Τι γίνεται εν ζωή;

Τα δάκρυα περίσ­σε­ψαν και από την Πολι­τεία για τον χαμό των δύο νέων χει­ρι­στών της Πολε­μι­κής Αερο­πο­ρίας, με την παρου­σία των εκπρο­σώ­πων της στις κηδείας, κηδεύ­τη­καν παίρ­νο­ντας τιμη­τικά τον βαθμό του Αντι­πτε­ράρ­χου και με πρόθεση  να δοθεί τιμη­τική σύνταξη στις οικο­γέ­νειες τους. Τι γίνεται όμως με τον τρόπο που η πολι­τεία αξιο­λο­γεί και επι­βρα­βεύει αυτούς τους νέους ανθρώ­πους εν ζωή, που εκπαι­δεύ­ο­νται τόσο σκληρά και στη συνέ­χεια μάχο­νται καθη­με­ρινά παί­ζο­ντας τη ζωή τους κορώνα-γράμματα; Πόσο αμεί­βο­νται αυτοί οι άνθρω­ποι; Σύμφωνα λοιπόν, με το ισχύον μισθολόγιο- που είδε το φως της δημο­σιό­τη­τας εξ αφορμής των δύο θανάτων, οι δύο συγκε­κρι­μέ­νοι πιλότοι δεν λάμ­βα­ναν περισ­σό­τερα από 1.500 ευρώ, που με τα διάφορα επι­δό­ματα ζήτημα είναι αν θα άγγιζαν τα 1.800. Προ­φα­νώς όλοι αυτοί οι άνθρω­ποι με τις εξαι­ρε­τι­κές ικα­νό­τη­τες κάνουν αυτήν τη δουλειά όχι λόγω οικο­νο­μι­κού κινή­τρου. Όπως άλλωστε είπε στον ο πατέρα του, ο Μάριος Του­ρού­τσι­κας,  όταν τον ρωτούσε για τον μισθό του: «πατέρα, η Πατρίδα δεν μου χρω­στάει. Εγώ μόνο χρωστάω στην Ελλάδα». Δεν είναι λοιπόν η αμοιβή, αλλά ο έρωτας για τις πτήσεις και τα αερο­σκάφη, η αδρε­να­λίνη, η αγάπη για την πατρίδα που τους οδηγούν να παίζουν καθη­με­ρινά το κεφάλι τους στην κυριο­λε­ξία. Κι αυτόν τον έρωτα, αυτοί που καταρ­τί­ζουν (πρω­θυ­πουρ­γοί, υπουρ­γοί, υπη­ρε­σια­κοί παρά­γο­ντες, σύμ­βου­λοι και άλλοι… σπου­δαίοι) τα μισθο­λό­για (και αμεί­βο­νται πολ­λα­πλά­σια) τον εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται, γιατί τελικά δεν είναι μικρό πράγμα να έχεις ήρωες με τρεις κι εξήντα…