ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Φένα Μάκρα: «Ζω το όνειρό μου στον ΠΑΟΚ»

Μαίρη Φώτη 9 λεπτά ανάγνωση
Φένια Μάκρα
Ζω το όνειρό μου στον ΠΑΟΚ

ΦΕΝΑ ΜΑΚΡΑ

Η Φένια Μάκρα ξεκί­νησε να παίζει ποδό­σφαιρο στη Ρόδο στα 9 της χρόνια και στα 16 είχε ήδη κληθεί από την Εθνική Ομάδα για προ­πο­νή­σεις και είχε επι­τύ­χει το μεγάλο της όνειρο, που δεν ήταν άλλο από το να παίζει για την γυναι­κεία ομάδα ποδο­σφαί­ρου του ΠΑΟΚ όπου και πήρε μετεγ­γραφή το καλο­καίρι του 2021.

Η γυναι­κεία ομάδα ποδο­σφαί­ρου του ΠΑΟΚ, είναι πολυ­νί­κης του πρω­τα­θλή­μα­τος Ελλάδας, ενώ είναι χαρα­κτη­ρι­στικό ότι οι παί­κτριες του Π.Α.Ο.Κ. απο­τε­λούν την βάση της σύν­θε­σης και της Εθνικής Ελλάδας γυναι­κών.

Η Φένια Μάκρα, που είναι μαθή­τρια της τρίτης Λυκείου, στη συνέ­ντευξή της σήμερα στη «δημο­κρα­τική» μιλά για τη δια­δρομή από τη Ρόδο στη Θεσ­σα­λο­νίκη, για τις δυσκο­λίες της μετά­βα­σης, για τις συν­θή­κες κάτω από τις οποίες αγω­νί­ζο­νται οι ποδο­σφαι­ρί­στριες στην Ελλάδα, για την απόφασή της να αφήσει πίσω την οικο­γέ­νειά της και να ακο­λου­θή­σει το όνειρό της στον ΠΑΟΚ αλλά και για την άλλη της μεγάλη αγάπη τη… ζαχα­ρο­πλα­στική!

Πόσο καιρό παίζεις στον ΠΑΟΚ;

Είμαι στον ΠΑΟΚ ενάμιση χρόνο.

Αλλά­ζο­ντας ομάδα και πηγαί­νο­ντας στον ΠΑΟΚ, κλή­θη­κες να αντι­με­τω­πί­σεις μεγα­λύ­τε­ρες υπο­χρε­ώ­σεις. Δυσκο­λεύ­τη­κες;

Σίγουρα ναι, μέχρι να εγκλι­μα­τι­στώ, να ενσω­μα­τωθώ στην ομάδα με δεδο­μένο ότι και το επίπεδο είναι δια­φο­ρε­τικό, αντι­με­τώ­πισα δυσκο­λίες μέχρι να κατα­φέρω να φτάσω στο επίπεδο που είναι ο ΠΑΟΚ. Μου πήρε αρκε­τούς μήνες.

Και φαντά­ζο­μαι το γεγονός ότι είσαι μαθή­τρια Λυκείου είναι ακόμα ένας παρα­πάνω βαθμός δυσκο­λίας.

Ναι βέβαια, γιατί μέσα σε όλα αυτά είχα και τις υπο­χρε­ώ­σεις του σχο­λείου.

Φέτος είσαι στην τρίτη λυκείου που είναι μια απαι­τη­τική χρονιά.

Ναι, είναι μια κρίσιμη χρονιά γιατί έπρεπε να πάρω απο­φά­σεις και για τις σπουδές μου. Απο­φά­σισα να μην δώσω πανελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις και να ασχο­ληθώ επαγ­γελ­μα­τικά με την άλλη μου μεγάλη αγάπη που είναι η ζαχα­ρο­πλα­στική και να πάω σε ιδιω­τική σχολή.

Η αγάπη για την ζαχα­ρο­πλα­στική πώς προ­έ­κυψε και μάλιστα σε συν­δυα­σμό με το ποδό­σφαιρο;

Γενικά μου αρέσει να δοκι­μάζω πράγ­ματα. Με την ζαχα­ρο­πλα­στική ήρθα σε επαφή αρχικά μέσω της μαμάς μου, που κάναμε μαζί γλυκά στις γιορτές και κυρίως στα Χρι­στού­γεννα, οπότε άρχισε να μου αρέσει η δια­δι­κα­σία και μετά ξεκί­νησα να πει­ρα­μα­τί­ζο­μαι και να φτιάχνω γλυκά σιγά σιγά μόνη μου. Εβρισκα συντα­γές και πει­ρα­μα­τι­ζό­μουν. Σε κάποια γενέ­θλια του παππού μου, είχα φτιάξει εγώ την τούρτα και μου άρεσε το απο­τέ­λε­σμα και άρεσε και στους άλλους. Και τότε άρχισε να μπαίνει η ιδέα της ζαχα­ρο­πλα­στι­κής και φέτος πήρα την απόφαση ότι θέλω να ασχο­ληθώ και επαγ­γελ­μα­τικά.

Παράλ­ληλα με το ποδό­σφαιρο αυτά.

Ναι, βέβαια.

Μίλησέ μου λίγο για το επίπεδο που συνά­ντη­σες πηγαί­νο­ντας στον ΠΑΟΚ. Ποιες δια­φο­ρές εντό­πι­σες σε σχέση με το επίπεδο στο νησί μας.

Εντό­πισα πολλές δια­φο­ρές κυρίως στον τρόπο του παι­χνι­διού. Εδώ στη Ρόδο δεν γινόταν προ­σπά­θεια να προ­ω­θή­σουν ένα κάθετο παι­χνίδι με build up, οπότε η μετά­βαση από το να διώχνω την μπάλα, γιατί αυτή ήταν η φιλο­σο­φία που ήξερα όσο έπαιζα στη Ρόδο, στο να προ­σπα­θήσω να την κρατήσω, να κατα­φέρω να μην την χάσω, να κάνω σωστή ανά­πτυξη, μου πήρε αρκετό χρόνο. Ομως ευτυχώς είχα καλές συμπαί­κτριες, παίζω με συμπαί­κτριες που έχουν μεγάλο πάθος και συνεχώς παίρνω πράγ­ματα. Για παρά­δειγμα, η συμπαί­κτριά μου Βασι­λική Γιαν­νακά που είναι του 2004 έχει ήδη παίξει στην Εθνική Γυναι­κών, η αρχηγός μας η Θωμαή Βαρδαλή, είναι ένας υπέ­ρο­χος άνθρω­πος και τρομερά έξυπνη παί­κτρια με φοβερή τεχνική, η Μαρία Μήτκου είναι μια παί­κτρια με πάθος που σου δίνει κίνητρο εξίσου τρομερή παί­κτρια, και η Φανή Δοϊ­ρανλή η οποία βοηθάει παρά πολύ, συμ­βου­λεύει και είναι επίσης παρά πολύ καλή παί­κτρια όπως και όλες οι υπό­λοι­πες… Με τέτοιες παί­κτριες δεν είναι δυνατόν να μην βελ­τιω­θείς. Ο ΠΑΟΚ, ήθελε να δημιουρ­γή­σει μια νεανική ομάδα οπότε πήρε κοπέλες μέχρι και του 2005. Ο βασικός κορμός έχει 3-4, που είναι οι μεγα­λύ­τε­ρες και οι οποίες μπορούν με την εμπει­ρία τους να εξε­λί­ξουν και να βοη­θή­σουν τις πιο μικρές και έτσι να υπάρχει συνέ­χεια στην ομάδα με την ίδια ένταση και την ίδια καλή πορεία.

Εσύ πηγαι­νο­έρ­χε­σαι από Θεσ­σα­λο­νίκη;

Ναι. Η βάση μου είναι η Θεσ­σα­λο­νίκη, σε κάθε ευκαι­ρία ερχό­μουν στη Ρόδο. Σχολείο πήγα στη Θεσ­σα­λο­νίκη στην αρχή της χρονιάς, τώρα όμως προ­σω­πι­κοί λόγοι με οδή­γη­σαν για ένα σύντομο διά­στημα πάλι στη Ρόδο, οπότε τώρα για λίγο θα φοιτώ εδώ. Το δελτίο μου όμως, τα χαρτιά μου, όλα είναι στη Θεσ­σα­λο­νίκη και παρα­μένω παί­κτρια του ΠΑΟΚ.

Ποιο είναι το επόμενο βήμα που θα ήθελες να κάνεις;

Ο πρώτος και κύριος στόχος μου είναι να βελ­τιωθώ όσο περισ­σό­τερο μπορώ. Τώρα από εκεί και πέρα με τη βελ­τί­ωση θα έρθουν και τα υπό­λοιπα. Θέλω να βάζω στόχους που μπορώ να επι­τυγ­χάνω στα­διακά και με προ­σπά­θεια. Από εκεί και πέρα η πορεία θα δείξει.

Θα ήθελες να παίξεις στο εξω­τε­ρικό;

Ναι, θα ήθελα. Αν έρθει αυτή η ευκαι­ρία φυσικά και θα φύγω στο εξω­τε­ρικό.

Φέτος και πέρσι που είσαι στην ομάδα παίξατε στο Champions League, παρότι δεν πήγατε στο εξω­τε­ρικό, αλλά δώσατε τους αγώνες εντός Ελλάδας. Μίλησέ μας γι΄αυτή την εμπει­ρία.

Ηταν μια απί­στευτη εμπει­ρία. Αντι­με­τω­πί­ζεις ομάδες του εξω­τε­ρι­κού και εκεί βλέπεις πόσο δια­φο­ρε­τικό είναι το επίπεδο σε σχέση με την Ελλάδα. Και μιλάμε τώρα για τον ΠΑΟΚ που είναι η καλύ­τερη γυναι­κεία ομάδα της Ελλάδας και είναι πολύ πιο μπροστά σε σχέση με τις άλλες ομάδες της χώρας μας, σε όλα τα επίπεδα. Παρόλα αυτά παρα­τη­ρώ­ντας πώς λει­τουρ­γούν και πώς παίζουν οι ομάδες του εξω­τε­ρι­κού, συνει­δη­το­ποιείς πόσο πίσω είναι ακόμα το γυναι­κείο ποδό­σφαιρο στη χώρα μας, παρά τα βήματα που έχουν γίνει τελευ­ταία. Και μπορώ να πω και στο αντρικό, πάλι πιο πίσω είμαστε σε σχέση με το τι γίνεται στην Ευρώπη

Λες όμως ότι έχουν γίνει κάποια βήματα στα τελευ­ταία χρόνια σε ό,τι αφορά στο γυναι­κείο ποδό­σφαιρο.

Ναι, σίγουρα και τα βλέ­πουμε. Αλλά έχουμε πολλή δουλειά ακόμα που πρέπει να γίνει. Και δεν ισχύει ότι οι άντρες παίζουν καλύ­τερο ή πιο ποιο­τικό παι­χνίδι από τις γυναί­κες. Εχουμε κάνει αρκετά φιλικά με αντρι­κές ομάδες και αυτό που δια­πι­στώ­νε­ται είναι ότι άνετα μπο­ρούμε να τους κοντρά­ρουμε και πολλές φορές έχουμε νικήσει κιόλας.

Αντι­με­τω­πί­ζετε δηλαδή ακόμα την αντί­ληψη ότι οι γυναί­κες ποδο­σφαι­ρί­στριες δεν είναι ισάξιες των ανδρών;

Ναι, αλλά δεν ισχύει. Βγά­ζουμε και εμείς πάθος στο γήπεδο, χρη­σι­μο­ποιούμε το μυαλό μας, εξε­λισ­σό­μα­στε σε κάθε παι­χνίδι…

Το να είσαι γυναίκα ποδο­σφαι­ρί­στρια έχει από μόνο του έναν βαθμό δυσκο­λίας και φαντά­ζο­μαι ότι το να είσαι στην περι­φέ­ρεια, όπως εσύ για παρά­δειγμα που ξεκί­νη­σες από τη Ρόδο, κάνει ακόμα πιο δύσκολη την προ­σπά­θεια.

Ναι, βέβαια. Δεν είναι ίδιες οι ευκαι­ρίες να είσαι σε μια μεγάλη πόλη όπως είναι η Αθήνα ή η Θεσ­σα­λο­νίκη με το να είσαι σε ένα νησί και να θες να ασχο­λη­θείς με το γυναι­κείο ποδό­σφαιρο. Είναι πολύ πιο εύκολο για τα κορί­τσια που ζουν σε μεγα­λύ­τε­ρες πόλεις να ασχο­λη­θούν με το γυναι­κείο ποδό­σφαιρο, γιατί και οι ευκαι­ρίες είναι περισ­σό­τε­ρες και οι υπο­δο­μές καλύ­τε­ρες.

Αυτό που εσύ έχεις κατα­φέ­ρει, να πάρεις δηλαδή μετεγ­γραφή για τον ΠΑΟΚ, οφεί­λε­ται και στη δική σου σκληρή, ατομική προ­σπά­θεια, στη στήριξη της οικο­γέ­νειάς σου και βεβαίως στην προη­γού­μενη πορεία σου στις τοπικές ομάδες… Πρέπει να το ήθελες πολύ γιατί δεν είναι εύκολο για ένα παιδί 16 χρονών να φεύγει αφή­νο­ντας πίσω την οικο­γέ­νειά του, τους φίλους, το σχολείο και να κάνει μια και­νού­ρια αρχή σε μια μεγα­λύ­τερη πόλη που είναι πολύ μακριά από το σπίτι του.

Δεν είναι καθόλου εύκολο κι αυτό το συνει­δη­το­ποί­ησα όταν έφυγα. Ολο αυτό το διά­στημα που είμαι στη Θεσ­σα­λο­νίκη, σε κάθε ευκαι­ρία επι­στρέφω στη Ρόδο, στους δικούς μου. Ομως αυτό είναι που σε κάνει και πιο δυνατό. Οταν η πορεία σου κάνει περή­φα­νους τους ανθρώ­πους σου και εξε­λίσ­σει κι εσένα, παίρ­νεις δύναμη να συνε­χί­σεις και να προ­σπα­θή­σεις περισ­σό­τερο έστω κι αν αυτό σημαί­νει ότι πρέπει να είσαι μακριά τους.

Το ποδό­σφαιρο θα το έβλεπες επαγ­γελ­μα­τικά;

Θα ήθελα να το δω επαγ­γελ­μα­τικά, αλλά το γυναι­κείο ποδό­σφαιρο δεν μπορεί δυστυ­χώς να είναι το βασικό μας επάγ­γελμα, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξω­τε­ρικό. Και στην Ελλάδα αλλά και έξω, οι αμοιβές είναι πολύ χαμηλές σε σχέση με τις αμοιβές των ανδρών. Ξέρω παί­κτριες που έχουν φοβερές ικα­νό­τη­τες στο ποδό­σφαιρο, παίζουν επαγ­γελ­μα­τικά, κι όμως ανα­γκά­ζο­νται να κάνουν δύο δου­λειές για να τα βγάλουν πέρα. Οπότε αυτό δεν αφήνει περι­θώ­ρια να είναι το ποδό­σφαιρο το βασικό μας επάγ­γελμα, παρόλο που κι εγώ και πολλές άλλες ποδο­σφαι­ρί­στριες θα το θέλαμε.

Οπότε εδώ έρχεται και κου­μπώ­νει η ζαχα­ρο­πλα­στική.

Ναι, η άλλη μου μεγάλη αδυ­να­μία. Με ένα καλό πρό­γραμμα θα κατα­φέρω να συν­δυάσω και τα δύο, και το ποδό­σφαιρο και την ζαχα­ρο­πλα­στική.

Οταν ως παιδί ακόμα ξεκί­νη­σες να παίζεις ποδό­σφαιρο, είχες φαντα­στεί ότι μπορεί να έρθει μια μέρα που θα παίζεις στην καλύ­τερη ομάδα της Ελλάδας;

Το ήθελα πάρα πολύ και το έλεγα από την πρώτη φορά που πήγα σε γυναι­κεία ομάδα ότι ήθελα να παίξω στον ΠΑΟΚ. Ηταν το όνειρό μου και το προ­σπά­θησα πάρα πολύ μέχρι να το κατα­φέρω.

Και όταν ήρθε η πρόταση;

Οταν ήρθε η πρόταση, δεν το πίστευα ότι ήταν αλήθεια. Ανέβηκα στη Θεσ­σα­λο­νίκη να κάνω προ­πο­νή­σεις για να δοκι­μα­στώ. Η ομάδα απευ­θύν­θηκε στον προ­πο­νητή μου Χρήστο Βελλή που μου έκανε ατο­μι­κές. Εκανα τρεις μέρες προ­πο­νή­σεις με την ομάδα, είδαν κάτι που τους άρεσε παρότι ήθελα πολλή δουλειά ακόμα, και μου είπαν ότι με θέλουν. Να σας πω την αλήθεια εγώ εκείνη την ώρα δεν το πίστεψα. Συνα­ντη­θή­καμε με τη διοί­κηση της ομάδας για να μας ανα­κοι­νώ­σουν ποιες θα κρα­τή­σουν τελικά, γιατί είχαν ανέβει κι άλλα κορί­τσια για δοκι­μα­στικά, και μόλις μου είπαν ότι από εδώ και στο εξής θα ανήκω στην ομάδα, δάκρυσα. Δεν το περί­μενα. Το ήθελα πάρα πολύ και είχα δου­λέ­ψει πάρα πολύ γι’ αυτό, αλλά δεν μπο­ρούσα να πιστέψω ότι συμ­βαί­νει, ότι τα κατά­φερα.

Είδες τους κόπους σου να αντα­μεί­βο­νται και μάλιστα στα 16 σου μόλις χρόνια κατά­φε­ρες να κάνεις το όνειρό σου πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Ναι. Θυμάμαι τη μαμά μου πριν φύγω για Θεσ­σα­λο­νίκη να προ­σπα­θεί να με προ­ε­τοι­μά­σει ψυχο­λο­γικά και να μου λέει, πως θα με δουν, θα μου πουν τι να βελ­τιώσω και θα ξανα­νέβω για να δοκι­μα­στώ του χρόνου. Και όταν της είπα πως μου ανα­κοί­νω­σαν ότι θα μείνω στην ομάδα ξαφ­νιά­στηκε κι εκείνη. Ο μπαμπάς μου, που ήταν μαζί μου, με είδε πόσο πολύ το ήθελα και πόσο πολύ προ­σπά­θησα. Εβγαλα πράγ­ματα στο γήπεδο που δεν έβγαζα στη Ρόδο, το ήθελα τόσο πολύ που έδωσα τον καλύ­τερό μου εαυτό. Τις πρώτες τρεις μέρες που ανέβηκα για τα δοκι­μα­στικά, το ευχα­ρι­στή­θηκα, ζούσα το όνειρό μου και ήθελα να απο­λαύσω αυτό που μου συνέ­βαινε. Και αυτές τις τρεις ημέρες ήθελα να πάρω όσα πιο πολλά μπορώ, ευχα­ρι­στή­θηκα για όσα ζούσα, και φάνηκε στο γήπεδο.

Ο πιο μεγάλος σου στόχος ποιος είναι;

Ο πρώτος μου στόχος ήταν να πάω Εθνική, όπου κλήθηκα, έκανα μερικές προ­πο­νή­σεις αλλά δεν έχω παίξει ακόμα σε παι­χνί­δια. Ο δεύ­τε­ρος ήταν να πάω στον ΠΑΟΚ, όπου το κατά­φερα κι αυτό. Ο τρίτος είναι να παίξω στο εξω­τε­ρικό. Αλλά αυτό που έχω κατα­λά­βει είναι πως όσο καλός κι αν είσαι στην Ελλάδα, για το εξω­τε­ρικό πάντα θα χρειά­ζε­σαι περισ­σό­τερη βελ­τί­ωση λόγω της δια­φο­ράς και επι­πέ­δου και νοο­τρο­πίας. Θα δούμε…

Πάντως λίγο πριν κλεί­σεις τα 18 έχεις επι­τύ­χει τους δύο από τους τρεις στόχους που έχεις θέσει, δεν το λες και μικρό επί­τευγμα.

Ναι. Αλλά πάντα υπάρ­χουν περι­θώ­ρια βελ­τί­ω­σης και πάντα θέλω το κάτι παρα­πάνω.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.