Ξανά στις επάλξεις ο «Σύνδεσμος Αγάπης»

Πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε την Κυριακή 30 Οκτω­βρίου, στην ειδική αίθουσα των γρα­φείων μας στο παλιό νοσο­κο­μείο, ο καθιε­ρω­μέ­νος Αγια­σμός του Συν­δέ­σμου μας για την έναρξη της φετινής χρονιάς. Στην εκδή­λωση συμ­με­τείχε σύσσωμο το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο, πολλά μέλη και φίλοι του συλ­λό­γου. Τον Αγιασμό τέλεσε ο εκπρό­σω­πος της Ιεράς Μητρό­πο­λης Ρόδου πατέρας Νεκτά­ριος ο οποίος ευλό­γησε τους παρευ­ρι­σκό­με­νους και μετέ­φερε τις εγκάρ­διες ευχές του Μητρο­πο­λίτη μας Κυρίλ­λου.

Μετά τον σύντομο χαι­ρε­τι­σμό της προ­έ­δρου μας Ειρήνης Γιαλ­λου­ράκη – Καρα­κα­τσάνη τον λόγο πήρε το μέλος μας κ. Πανα­γιώ­της Ψαρός ο οποίος παρου­σί­ασε το Ημε­ρο­λό­γιο του 2023 με θέμα «το περι­στέρι της ειρήνης». Την επι­μέ­λεια του ημε­ρο­λο­γίου μας, όπως κάθε χρόνο, είχε ο επί­τι­μος πρό­ε­δρος κ. Σωτήρης Μάγος. Τα κείμενα επι­με­λή­θη­καν ο Θεο­λό­γος κ. Ψαρός και η ταµίας κ. Σέβη Ηλιο­πού­λου. Το εξώ­φυλλο φιλο­τέ­χνησε η Μαρία Ηλιο­πού­λου µέλος της «Οµάδας Νέων» του Συλ­λό­γου που δημιουρ­γή­θηκε πρό­σφατα.

Ο χαι­ρε­τι­σμός του κ. Ψαρού: «Αγα­πη­τοί μας αδελφοί, Ζούμε σε ταραγ­μένη εποχή με συγκρού­σεις συμ­φε­ρό­ντων που οδηγούν σε πολέ­μους με αιμα­το­χυ­σίες αθώων ανθρώ­πων, κατα­στρο­φές πόλεων και φυσικού περι­βάλ­λο­ντος. Και όλα αυτά παρά τα δει­νο­πα­θή­ματα της ανθρω­πό­τη­τας με τους δύο πρό­σφα­τους παγκό­σμιους πολέ­μους και τους τόσους άλλους, εμφύ­λιους και μη.

Έτσι απο­φα­σί­σαμε το φετινό μας ημε­ρο­λό­γιο του 2023 να το αφιε­ρώ­σουμε στην «ΕΙΡΗΝΗ». Στην Ειρήνη με το Θεό, με τον εαυτό μας, με τους συναν­θρώ­πους μας, με το φυσικό περι­βάλ­λον.

Ο Χριστός συμ­φι­λί­ωσε τον Θεό και τον άνθρωπο. Η ειρήνη, που ξεπερ­νάει τον νου του ανθρώ­που (Φιλ. 4, 7), είναι η ένωση του Δημιουρ­γού με το δημιούρ­γημα. «Ἤπλωσας τὰς παλάμας καὶ ἤνωσας τὰ τὸ πρὶν διε­στῶτα», θα επι­βε­βαιώ­σει ο ύμνος. Ο διά­βο­λος μας χώρισε από τον Θεό – ενώ ο Χριστός μάς ένωσε. Ο ειρη­νο­ποιός είναι ο Χριστός, γιατί έγινε καταλ­λαγή, συμ­φι­λί­ωση όλων, «δὶ’ οὐ νῦν τὴν καταλ­λα­γὴν ἐλά­βο­μεν» (Ῥωμ. 5, 11). Ο Χριστός μάς συνδέει με τον εαυτό του και στη συνέ­χεια με τον Θεό Πατέρα.

Οι άνθρω­ποι συχνά ζητάμε από το Θεό να μας χαρίσει την ειρήνη, ζητώ­ντας να αλλάξει το σύμπαν χωρίς να αλλά­ξουμε οι ίδιοι. Λησμο­νάμε όμως ότι δεν μπορεί να

βασι­λεύ­σει η ειρήνη στον κόσμο γύρω μας, αν πρώτα δεν βασι­λεύ­σει μέσα μας. Για την ειρήνη όμως με τον εαυτό μας και την πνευ­μα­τική μας ηρεμία όλα ξεκι­νούν με τη συγ­χώ­ρεση. Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να συγ­χω­ρή­σουμε τον εαυτό μας για τα λάθη του παρελ­θό­ντος, τις χαμένες ευκαι­ρίες μας. Τα μεν όπισθεν επι­λαν­θα­νό­με­νος τοις δε έμπρο­σθεν επε­κτει­νό­με­νος, όπως λέγει ο Από­στο­λος Παύλος (Φιλιπ.3,13). Μετά θα πρέπει να απαλ­λα­γούμε από τους εθι­σμούς που βαραί­νουν την ψυχή μας, από τα υπερ­βο­λικά φορτία πλη­ρο­φο­ριών και τη βιασύνη που κατα­στρέ­φει τη ψυχική μας ηρεμία. Πρέπει να ελέγ­χουμε τη ροή των πλη­ρο­φο­ριών, μην αφή­νο­ντας στο μυαλό σας ό,τι δεν είναι χρήσιμο. «Τα πάντα δοκι­μά­ζετε το καλόν κατέ­χετε». Έτσι και το μυαλό μας θα είναι καθαρό και τα συναι­σθή­ματά μας ελεγ­χό­μενα. Η ξεκού­ραση είναι απα­ραί­τητη για όλους μας προ­κει­μέ­νου να απο­κα­τα­στα­θεί η ψυχική μας ηρεμία, η ενέρ­γεια και η δύναμή μας. Η έλλειψή της επη­ρε­ά­ζει αρνη­τικά όλους τους τομείς της ζωής μας, αλλά πρώτα απ’ όλα υπο­φέ­ρει η ψυχή μας. Η απώλεια της αρμο­νίας και της ηρεμίας λόγω υπερ­κό­πω­σης είναι απλά ανα­πό­φευ­κτη. Να βρί­σκουμε χρόνο για να απο­κα­τα­στή­σουμε την ψυχική και σωμα­τική μας δύναμη. Να έχουμε αισιο­δο­ξία και να βλέ­πουμε τις θετικές προ­ο­πτι­κές σε όλα αξιο­ποιώ­ντας το καλύ­τερο σε κάθε κατά­σταση.

Ο ειρη­νο­ποιός γίνεται μιμητής του Θεού. Ειρη­νο­ποιός δεν είναι απλώς ο ειρη­νι­κός άνθρω­πος, που έχει ψυχική ειρήνη, αλλά και ο δημιουρ­γός με συγκε­κρι­μέ­νες πράξεις της ειρήνης μεταξύ των ανθρώ­πων. Η ειρήνη είναι το αντι­φάρ­μακο του μίσους και των αρρω­στη­μά­των της κακίας. Όπως λέγει ο Από­στο­λος Παύλος: Μὴ ψεύ­δε­σθε εἰς ἀλλή­λους ἀπεκ­δυ­σά­με­νοι τὸν παλαιὸν ἄνθρω­πον σὺν ταῖς πρά­ξε­σιν αὐτοῦ 10 καὶ ἐνδυ­σά­με­νοι τὸν νέον, τὸν ἀνα­και­νού­με­νον εἰς ἐπί­γνω­σιν κατ᾽ εἰκόνα τοῦ κτί­σα­ντος αὐτόν· 11 ὅπου οὐκ ἔνι Ἕλλην καὶ Ἰου­δα­ῖος, περι­τομὴ καὶ ἀκρο­βυ­στία, βάρ­βα­ρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύ­θε­ρος, ἀλλὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσιν Χριστός. 12 Ἐνδύ­σα­σθε οὖν, ὡς ἐκλε­κτοὶ τοῦ θεοῦ ἅγιοι καὶ ἠγα­πη­μέ­νοι, σπλάγ­χνα οἰκτειρ­μοῦ, χρη­στό­τητα, ταπει­νο­φρο­σύ­νην, πρα­ΰ­τητα, μακρο­θυ­μίαν· 13 ἀνε­χό­με­νοι ἀλλήλων καὶ χαρι­ζό­με­νοι ἑαυτοῖς, ἐάν τις πρός τινα ἔχῃ μομφήν· καθὼς καὶ ὁ κύριος ἐχα­ρί­σατο ὑμῖν, οὕτως καὶ ὑμεῖς· 14 ἐπὶ πᾶσιν δὲ τούτοις τὴν ἀγάπην, ὅ ἐστιν σύν­δε­σμος τῆς τελειό­τη­τος. 15 καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ βρα­βευ­έτω ἐν ταῖς καρ­δί­αις ὑμῶν, εἰς ἣν καὶ ἐκλή­θητε ἐν ἑνὶ σώματι· καὶ εὐχά­ρι­στοι γεί­νε­σθε. (Προς Κολασ­σα­είς)

Στην εποχή μας χρεια­ζό­μα­στε την ειρήνη του Θεού. Ο Χριστός «ἐλθών εὐηγ­γε­λί­σατο εἰρήνην ὑμὶν τοῖς μακρὰν καὶ εἰρήνην τοῖς ἐγγὺς» (Ἐφ. 2,17). Συμ­φι­λί­ωσε τα έθνη. Όλοι είμαστε από το γένος του Χριστού και της Εκκλη­σίας. Οι πόλεμοι, που μαστί­ζουν την εποχή μας, παρ’ όλη την ανά­πτυξη της ειρη­νό­φι­λης φιλο­λο­γίας, θα εξα­φα­νι­σθούν μόνον, εάν επι­κρα­τή­σει η ειρήνη του Χριστού. Σε καμιά άλλη εποχή η λέξη ειρήνη δεν έχασε το νόημά της, όσο στη δική μας. Όταν ο άνθρω­πος έχει ειρήνη μέσα του και βεβαιω­θεί η ψυχή του ότι όντως ο Θεός είναι πατέρας του και διοικεί την κτίση και αυτός είναι παιδί αυτού του Παντο­κρά­το­ρος Θεού, που συνέχει την κτίση, δεν κιν­δυ­νεύει και δεν έχει να φοβηθεί τίποτε. Αφού λοιπόν ο άνθρω­πος ειρη­νεύει με τον Θεό, ειρη­νεύει και με τον πλησίον του. Παύει να βλέπει τον αδελφό του σαν εχθρό του, αλλά βλέπει τον αδελφό του σαν τον ίδιο τον Θεό του: «είδες τον αδελφό σου, είδες Κύριον τον Θεόν σου». Για τον άνθρωπο του Θεού πλέον η φύση, όπως και ο κάθε άνθρω­πος είναι καλός λίαν, όπως τον έπλασε ο δημιουρ­γός Θεός.

Αγα­πη­τοί αδελφοί, ο Χριστός είναι ο άρχο­ντας της ειρήνης (Ἠσ. 9, 5). Ας γίνουμε συνει­δητά μέλη της Εκκλη­σία που είναι το βασί­λειο της ειρήνης. Ας γίνουμε ειρη­νο­ποιοί. «Λοιπόν, ἀδελφοί, χαίρετε, καταρ­τί­ζε­σθε, παρα­κα­λε­ῖσθε, τὸ αὐτὸ φρο­νε­ῖτε, εἰρη­νεύ­ετε, καὶ ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εἰρήνης ἔσται μεθ’ ὑμῶν» (Β’ Κορ. 13,11).»

Με εκτί­μηση

Για το Δ.Σ. Στάθης Φαρ­μα­κί­δης

Υπεύ­θυ­νος τύπου και δημο­σίων σχέσεων