δεν ήταν πια πρό­σφορο έδαφος και το βάρος του αγώνα έπεσε στους ώμους των Δωδε­κα­νή­σιων της Αιγύ­πτου, που είχαν οικο­νο­μική ανε­ξαρ­τη­σία και μικρό­τερη διπλω­μα­τική δέσμευση. Μπο­ρού­σαν να εργά­ζο­νται με μεγάλη ελευ­θε­ρία κινή­σεων και απο­δο­τι­κό­τητα.

Στις 26 Νοεμ­βρίου 1918 οι Δωδε­κα­νή­σιοι της Αιγύ­πτου ίδρυσαν στην Αλε­ξάν­δρεια τον «Κεντρικό Σύλλογο Δωδε­κα­νη­σίων», ο οποίος στις 12 Σεπτεμ­βρίου 1925 άρχισε την έκδοση της εβδο­μα­διαίας εφη­με­ρίδα «Δωδε­κά­νη­σος», που απο­τέ­λεσε τον συν­δε­τικό κρίκο μεταξύ των Δωδε­κα­νη­σια­κών οργα­νώ­σεων της Αιγύ­πτου, Ελλάδας, Αμε­ρι­κής, Αυστρα­λίας και των άλλων χωρών.

Άλλες δωδε­κα­νη­σια­κές εφη­με­ρί­δες και έντυπα που κυκλο­φό­ρη­σαν στην Αίγυπτο ήταν η «Ανατολή», η «Δωδε­κά­νη­σος της Αλε­ξάν­δρειας» και το «Δωδε­κα­νη­σιακό Ημε­ρο­λό­γιο». Στην συνέ­χεια οι «Δωδε­κα­νη­σια­κές Νεο­λαίες» Αιγύ­πτου, Αθηνών και Αμε­ρι­κής ανέ­λα­βαν τον αγώνα για την απε­λευ­θέ­ρωση της Δωδε­κα­νή­σου.

Στο διά­στημα του Δευ­τέ­ρου Παγκο­σμίου Πολέμου πολλοί Δωδε­κα­νή­σιοι δρα­πέ­τευ­σαν από τα Ιτα­λο­κρα­τού­μενα και Γερ­μα­νο­κρα­τού­μενα Δωδε­κά­νησα και πήγαν στη Μέση Ανατολή. Απ’ αυτούς που έφτασαν στην Αίγυπτο πολλοί κατε­τά­γη­σαν στο Ελλη­νικό ναυτικό και έλαβαν μέρος σε πολλές επι­χει­ρή­σεις στη Μεσό­γειο, όπως στις απο­βά­σεις της Σικε­λίας, Νότιας Ιταλίας και Νότιας Γαλλίας, στον εφο­δια­σμό της Μάλτας και στις μάχες της Λέρου και Τήλου.

Κεντρι­κός δρόμος του Salisbury, όπως τον αντί­κρυ­σαν οι πρώτοι Καρ­πα­θιοι μετα­νά­στες όταν έφτασαν στη Νότιο Ροδεσία. A main street of Salisbury, as the first Carpathian immigrants encountered it when they arrived in Southern Rhodesia.

Άλλοι κατε­τά­γη­σαν στο Ιερό Λόχο και πολέ­μη­σαν στην Βόρειο Αφρική, στα Δωδε­κά­νησα και άλλα νησιά του Αιγαίου, και άλλοι κατε­τά­γη­σαν στην Ελλη­νική Ταξιαρ­χία που πολέ­μησε στην Βόρειο Αφρική και στην Ιταλία, όπου έφτασα μέχρι το Rimini που απε­λευ­θέ­ρωσε από τους Γερ­μα­νούς.

Σουδάν

Στο τέλος του 19ου αιώνα, μέσω Αιγύ­πτου, πήγαν οι πρώτοι Δωδε­κα­νή­σιοι – κυρίως Καρ­πά­θιοι – στο τότε Άγγλο-αιγυπτιακό Σουδάν, όπου ασχο­λή­θη­καν με τις οικο­δο­μές και άλλα τεχνικά έργα ως απλοί τεχνί­τες αλλά και εργο­λά­βοι. Σύντομα, ακο­λού­θη­σαν και άλλοι Δωδε­κα­νή­σιοι, οι οποίοι, εκτός από τις οικο­δο­μές και τα τεχνικά έργα, ασχο­λή­θη­καν με τις επι­χει­ρή­σεις.

Οι περισ­σό­τε­ροι έμεναν στο Πόρτ-Σουδάν, στο Χαρτούμ και σε άλλες πόλεις, και μόνο οι Καρ­πά­θιοι υπο­λο­γί­ζο­νταν γύρω στους 1500 με 2000. Το 1907 οι Καρ­πά­θιοι του Σουδάν, ίδρυσαν τον σύλλογο «Ομόνοια».

Ελλη­νορ­θό­δοξη εκκλη­σία στο Port Sudan. Greek Orthodox church in Port Sudan.

Από το Σουδάν αρκετοί Καρ­πά­θιοι και άλλοι Δωδε­κα­νή­σιοι μετα­κό­μι­σαν στην γει­το­νική Αιθιο­πία και ασχο­λή­θη­καν με τις οικο­δο­μές και σε τεχνικά έργα. Καρ­πά­θιοι εργο­λά­βοι χρη­σι­μο­ποιώ­ντας Καρ­πά­θιους μαστό­ρους και εργάτες έκτισαν την αγγλι­κα­νική εκκλη­σία του Αγίου Γεωρ­γίου στην Antis Abeba.

Το 1913 οι Καρ­πά­θιοι της Αιθιο­πία ίδρυσαν τον Φιλεκ­παι­δευ­τικό Καρ­πα­θιακό Σύλλογο «Η ΠΡΟΟΔΟΣ». Μετά την από­κτηση της ανε­ξαρ­τη­σίας του, οι Δωδε­κα­νή­σιοι του Σουδάν και της Αιθιο­πίας επέ­στρε­ψαν στην Ελλάδα ή μετα­νά­στευ­σαν στην Αμερική.

Νότια Ροδεσία

Στις αρχές του 20ου αιώνα οι Ιωάννης Αντω­νιά­δης και Στα­μά­τιος Μαύρος από την Κάρπαθο μετα­νά­στευ­σαν στην Νότια Ροδεσία, όπου τους ακο­λού­θη­σαν και άλλοι συμπα­τριώ­τες τους. Οι περισ­σό­τε­ροι εγκα­τα­στά­θη­καν στο Salisbury, Gwelo, Selukwe, Banket και Glendale και επι­δό­θη­καν στις επι­χει­ρή­σεις και στο εμπόριο με μεγάλη επι­τυ­χία, και ίδρυσαν τον Καρ­πα­θιακό σύλλογο «Επι­σκοπή».

Στο διά­στημα του Δευ­τέ­ρου Παγκο­σμίου πολέμου αρκετοί Καρ­πά­θιοι υπη­ρέ­τη­σαν στον Αγγλικό στρατό. Μεταξύ αυτών ο Βάσσος Παπα­δό­που­λος που πείρε μέρος στις μάχες στην Βόρειο Αφρική, Σικελία και Ιταλία, με την 8η Στρατιά του στρα­τη­γού Montgomery, και έφτασε στον βαθμό του λοχαγού.

Ο Καρ­πά­θιος Φρα­γκί­σκος Επι­τρό­που­λος (άκρο αρι­στερά) με τον υπο­λο­χαγό του και ομάδα στρα­τιω­τών της Ελλη­νι­κής Ταξιαρ­χίας στην Βόρεια Αφρική (1942). Karpathian Franciscos Epitropoulos (far left) with his lieutenant and a group of soldiers of the Hellenic Brigade in North Africa (1942).

Μετά την από­κτηση της ανε­ξαρ­τη­σίας της χώρας όλοι σχεδόν οι Καρ­πά­θιοι επέ­στρε­ψαν στην Ελλάδα ή μετα­νά­στευ­σαν στην Αμερική και ελά­χι­στοι μετα­κό­μι­σαν στη Νότιο Αφρική.

Μαρόκο

Στο διά­στημα του Πρώτου Παγκο­σμίου Πολέμου, αρκετοί Δωδε­κα­νή­σιοι δού­λευαν στην Γαλλική πολε­μική βιο­μη­χα­νία. Απ’ εκεί, μετά τον πόλεμο, ορι­σμέ­νοι απ’ αυτούς μετα­νά­στευ­σαν σε Γαλ­λι­κές αποι­κίες στην Αφρική και στην Μαδα­γα­σκάρη, αρκετοί Καρ­πά­θιοι πήγαν στο Μαρόκο όπου τους ακο­λού­θη­σαν κι άλλοι συμπα­τριώ­τες τους. Όταν άρχισε ο Β΄ Παγκό­σμιος πόλεμος αρκετοί Δωδε­κα­νή­σιοι που έμεναν στο Μαρόκο, κατε­τά­γη­σαν εθε­λο­ντές στη Λεγεώνα των Ξένων, που εκτός του Μαρόκου ανέ­λα­βαν υπη­ρε­σία και στην Αλγερία στις πόλεις Bel Abbes, Lanjeux Abojelerine και Saida.

Ένας από τους Καρ­πά­θιους λεγε­ω­νά­ριους, ο Θωμάς Οικο­νο­μί­δης, έλαβε μέρος στην απόβαση στο Narvik της Νορ­βη­γία στις 5 Μαΐου 1940, και μετά την απο­τυ­χία της επι­χεί­ρη­σης γύρισε στην Αγγλία.

Μετά την υποταγή της Γαλλίας στη Γερ­μα­νία, οι Γαλ­λι­κές αποι­κίες της Βορείου Αφρικής και οι λεγε­ω­νά­ριοι που βρι­σκό­ταν εκεί περι­ήλ­θαν στη δικαιο­δο­σία της κυβέρ­νη­σης του Vichy. Όταν το Μαρόκο από­κτησε την ανε­ξαρ­τη­σία του, οι περισ­σό­τε­ροι Δωδε­κα­νή­σιοι επέ­στρε­ψαν στα νησιά τους, ορι­σμέ­νοι μετα­κό­μι­σαν στην Γαλλία και άλλοι μετα­νά­στευ­σαν στην Αμερική.

Το «Δωδε­κα­νη­σιακό Ημε­ρο­λό­γιο» του Συμια­κού Παντελή Καστρουνή με πλούσιο ιστο­ρικό περιε­χό­μενο. The “Dodecanese Calendar” of the Symian Pantelis Kastrounis with rich historical content.

Την εποχή του Μεσο­πο­λέ­μου αρκετοί Δωδε­κα­νή­σιοι μετα­νά­στευ­σαν σε άλλες αποι­κιο­κρα­τού­με­νες χώρες της Αφρικής, οι οποίοι εκτός των επι­χει­ρή­σεων επι­δό­θη­καν και στην καλ­λιέρ­γεια μεγάλων γεωρ­γι­κών εκτά­σεων.

Οι Συμια­κοί που πήγαν στο Βελγικό Κόγκο ασχο­λή­θη­καν με την αλιεία στο ποταμό Κόγκο, και αυτοί που έμεναν στην Kesega έκτισαν το παρεκ­κλήσι του Πανορ­μίτη.

Οι Κασιώ­τες ξεκί­νη­σαν από την Αίγυπτο και εγκα­τα­στά­θη­καν στις Πορ­το­γα­λι­κές αποι­κίες στην ανα­το­λική Αφρική, κυρίως στην πόλη Beira της Mozambique. Όταν αυτές οι χώρες απέ­κτη­σαν την ανε­ξαρ­τη­σία τους, οι περισ­σό­τε­ροι Δωδε­κα­νή­σιοι επέ­στρε­ψαν στην Ελλάδα, ενώ άλλοι μετα­νά­στευ­σαν στην Αμερική και ελά­χι­στοι στην Νότια Αφρική.

Δωδε­κα­νή­σιοι Εβραίοι στην Αφρική

Εκτός της Ελλη­νι­κής, και Εβραϊ­κής κατα­γω­γής Δωδε­κα­νή­σιοι μετα­νά­στευ­σαν στην Αφρική. Η μετα­νά­στευση τους άρχισε στα­διακά από το τέλος του 19ου αιώνα και συνε­χί­στηκε στις τέσ­σε­ρις πρώτες δεκα­ε­τίες του 20ου και εντά­θηκε μετά την επι­κρά­τηση του φασι­σμού στην Ιταλία και την συνερ­γα­σία του Μου­σο­λίνι με τον Χίτλερ. Κύριοι προ­ο­ρι­σμοί των Εβραίων ήταν η Βελγική αποικία του Κογκό και οι Βρε­τα­νι­κές αποι­κίες της Νότιας Ροδε­σίας και Νότιας Αφρικής. Απ’ εκεί εξα­πλώ­θη­καν και σ’ άλλες αποι­κίες και χώρες της Αφρικής.

Δωδε­κα­νη­σιακά ιστιο­φόρα στο λιμάνι της Αλε­ξάν­δρεια. Dodecanesian sailing boats in the port of Alexandria

Το ταξίδι άρχιζε από την Ρόδο με πλοίο για την Αλε­ξάν­δρεια και μέσω της διώ­ρυ­γας του Σουέζ έμπαι­ναν στην Ερυθρά Θάλασσα, έφθαναν στην Beira της Mozambique, και συνέ­χι­ζαν δυτικά στο εσω­τε­ρικό της Αφρικής. Μια δεύτερη δια­δρομή άρχιζε από την Ρόδο μέχρι την Γένοβα, περ­νού­σαν μέσα από την Δυτική Μεσό­γειο και απ’ εκεί ακο­λου­θού­σαν την δυτική αφρι­κα­νική ακτή μέχρι το Βελγικό Κογκό, αρκετοί συνέ­χι­ζαν για το Cape Town στην Νότια Αφρική. Μετά τον Δεύτερο Παγκό­σμιο Πόλεμο, ορι­σμέ­νοι από τους Δωδε­κα­νή­σιους Εβραί­ους που επέ­ζη­σαν του Ολο­καυ­τώ­μα­τος μετα­νά­στευ­σαν στο Βελγικό Κογκό.

Μετά τις πολι­τι­κές ανα­κα­τα­τά­ξεις στο Βελγικό Κογκό, και αργό­τερα στην Ροδεσία αρκετοί Δωδε­κα­νή­σιοι Εβραίοι μετα­κό­μι­σαν στην Νότιο Αφρική και ορι­σμέ­νοι στο Βέλγιο, και αργό­τερα στο Ισραήλ και σε άλλα μέρη του κόσμου.

Dodecanesians in Africa

By Manolis Cassotis

The Dodecanesians always had close relations with the country of the Nile, as the popular couplet says:

In Alexandria sugar

and in Misiri (Cairo) honey.

Dodecanesian sailing ships connected Alexandria with the other ports of the Eastern Mediterranean and the Black Sea, and from 1790 the Rhodian Merchant House of Athanasios Kazoulis was active in Alexandria. The mass migration of the Dodecanesians to Egypt began after the end of the Greek Revolution of 1821. Rhodians and other Dodecanesians engaged in trade, especially cotton, and prospered. From Alexandria Kazoulis extended their activities to Kafr-el-Zayat (between Alexandria and Cairo). The beautiful neoclassical “Kazoulio Gymnasium” of Rhodes is also a gift of the Kazoulians of Egypt. With the start of work on the opening of the Suez Canal, the migration of the Kasians to Egypt took on large proportions. The Kasian community of Port-Said numbered over 2,000 people, but this migration emptied Kasos as immortalized by the folk muse of the island (in free translation):

If De Lesseps was alive, I was going to judge him,

who inhabited the desert and deserted Casos.

Στην Γαλλική Λεγεώνα των Ξένων υπη­ρέ­τη­σαν αρκετοί Καρ­πά­θιοι. Από αρι­στερά: άγνω­στος, Γιώργος Μπέρτος, Κώστας Β. Σπανός, άγνω­στος, Νικόλας Β. Σπανός (1940). Several Κarpathians served in the French Foreign Legion.

From left unknown, George Bertos, Kostas V. Spanos, unknown, Nikolas V. Spanos (1940).

At the same time, we find other Dodecanesians in Egypt, as can be seen from the Dodecanesian associations they founded. The first association was founded by the Rhodians, followed by the Lerians (1873), the Symians, the Kastelorizians, the Kasians, the Nisyrians, the Telians (1907) and the Chalkians. Also, Karpathos, from the middle of the 19th century, was in commercial contact with Egypt, where it exported lemons and grapes. Most of the Dodecanesians lived in Alexandria, Port Said, and Ismailia, which was adjacent to the Suez Canal. From the beginning of the Italian rule in the Dodecanese, other Dodecanesians settled there.

At this time, every Dodecanesian popular demonstration in Greece for the liberation of the Dodecanese caused problems from Italy, which accused Greece of inciting the Dodecanesians, thus making the work of the Dodecanesians in Greece for the liberation of their islands difficult. Athens was no longer fertile ground and the weight of the struggle fell on the shoulders of the Dodecanesians in Egypt, who had economic independence and less diplomatic commitment. They could work with great freedom of movement and efficiency.

On November 26, 1918, the Dodecanesians in Egypt founded in Alexandria the “Central Association of Dodecanese”, which on September 12, 1925 began publishing the weekly newspaper “Dodecanese”, which was the connecting link between the Dodecanesian organizations in Egypt, Greece, America, Australia and other countries. Other Dodecanesian newspapers and publications circulated in Egypt were “Anatoli”, “Dodecanese of Alexandria” and “Dodecanese Calendar”. Then, the “Dodecanese Youth” of Egypt, Athens and America took up the struggle for the liberation of the Dodecanese.

During WWII, many Dodecanesians escaped from the Italian-occupied and German-occupied Dodecanese and arrived in the Middle East. Of those who arrived in Egypt, many joined the Greek navy and took part in many operations throughout the Mediterranean, such as the landings in Sicily, Southern Italy and Southern France, the supply of Malta and the battles of Leros and Tilos. Others joined “Ieros Lohos” (the Holy Company) and fought in North Africa, the Dodecanese and other Aegean islands, and others joined the Greek Brigade and fought in North Africa and Italy, where they reached Rimini liberating from the Germans.

Ο Βάσσος Εμμ. Παπα­δό­που­λος, που έμενε στην Ροδεσία, στον Δεύτερο Παγκό­σμιο Πόλεμο υπη­ρέ­τησε με τον Αγγλικό στρατό. Vassos Emm. Papadopoulos, who lived in Rhodesia, served in the British army during WWII.

Sudan

At the end of the 19th century, through Egypt, the first Dodecanesians – mainly Karpathians – went to the then Anglo-Egyptian Sudan, where they engaged in construction and other technical works as contractors and simple craftsmen. Soon, other Dodecanesians followed, who, in addition to construction and technical works, were involved in business. Most lived in Port-Sudan, Khartoum and other cities, and the Karpathians alone numbered around 1500 to 2000. In 1907 the Karpathians of Sudan founded the “Omonia” association. From Sudan, several Karpathians and other Dodecanesians moved to neighboring Ethiopia and engaged in construction and technical projects. Karpathian contractors using Karpathian craftsmen and laborers built the Anglican Church of St. George in Antis Abeba. In 1913, the Κarpathians in Ethiopia founded the Educational Karpathian Association “PROGRESS”. After gaining independence, the Dodecanese of Sudan returned to Greece or immigrated to America.

Southern Rhodesia

At the beginning of the 20th century, John Antoniadis and Stamatis Mavros from Karpathos immigrated to Southern Rhodesia, where other Karpathians followed them. Most settled in Salisbury, Gwelo, Selukwe, Banket and Glendale and engaged in business and trade with great success, and founded the Karpathian association “Episkopi”.. During WWII, several Karpathians served in the British army. Among them Vassos Papadopoulos who took part in the battles in North Africa, Sicily and Italy with General Montgomery’s 8th Army and reached the rank of captain. After the country’s independence, almost all Dodecanesians returned to Greece or immigrated to America, and a few moved to South Africa.

Morocco

During WWI, several Dodecanesians worked in the French war industry. From there, after the war, some of them migrated to French colonies in Africa and Madagascar, several Karpathians migrated to Morocco where other compatriots followed them. When WWII began, several Dodecanesians who lived in Morocco volunteered for the Foreign Legion, who beside Morocco served in Algeria in Bel Abbes, Lanjeux Abojelerine and Saida. One of the Karpathian legionnaires, Thomas Economides, took part in the landing at Narvik, Norway on May 5, 1940, and after the failure of the operation he returned to England. After the subjugation of France to Germany, the French colonies of North Africa and the legionnaires stationed there came under the jurisdiction of the Vichy government. When Morocco gained its independence, most Dodecanesians returned to their islands, some moved to France and others immigrated to America.

During the interwar period (between WWI and WWII), several Dodecanesians migrated to other European colonies in Africa, who in addition to business engaged in the cultivation of large agricultural lands. The Symians who went to the Belgian Congo engaged in fishing in the Congo River, and those who stayed in Kesega built the chapel of Panormite. The Kasians starting from Egypt settled in the Portuguese colonies in East Africa, mainly in the city of Beira in Mozambique. When these countries gained their independence, most of the Dodecanesians returned to Greece, while others immigrated to America and a few to South Africa.

Dodecanesians Jews in Africa

In addition to Greek, and Jewish origin Dodecanesians migrated to Africa. Their migration started gradually from the end of the 19th century and continued in the first four decades of the 20th century and intensified after the rise of fascism in Italy and Mussolini’s collaboration with Hitler. The main destinations of the Jews were the Belgian Congo and the British colonies of Southern Rhodesia and South Africa. From there they spread to other colonies and countries in Africa.

The journey started from Rhodes by ship to Alexandria and through the Suez Canal they entered the Red Sea, reached Beira in Mozambique, and from there they went west into the interior of Africa. Another journey started from Rhodes to Genoa and from there to Gibraltar and along the West African coast reached the Belgian Congo, many continued to Cape Town in South Afrika. After WWII, some of the Dodecanesian Jews who survived the Holocaust migrated to Belgian Congo.

After the political upheavals in the Belgian Congo, and later in Rhodesia, many Dodecanesian Jews moved to South Africa and Belgium, and later to Israel and other countries.

Πηγή anamniseis.net/dodekanisioi-stin-afriki/