Σαν να ζούμε τη μέρα της μαρμότας

Αισθα­νό­μα­στε σαν να ζούμε τη μέρα της μαρ­μό­τας. Η αύξηση των κρου­σμά­των κορω­νοϊού, η παγκό­σμια ανη­συ­χία για τη νέα παραλ­λαγή, η επέλαση των ιώσεων, η αδρα­νο­ποί­ηση του ανο­σο­ποι­η­τι­κού μας και οι εκ νέου συζη­τή­σεις για τη χρήση μάσκας στα σχολεία και σε εσω­τε­ρι­κούς χώρους επέ­στρε­ψαν στην καθη­με­ρι­νό­τητά μας.O  Economist σε άρθρο του για την έξαρση του κορω­νοϊού στην Κίνα και την παγκό­σμια ανη­συ­χία, τονίζει, πως οι  αρχές έχουν εφη­συ­χά­σει, θεω­ρώ­ντας ότι η ασθέ­νεια είναι πλέον πιο ήπια, ότι δεν έχει μείνει κάτι άλλο να κάνουν και ότι η παν­δη­μία (του­λά­χι­στον πριν τις εξε­λί­ξεις στην Κίνα) είχε τελειώ­σει. Όμως, όπως τονίζει, τα πράγ­ματα είναι πολύ δια­φο­ρε­τικά – ειδικά αν λάβουμε υπόψη μας ότι 10.000 άνθρω­ποι πεθαί­νουν από κορω­νοϊό κάθε εβδο­μάδα. Το σημα­ντι­κό­τερο πρό­βλημα ωστόσο, όπως επι­ση­μαί­νει, είναι ότι όλος αυτός ο εφη­συ­χα­σμός απειλεί να αφήσει την ανθρω­πό­τητα απρο­στά­τευτη απέ­να­ντι στην επόμενη παν­δη­μία, κατα­στρέ­φο­ντας τα συστή­ματα που οικο­δο­μή­θη­καν για αυτό το σκοπό μέσα σε τρία δύσκολα χρόνια. Καθώς είναι βέβαιο ότι η κατά­σταση θα βαρύνει τις εβδο­μά­δες ανα­ζη­τεί­ται επει­γό­ντως ψυχραι­μία. Κυρίως στους υπεύ­θυ­νους για την χάραξη (και την εφαρ­μογή, εν συνε­χεία) πολι­τι­κής όσο τα κρού­σματα θα πυκνώ­νουν. Γιατί έχουμε τον φόβο ότι η αγωνία μπροστά στην κάλπη, κιν­δυ­νεύει να φέρει στο προ­σκή­νιο τα γνώριμα αντα­να­κλα­στικά. Στην δια­χεί­ριση (και) αυτής της δια­φαι­νό­με­νης κρίσης, θα χρεια­στεί περισ­σό­τερη ψυχραι­μία και μέτρο, γνήσια, μη-υποκριτική- στήριξη του συστή­μα­τος υγείας το οποίο περιέρ­χε­ται και πάλι υπό πίεση,καθώς και πειθούς για να προ­σέ­ξει ο κόσμος τον εαυτό του.