Ούτε τώρα

Ούτε τώρα, τότε πότε; Αυτό ανα­ρω­τιού­νται όσοι είδαν ότι η άτυπη Σύνοδος Κορυφής της ΕΕ στην Πράγα δεν κατέ­ληξε σε συμ­φω­νία για το πλαφόν στο φυσικό αέριο και γενικά την αντι­με­τώ­πιση της ενερ­γεια­κής κρίσης. Η Ευρώπη, που δεν έπαψε και μάλλον δεν θα πάψει ποτέ, να παίρνει απο­φά­σεις μέσα από διευ­θυ­ντή­ρια, τα οποία απο­φα­σί­ζουν για τους οικο­νο­μικά ισχυ­ρούς της Ένωσης, αλλά κάνει τα «στραβά μάτια» όταν αυτοί οι ισχυροί ξεφεύ­γουν από τους κοινούς κανόνες, που οφεί­λουν να εφαρ­μό­ζουν οι ασθε­νέ­στε­ροι. Όχι, η λύση στα προ­βλή­ματα, τις αδυ­να­μίες και τις στρε­βλώ­σεις δεν είναι η διάλυση της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, με στόχο να συνε­χί­σει ο καθένας μόνος του. Η λύση είναι να αντι­λη­φθούν οι Βρυ­ξέλ­λες ότι πρέπει να αρχί­σουν να λει­τουρ­γούν συλ­λο­γικά, με τα ίδια μέτρα και σταθμά για όλα τους τα μέλη, πλούσια και φτω­χό­τερα. Η ύστατη στιγμή θα είναι λίγο προτού μπουν πολλές χώρες σε χειμώνα και κρύο και αρχίσει να αυξά­νε­ται η ζήτηση για ενέρ­γεια. Αν δεν βρεθεί λύση, αν δεν υπάρξει ευρω­παϊκή λύση, είτε με ένα ευρω­τα­μείο όπως το Ταμείο Ανά­καμ­ψης, είτε με έκδοση ευρω­ο­μο­λό­γου, τότε θα τεθεί σε κίνδυνο όλη η Ευρώπη. Κι όπως λένε αυτοί που ξέρουν, δεν θα απο­φευ­χθούν και οι κοι­νω­νι­κές εκρή­ξεις.