Γ. Υψηλάντης: Κρείττον το ΠΡΑΤΤΕΙΝ, του ΛΑΛΕΙΝ με ραβασάκια

Απά­ντηση Γιώργου Υψη­λά­ντη, Πολι­τι­κού Εκπρο­σώ­που Τύπου Περι­φε­ρεια­κής Αρχής Νοτίου Αιγαίου

Η αλήθεια είναι ότι κι εγώ ΔΕΝ γνωρίζω προ­σω­πικά τον κ. Χατζη­για­κουμή.

Η αλήθεια επίσης είναι ότι ΔΕΝ είμαστε εμείς αυτοί που έκαναν τον δια­χω­ρι­σμό του Κωακού λαού, σε «30% γνή­σιους από­γο­νους» των προ­γό­νων τους που ξέρουν να ψηφί­ζουν και σε «70% μη γνή­σιους» που επειδή δεν ξέρουν, ψήφισαν την παρά­ταξη του Γιώργου Χατζη­μάρ­κου. Τον δια­χω­ρι­σμό τον έκανε ο κ. Χατζη­για­κου­μής. Να υποθέσω ότι είναι δικη­γό­ρος κι έχει την στρε­ψο­δι­κία στο «γνήσιο» αίμα του.

Σήμερα, καλεί τους «γνή­σιους» από­γο­νους των προ­γό­νων του, να μας γράψουν από μια επι­στολή δια­μαρ­τυ­ρίας.

Όπως κατα­λα­βαί­νετε, δεν έχουμε την παρα­μι­κρή δυσκο­λία να απα­ντή­σουμε σε όσες επι­στο­λές θέλετε. Γιατί εμείς δεν έχουμε συνη­θί­σει στο ΣΙΓΑΝ. Αντί­θετα είμαστε συνη­θι­σμέ­νοι στο ΑΚΟΥΕΙΝ και στο ΛΑΛΕΙΝ πρόσωπο με πρόσωπο με τους συμπο­λί­τες μας κι όχι με ραβα­σά­κια. Κι ακόμα πιο πολύ, είμαστε συνη­θι­σμέ­νοι στο ΠΡΑΤΤΕΙΝ.

Αυτός είναι ο λόγος που οι υπη­ρε­σίες της ΠΝΑι, μελέ­τη­σαν κι αντι­με­τω­πί­ζουν αυτό το «γελοίο» όπως το χαρα­κτή­ρισε πρό­βλημα της λακ­κού­βας, με την δέουσα σοβα­ρό­τητα. Διότι ούτε γελοίο ήταν, ούτε λακ­κούβα. Να υποθέσω λοιπόν πως μάλλον δεν είναι μηχα­νι­κός. Γιατί άλλο η λακ­κούβα κι άλλο η υπο­σκαφή. Η υπο­σκαφή του εδάφους στο συγκε­κρι­μένο σημείο, που επι­δει­νώ­θηκε μετά τις τελευ­ταίες έντονες βρο­χο­πτώ­σεις, απαιτεί μετα­τό­πιση της οδού κι αυτό γίνεται. Όπως ταυ­τό­χρονα γίνο­νται κι άλλα δέκα έργα στην Κω, συνο­λι­κού προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού 10,4 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ.

Η μετα­τό­πιση της οδού, μελε­τή­θηκε και κατα­σκευά­ζε­ται στα πλαίσια εργο­λα­βίας που συμ­βα­σιο­ποι­ή­θηκε στις 10/3/2022, πολύ νωρί­τερα από την «ανα­κά­λυψή» του «γελοίου προ­βλή­μα­τος της λακ­κού­βας» από τον κ. Χατζη­για­κουμή στις 3/1/2023.

Κλεί­νο­ντας, θα το επα­να­λά­βουμε. Εμείς «οι μη γνήσιοι», οι ελατ­τω­μα­τι­κοί που ψηφί­σαμε Χατζη­μάρκο, θα το ξανα­κά­νουμε. Γιατί τι άλλο να κάνουμε, αφού δεν είμαστε νοσταλ­γοί του Μένιου, του Άκη ή της ωραίας Εύας και των λοιπών αστέρων, που ο «γνήσιος» ήξερε να ψηφίζει!