ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Χαράλαμπος Ταϊγανίδης: «Θεέ μου, δώσε μου λίγη δύναμη ακόμα…»

Μαίρη Φώτη 5 λεπτά ανάγνωση
Χαράλαμπος Ταϊγανίδης

Πλήρης από συναι­σθή­ματα μετά την επί­τευξη του στόχου του να κολυ­μπή­σει από τη Ρόδο στον Πανορ­μίτη, ο παρα­ο­λυ­μπιο­νί­κης Χαρά­λα­μπος Ταϊ­γα­νί­δης μίλησε στη «δημο­κρα­τική», που στήριξε το εγχεί­ρημά του ήδη από το στάδιο της προ­ε­τοι­μα­σίας του, για τις συγκλο­νι­στι­κές 10 ώρες που πέρασε κολυ­μπώ­ντας στο ανοικτό πέλαγος.

Ο Χαρά­λα­μπος Ταϊ­γα­νί­δης, ο οποίος έχει πάρει μέρος σε 5 Παρα­ο­λυ­μπια­κούς Αγώνες, έχει 10 παρα­ο­λυ­μπιακά μετάλ­λια, 4 χρυσά, 4 αση­μέ­νια, 2 χάλκινα μετάλ­λια, 14 παγκό­σμιους τίτλους και 24 παγκό­σμια ρεκόρ, είχε τάμα να κολυ­μπή­σει στον Πανορ­μίτη της Σύμης, στον οποίον και αφιέ­ρωσε το χρυσό μετάλ­λιο που κατέ­κτησε στο Μεξικό. Όπως εξο­μο­λο­γεί­ται στη «δ», δεν περί­μενε την τερά­στια δημο­σιό­τητα που έλαβε η επί­τευξη του στόχου του και δηλώνει ότι δεν πρό­κει­ται να ξεχάσει ποτέ την εικόνα που αντί­κρυσε φτά­νο­ντας στο λιμάνι του Πανορ­μίτη, όπου δεκάδες κόσμου τον υπο­δέ­χθηκε με δάκρυα στα μάτια…

«Θεέ μου δώσε μου λίγη δύναμη ακόμα…»

Ο Χαρά­λα­μπος Ταϊ­γα­νί­δης, όπως λέει στη «δ», ξεκι­νώ­ντας την προ­σπά­θειά του από το εκκλη­σάκι του Πανορ­μίτη στην περιοχή «Κάτω Πέτρες», είχε στο μυαλό του την υπό­σχεση που έδωσε στον κόσμο αλλά και στον εαυτό του ότι δεν θα φοβηθεί και θα κατα­βά­λει κάθε δυνατή προ­σπά­θεια για να δια­νύ­σει την από­σταση και να τερ­μα­τί­σει στην Ιερά Μονη Πανορ­μίτη Σύμης.

«Οσο κολυ­μπούσα σκε­φτό­μουν την οικο­γέ­νειά μου, τους φίλους μου, ευχά­ρι­στες στιγμές με αγα­πη­μέ­νους ανθρώ­πους. Δεν μπορώ να κρύψω ότι έφτασε πολλές φορές η στιγμή να παρα­κα­λέσω και να προ­σευ­χηθώ, όπως έχω κάνει και στους Ολυ­μπια­κούς Αγώνες και όποτε θέτω έναν μεγάλο στόχο. Ελεγα από μέσα μου “δώσε μου λίγο παρα­πάνω δύναμη Θεέ μου, λίγο ακόμα Πανα­γί­τσα μου…”. Με το λίγο ακόμα, λίγο ακόμα, φτάσαμε στον προ­ο­ρι­σμό μας!».

«Δεν σκέ­φτηκα ούτε μια στιγμή να στα­μα­τήσω»

Στην ερώτηση αν ήρθε στιγμή που να κου­ρά­στηκε, που να μην μπο­ρούσε να συνε­χί­σει, ήταν κατη­γο­ρη­μα­τι­κός͘ «ούτε μια στιγμή!».

«Δεν σκέ­φτηκα να στα­μα­τήσω, ούτε για ένα μέτρο, ούτε για μια στιγμή… Δεν υπάρχει στο λεξι­λό­γιό μου το “δεν μπορώ”, ούτε “κου­ρά­στηκα”. Ημουν πολύ καλά προ­ε­τοι­μα­σμέ­νος, μάς βοήθησε πολύ και ο καιρός εκτός από ένα σημείο, περίπου κοντά στο ένα μίλι, όπου ήταν πάρα πολύ δυνατά τα ρέματα και είχε μεγάλο κυμα­τι­σμό. Εκεί λίγο ζορί­στηκα, αλλά πιστεύω ότι πάντα περνάμε από κάποιες δοκι­μα­σίες για να δούμε πόσο πραγ­μα­τικά αφο­σιω­μέ­νοι είμαστε στον στόχο μας, πόσο θέλουμε να εκπλη­ρω­θεί, πόσο πιστοί είμαστε… Κατα­φέ­ραμε και το περά­σαμε».

«Κολύ­μπησα για όλους τους Ελληνες, με όλους τους Ελληνες»

«Οταν κατά­λαβα ότι φτάνω στον Πανορ­μίτη, μού­διασε όλο το σώμα μου εκείνη τη στιγμή», λέει ο Χαρά­λα­μπος Ταϊ­γα­νί­δης μιλώ­ντας για τη στιγμή που η ομάδα του τον ενη­με­ρώ­νει ότι φαί­νε­ται πια η Ιερά Μονή. «Μπορεί να μην μού­διασε το σώμα μου στα 49 χλμ αλλά στο τελευ­ταίο χιλιό­με­τρο που η ομάδα μού είπε “φτάσαμε, βλέ­πουμε Πανορ­μίτη” εκεί μού­διασα ολό­κλη­ρος. Είπα, “τα κατά­φερα”, να κρα­τη­θούμε τώρα να βγά­λουμε την από­σταση, να φτά­σουμε στη στεριά που μας περι­μέ­νει ο κόσμος… Ακουγα ενθαρ­ρυ­ντικά μηνύ­ματα από την ομάδα μου που ήταν πάνω στη βάρκα και μου έλεγαν “έλα Μπάμπη, λίγο ακόμα έμεινε σε περι­μέ­νει κόσμος, σε περι­μέ­νει ο μητρο­πο­λί­της, σε περι­μέ­νουν οι άνθρω­ποί σου, η οικο­γέ­νεια σου, σε περι­μέ­νει ο Πύρρος Δήμας… Εκείνη τη στιγμή σαν να έβαλα προπέλα και έφυγα πιο γρήγορα! Στον τερ­μα­τι­σμό στον Πανορ­μίτη βίωσα τα ίδια συναι­σθή­ματα με τον τερ­μα­τι­σμό στους Ολυ­μπια­κούς Αγώνες και στα Παγκό­σμια Πρω­τα­θλή­ματα… Ο τερ­μα­τι­σμός στους Ολυ­μπια­κούς Αγώνες, που ακούς τον Εθνικο Υμνο, είναι συναι­σθή­ματα που δεν μπορούν να περι­γρα­φούν. Σηκώ­νεις την ελλη­νική σημαία, το ίδιο ήταν και στον Πανορ­μίτη. Ο Μπάμπης δεν κολύ­μπησε για τον Μπάμπη… Κολύ­μπησα για όλους τους Ελληνες, ήθελα να δώσω μηνύ­ματα σε όλους τους Ελληνες που έχουν ταλαι­πω­ρη­θεί πάρα πολύ, έχουν αντι­με­τω­πί­σει πολλά προ­βλή­ματα… Ηθελα να περάσω το μήνυμα ότι η ελπίδα παρα­μέ­νει ζωντανή. Ναι, η ζωή είναι δύσκολη αλλά πρέπει πάντα να προ­σπα­θούμε. Μπορεί ένας Ολυ­μπιο­νί­κης, Παρα­ο­λυ­μπιο­νί­κης, να κατα­φέρ­νει να παίρνει μετάλ­λια στις πισίνες, αλλά έπρεπε να δείξω με έναν δια­φο­ρε­τικό τρόπο να περάσω το μήνυμά μου, αντι­με­τω­πί­ζο­ντας τον φόβο μου. Ο φόβος μου υπήρχε, υπάρχει, αλλά τον αντι­με­τώ­πισα και τον νίκησα. Και αυτό το μήνυμα ήθελα να περάσω. Όταν βγήκα έξω, με αυτό που αντί­κρισα… πάγωσα.

Δεν πάγωσα σε όλη τη δια­δρομή αλλά εκεί πάγωσα, μού­διασα από την υποδοχή, από την απί­στευτη αγάπη που εισέ­πραξα από όλο τον κόσμο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, μα ποτέ, κι αυτή την εικόνα θα την κου­βα­λάω πάντα στην ψυχή μου, ότι σχεδόν όλοι όσοι με περί­με­ναν στο λιμάνι έκλαι­γαν όταν έφτασα στη στεριά. Δεν περί­μενα αυτή τη δημο­σιό­τητα, δεν περί­μενα να δοθεί τόσο μεγάλη διά­σταση στο εγχεί­ρημά μου. Κι αυτό που θέλω να γίνει αντι­λη­πτό, κι επιμένω, είναι ότι ο Μπάμης δεν κολύ­μπησε για τον Μπάμπη. Δεν το έκανα γιατί είχα κάτι να απο­δείξω στον εαυτό μου, ούτε μου λείπει το χει­ρο­κρό­τημα, ούτε η δόξα. Είμαι γεμάτος, είμαι χορ­τα­σμέ­νος από αυτά γιατί όλα αυτά τα χρόνια ο κόσμος είναι δίπλα μου και με έχει χει­ρο­κρο­τή­σει ξανά και ξανά. Αυτή η προ­σπά­θεια ήταν για τους Ελληνες, δεν κολύ­μπησα μόνος μου, τη δια­δρομή την έκαναν όλοι οι Ελληνες μαζί μου. Εγώ κολύ­μπησα για να δώσω ελπίδα, να περάσω μηνύ­ματα ειδικά στα νέα παιδιά, να μη φοβού­νται, να μην στα­μα­τούν να ελπί­ζουν, να πιστεύ­ουν στον εαυτό τους, στις δυνα­τό­τη­τές τους, να βρουν τα σωστά πρότυπα που θα δώσουν νόημα στη ζωή τους, να δουν πώς τα πρότυπα αυτά αντι­με­τώ­πι­σαν τα προ­βλή­ματα που παρου­σιά­στη­καν, πώς τα ξεπέ­ρα­σαν, πώς πήγαν παρα­κάτω… Εγώ όταν ήμουν 11 χρονών άκουσα τον Πύρρο Δήμα που μίλησε για την Ελλάδα και ανα­τρί­χιασα και είπα στον εαυτό μου θέλω κι εγώ να μιλήσω για την Ελλάδα. Το ονει­ρεύ­τηκα, το έβαλα ως στόχο και το πέτυχα. Το ίδιο λοιπόν μπο­ρούμε να κάνουμε όλοι. Εγώ ένας απλός άνθρω­πος είμαι, κι αφού εγώ μπορώ μπορεί κι ο κόσμος όλος. Αρκεί να υπάρχει θέληση και κίνητρο». Να σημειω­θεί ότι το εγχεί­ρημα έχει και φιλαν­θρω­πικό χαρα­κτήρα, με στόχο τη συγκέ­ντρωση χρη­μά­των προ­κει­μέ­νου να αγο­ρα­στούν σκύλοι- οδηγοί για ολικά τυφλούς, ενή­λι­κες και παιδιά.

Ο Χ. Ταϊ­γα­νί­δης, ξεκί­νησε την καριέρα του ως αρτι­με­λής αθλητής. Τα προ­βλή­ματα όρασης που άρχισαν να εμφα­νί­ζο­νται, όχι μόνο δεν τον κάμ­πτουν αλλά τον πει­σμώ­νουν κι έτσι, παρά τους αρχι­κούς προ­βλη­μα­τι­σμούς του, απο­φα­σί­ζει να κάνει την μετά­βαση και να αρχίσει να αγω­νί­ζε­ται ως αθλητής με ανα­πη­ρία. Ο χρυσός παρα­ο­λυ­μπιο­νί­κης, που όταν ήταν μικρός δεν έμπαινε στη θάλασσα γιατί φοβόταν όταν θα τον φάνε οι καρ­χα­ρίες, αντι­με­τώ­πισε τον φόβο του κολυ­μπώ­ντας στο ανοικτό πέλαγος και είναι ο πρώτος αθλητής με ανα­πη­ρία στον κόσμο που πίστεψε, επι­χεί­ρησε και έφερε εις πέρας αυτή την μεγάλη δοκι­μα­σία.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.