Μητσοτάκης: Κόκκινη γραμμή η αμφισβήτηση της κυριαρχίας μας στα νησιά – Μήνυμα φιλίας στον τουρκικό λαό

Μήνυμα προς τους Τούρ­κους πολίτες απηύ­θυνε ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης από το βήμα της 77ης Γενικής Συνέ­λευ­σης του ΟΗΕ, λέγο­ντας χαρα­κτη­ρι­στικά: «Η Ελλάδα δεν σας απειλεί, είμαστε φίλοι σας».

Ο κ. Μητσο­τά­κης αφιέ­ρωσε μεγάλο μέρος της ομιλίας του, στην -όπως είπε- ανα­θε­ω­ρη­τική ατζέντα της Τουρ­κίας έναντι της Ελλάδας. «Είναι η μόνη χώρα μέλος του ΝΑΤΟ που δεν έχει επι­βά­λει κυρώ­σεις στην Ρωσία», είπε και προ­σέ­θεσε ότι είναι περί­εργη η εμμονή της τουρ­κι­κής ηγεσίας με την Ελλάδα.

«Έχω πει ότι είμαι πάντα ανοι­χτός στο διάλογο βάσει του διε­θνούς δικαίου», τόνισε, σημειώ­νο­ντας ότι «η Τουρκία είναι σημα­ντική χώρα, μέλος του ΝΑΤΟ» και πως έχει τη δυνα­τό­τητα να παίξει ένα σπου­δαίο ρόλο. Παρά ταύτα, συμπλή­ρωσε, «παίζει έναν απο­στα­θε­ρο­ποι­η­τικό ρόλο στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο και αλλού».

Ανα­φέρ­θηκε στις πρό­σφα­τες απειλές από την πολι­τική ηγεσία της Άγκυρας, ότι «θα έρθουν νύχτα», υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι αυτό απο­τε­λεί εκφο­βι­σμό και είναι «η γλώσσα ενός επι­τι­θέ­με­νου».

Υπο­στή­ριξε ότι η γει­το­νική χώρα απειλεί την Ελλάδα με πόλεμο «εάν επι­λέ­ξουμε να επε­κτεί­νουμε τα χωρικά μας ύδατα», για να συμπλη­ρώ­σει ότι »είναι ανη­συ­χη­τική η αυξα­νό­μενη ένταση από πλευράς της Τουρ­κίας. Είναι συμπε­ρι­φορά χώρας του ΝΑΤΟ; Όχι».

«Αν ο Πρό­ε­δρος Ερντο­γάν θέλει να μιλήσει για κόκ­κι­νες γραμμές, τότε λέω το εξής: Οι τουρ­κι­κές αξιώ­σεις για την κυριαρ­χία των νησιών της Ελλάδας είναι αβά­σι­μες και απα­ρά­δε­κτες. Η αμφι­σβή­τηση της κυριαρ­χίας της ελλη­νι­κής επι­κρά­τειας υπερ­βαί­νει την κόκκινη γραμμή για όλους τους Έλληνες», τόνισε εμφα­τικά και συμπλή­ρωσε: «Ως Πρω­θυ­πουρ­γός της Ελλάδας, δεν θα συμ­βι­βα­στώ ποτέ με την παρα­βί­αση της εδα­φι­κής ακε­ραιό­τη­τας, της ασφά­λειας και της στα­θε­ρό­τη­τας της χώρας μου. Η Ελλάδα δεν θα δεχτεί μπού­λινγκ από κανέναν».

Χαρα­κτή­ρισε εξόχως ανη­συ­χη­τική την εντει­νό­μενη επι­θε­τική ρητο­ρική της Τουρ­κίας σε βάρος της Ελλάδας, τις πολ­λα­πλές παρα­βιά­σεις, τα fake news και την άρνηση από την πλευρά της τουρ­κι­κής ηγεσίας για διάλογο ανάμεσα στις δύο χώρες.

Στέλ­νο­ντας μήνυμα φιλίας στον τουρ­κικό λαό, τόνισε: «Υπάρχει άλλη οδός. Οι δυο λαοί έχουν ιστορία ειρη­νι­κής συνύ­παρ­ξης. Οκτώ χρόνια μετά το 1922 οι ηγέτες των δυο χωρών υπέ­γρα­ψαν συνθήκη φιλίας. Θα ήθελα να απευ­θυνθώ στον τουρ­κικό λαό και να πω ότι η Ελλάδα δεν είναι απειλή για τη χώρα σας. Είμαστε φίλοι σας, γεί­το­νες. Η συντρι­πτική πλειο­νό­τητα δεν θέλει τη σύγκρουση και την εχθρό­τητα. Ας προ­χω­ρή­σουμε σε πνεύμα φιλίας και συνερ­γα­σίας».

Δια­βά­στε ολό­κληρη την ομιλία του πρω­θυ­πουρ­γού στη Γενική Συνέ­λευση του ΟΗΕ

«Κύριε Πρόεδρε,

Κύριε Γενικέ Γραμ­μα­τέα,

Αρχηγοί κρατών και κυβερ­νή­σεων,

Κυρίες και κύριοι,

Πριν από εβδο­μή­ντα επτά χρόνια, ιδρύ­θηκε αυτός ο οργα­νι­σμός μέσα από το χάος του πολέμου και με έναν δεδη­λω­μένο στόχο: την καλ­λιέρ­γεια αρμο­νι­κών σχέσεων μεταξύ των εθνικών κρατών μέσω της επι­δί­ω­ξης διαρ­κούς ειρήνης και ασφά­λειας, την υπε­ρά­σπιση των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των και το απα­ρα­βί­α­στο του Διε­θνούς Δικαίου. Ήταν η πρώτη, πολυ­με­ρής απά­ντηση του κόσμου στην επι­θε­τι­κό­τητα των λίγων σε βάρος των πολλών.

Και όμως, παρ’ όλες τις επι­τυ­χίες τους, σήμερα τα «Ηνωμένα Έθνη» μας βρί­σκο­νται σε ένα σταυ­ρο­δρόμι. Όπως δηλώνει το θέμα της φετινής Γενικής Συνέ­λευ­σης, αντι­με­τω­πί­ζουμε μια «στιγμή-ορόσημο» στην παγκό­σμια ιστορία. Βρι­σκό­μα­στε μπροστά σε μια επιλογή. Και αυτή η επιλογή είναι απλή.

Μπο­ρούμε να ενω­θούμε για να αντι­με­τω­πί­σουμε τις δυνά­μεις του αυταρ­χι­σμού και της βίας τού σήμερα, έχοντας πλήρη επί­γνωση ότι υπάρχει ένα τίμημα που πρέπει να πλη­ρώ­σουμε για την υπε­ρά­σπιση των κοινών ανθρώ­πι­νων αξιών μας. Ή μπο­ρούμε να δεί­ξουμε ανα­πο­φα­σι­στι­κό­τητα, να αμφι­τα­λα­ντευ­τούμε και, τελικά, να υπο­χω­ρή­σουμε.

Επι­λέξτε το πρώτο, όσο επώδυνο και αν είναι βρα­χυ­πρό­θε­σμα, και οι αξίες που στη­ρί­ζουν αυτά τα Ηνωμένα Έθνη θα επι­κρα­τή­σουν. Επι­λέξτε το δεύτερο και οι συνέ­πειες θα είναι, πιστεύω, αδια­νό­η­τες.

Για να επι­βιώ­σουν και να ακμά­σουν οι κοι­νω­νίες μας, πρέπει να είναι δια­τε­θει­μέ­νες να αγω­νι­στούν όταν αντι­με­τω­πί­ζουν απρό­κλητη επι­θε­τι­κό­τητα. Ο Περι­κλής στον “Επι­τά­φιο” το κατέ­στησε απο­λύ­τως σαφές πριν από 2500 χρόνια. Ποτέ μετά το τέλος του Δευ­τέ­ρου Παγκο­σμίου Πολέμου τα λόγια του δεν ηχούσαν πιο επί­καιρα.

Σήμερα οι μνήμες της «Σκο­τει­νής Ηπείρου» έχουν ξανα­ζω­ντα­νέ­ψει μετά την απρό­κλητη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρα­νία. Αυτό που θεω­ρού­σαμε αδια­νό­ητο στην Ευρώπη, συνέβη.

Για πολλά χρόνια πιστεύ­αμε ότι η διεθνής συνερ­γα­σία και η κοινή δέσμευση στο κράτος δικαίου είχαν επι­κρα­τή­σει έναντι των όπλων και των στρατών. Πιστεύ­αμε ότι δεδο­μέ­νων των τρα­γι­κών και κατα­στρο­φι­κών εμπει­ριών του εικο­στού αιώνα, κανείς δεν θα τολ­μούσε να αναι­ρέ­σει το δικαί­ωμα ύπαρξης ενός άλλου λαού ή να αλλάξει τα σύνορα με τη βία. Δυστυ­χώς, κάναμε λάθος.

Ωστόσο, ως Ευρω­παίοι έχουμε κάθε λόγο να είμαστε περή­φα­νοι για την απά­ντησή μας. Στα­θή­καμε στο πλευρό της Ουκρα­νίας, εξο­πλί­ζο­ντάς την με τα μέσα για να αμυνθεί ενάντια στον επι­τι­θέ­μενο. Έχουμε επι­βά­λει κυρώ­σεις που αρχί­ζουν να έχουν σημα­ντι­κές επι­πτώ­σεις στη ρωσική οικο­νο­μία. Και το «ρεύμα» αρχίζει να έχει αντί­στροφη πορεία.

Αυτή η σαφής και απο­φα­σι­στική στάση ενάντια σε έναν αδι­καιο­λό­γητο πόλεμο είναι η αντα­νά­κλαση ενός νέου γεω­πο­λι­τι­κού ορά­μα­τος της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης. Δεν θέλουμε έναν κόσμο στον οποίο η εξουσία είναι για το ισχυρό κράτος και όχι για το αδύναμο, και όπου οι δια­φο­ρές επι­λύ­ο­νται από στρα­τη­γούς και όχι από διπλω­μά­τες.

Η εισβολή της Ρωσίας δεν πρέπει να πετύχει. Όχι μόνο για χάρη της Ουκρα­νίας. Αλλά επίσης επειδή είναι επι­τα­κτική ανάγκη να σταλεί ένα σαφές μήνυμα σε άλλους αυταρ­χι­κούς ηγέτες ότι οι καθαρά επι­θε­τι­κές ενέρ­γειες που παρα­βιά­ζουν το Διεθνές Δίκαιο δεν θα γίνουν ανεκτές από την παγκό­σμια κοι­νό­τητα των δημο­κρα­τι­κών κρατών.

Αυτό το μήνυμα έχει σταλεί δυνατά και ξεκά­θαρα από πολλούς αρχη­γούς κρατών και κυβερ­νή­σεων που πήραν το λόγο στη φετινή Γενική Συνέ­λευση.

Σε όλη την Ευρώπη αντι­με­τω­πί­ζουμε την προ­ο­πτική ενός δύσκο­λου χειμώνα. Ο αντί­κτυ­πος του πολέμου στην Ουκρα­νία έχει εκτο­ξεύ­σει την τιμή του φυσικού αερίου στα ύψη και έχει προ­κα­λέ­σει μια έξαρση του πλη­θω­ρι­σμού, που όμοιά της δεν έχουμε δει για περισ­σό­τε­ρες από τέσ­σε­ρις δεκα­ε­τίες.

Η Ρωσία έχει χρη­σι­μο­ποι­ή­σει ως όπλα τους φυσι­κούς της πόρους για να προ­κα­λέ­σει πόνο στις ευρω­παϊ­κές κοι­νω­νίες και να απο­στα­θε­ρο­ποι­ή­σει  δημο­κρα­τικά εκλεγ­μέ­νες ευρω­παϊ­κές κυβερ­νή­σεις. Και πάλι, δεν θα πετύχει.

Θα υπο­στη­ρί­ξουμε τους πολίτες μας για να αντι­με­τω­πί­σουν τις υψηλές τιμές της ενέρ­γειας. Θα συγκε­ντρώ­σουμε ευρω­παϊ­κούς πόρους για να εξα­σφα­λί­σουμε ενερ­γειακή επάρ­κεια και να απε­ξαρ­τη­θούμε γρήγορα από το ρωσικό πετρέ­λαιο και φυσικό αέριο.

Και θα επι­τα­χύ­νουμε περαι­τέρω την στροφή μας προς τις ανα­νε­ώ­σι­μες πηγές ενέρ­γειας, οι οποίες δεν είναι απλώς η καθα­ρό­τερη και φθη­νό­τερη μορφή ενέρ­γειας, αλλά είναι και οι ασφα­λέ­στε­ρες από γεω­πο­λι­τική άποψη.

Ποτέ ξανά δεν πρέπει να υπο­θη­κεύ­σουμε την ευη­με­ρία μας, στον εκβια­σμό εκείνων που θα προ­σπα­θή­σουν να εκμε­ταλ­λευ­τούν την εξάρ­τησή μας από αυτούς. Αυτό ακριβώς σημαί­νει, σε τελική ανάλυση, η ευρω­παϊκή στρα­τη­γική αυτο­νο­μία.

Γνω­ρί­ζουμε ότι υπάρχει ένα τίμημα που πρέπει να πλη­ρώ­σουμε για να είμαστε στη σωστή πλευρά της ιστο­ρίας. Και είναι υπο­χρέ­ωσή μας να κρατάμε τις κοι­νω­νίες μας ενω­μέ­νες αλλά και ενη­με­ρω­μέ­νες για το τι πραγ­μα­τικά δια­κυ­βεύ­ε­ται στην Ουκρα­νία.

Ο αγώνας ενα­ντίον της παρα­πλη­ρο­φό­ρη­σης και των ψευδών ειδή­σεων πρέπει να συνε­χι­στεί με μεγα­λύ­τερη ένταση. Ο Περι­κλής επίσης στον Επι­τά­φιο, είχε δίκιο όταν έλεγε ότι «δεν είναι εύκολο να βρεις το σωστό μέτρο λέξεων όταν δεν μπορείς να βασι­στείς σε μια κοινή αντί­ληψη της αλή­θειας».

Κυρίες και κύριοι,

Η Ουκρα­νία δεν είναι η μόνη χώρα στη μετα­πο­λε­μική Ευρώπη που έχει δεχτεί επίθεση. Για σχεδόν 50 χρόνια, οι Κύπριοι ζουν σε ένα διαι­ρε­μένο νησί ως απο­τέ­λε­σμα μίας παρά­νο­μης εισβο­λής και στρα­τιω­τι­κής κατοχής.

Η Άγκυρα και η τουρ­κο­κυ­πριακή ηγεσία, απο­μο­νω­μέ­νοι και μόνοι στη διεθνή κοι­νό­τητα, συνε­χί­ζουν να επι­μέ­νουν σε απα­ρά­δε­κτες αξιώ­σεις για λύση δύο κρατών. Αρνού­νται να συνε­χί­σουν τις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για μια συμ­φω­νη­μένη διευ­θέ­τηση στη βάση των δια­δο­χι­κών ψηφι­σμά­των του Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας.

Η Ελλάδα υπο­στη­ρί­ζει σθεναρά τόσο τις προ­σπά­θειες του Γενικού Γραμ­μα­τέα για επα­νέ­ναρξη των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων για μια αμοι­βαία απο­δε­κτή λύση, όσο και τα Μέτρα Οικο­δό­μη­σης Εμπι­στο­σύ­νης που πρό­τεινε ο Πρό­ε­δρος της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας, κ. Νίκος Ανα­στα­σιά­δης.

Αλλά η διεθνής κοι­νό­τητα δεν πρέπει να αγνο­ή­σει τις παρά­νο­μες τουρ­κι­κές προ­σπά­θειες επι­βο­λής ενός νέου τετε­λε­σμέ­νου στην Κύπρο, ιδιαί­τερα στην περί­κλει­στη περιοχή των Βαρω­σίων, καθώς και νέες και επα­νει­λημ­μέ­νες παρα­βιά­σεις των θαλάσ­σιων ζωνών και του ενα­έ­ριου χώρου της Κύπρου.

Πράγμα που με φέρνει, κυρίες και κύριοι, σε ένα ζήτημα ακόμη πιο κοντά στην πατρίδα μου. Ανα­φέ­ρο­μαι στη συνε­χι­ζό­μενη και ολοένα πιο επι­θε­τική ανα­θε­ω­ρη­τική ατζέντα της Τουρ­κίας έναντι της Ελλάδας.

Αυτή είναι η τέταρτη ομιλία μου στη Γενική Συνέ­λευση ως  Πρω­θυ­πουρ­γός της Ελλάδας. Με έχετε ακούσει να λέω ότι είμαι πάντα ανοι­χτός στον διάλογο και στη διευ­θέ­τηση των δια­φο­ρών με ανοιχτό τρόπο, με σεβασμό και σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Αυτή η θέση μου εξα­κο­λου­θεί να ισχύει.

Η Τουρκία είναι, σε τελική ανάλυση, μια σημα­ντική χώρα, μέλος του ΝΑΤΟ, που μπορεί να είναι εταίρος και σύμ­μα­χος της Ελλάδας και της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, αν αυτό επι­λέ­ξει.

Η Τουρκία έχει τη δυνα­τό­τητα να δια­δρα­μα­τί­σει εποι­κο­δο­μη­τικό ρόλο. Για παρά­δειγμα, οι πρό­σφα­τες προ­σπά­θειες της Άγκυρας που οδή­γη­σαν στην επι­τυ­χη­μένη μεσο­λά­βηση του ΟΗΕ για μία συμ­φω­νία εξα­γω­γών σιτηρών μεταξύ Ουκρα­νίας και Ρωσίας είναι μια σημα­ντική συμβολή στην παγκό­σμια επι­σι­τι­στική ασφά­λεια.

Αλλά την ίδια στιγμή, η Τουρκία συνε­χί­ζει να δια­δρα­μα­τί­ζει έναν απο­στα­θε­ρο­ποι­η­τικό ρόλο στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο, τη Μέση Ανατολή και τον Καύκασο. Είναι επίσης η μόνη χώρα του ΝΑΤΟ που δεν εφαρ­μό­ζει κυρώ­σεις κατά της Ρωσίας.

Όσον αφορά στην Ελλάδα, η ηγεσία της Τουρ­κίας φαί­νε­ται να έχει μια παρά­ξενη εμμονή  με τη χώρα μου. Η γλώσσα της γίνεται όλο και πιο πολε­μική. Απει­λούν ότι η Τουρκία «θα έρθει νύχτα», αν το απο­φα­σί­σει. Αυτή είναι η γλώσσα ενός επι­τι­θέ­με­νου και όχι ενός ειρη­νο­ποιού. Δυστυ­χώς, δεν είναι κάτι και­νούρ­γιο.

Και τι γίνεται με την αμφι­σβή­τηση από την Τουρκία της ελλη­νι­κής κυριαρ­χίας στο ίδιο το Αιγαίο; Και πάλι, αυτή η ρητο­ρική δεν είναι νέα. Η Τουρκία χτίζει στα­διακά μία συνο­λική αφήγηση ψευδών διεκ­δι­κή­σεων στο Αιγαίο που εκτεί­νε­ται από την κρίση των Ιμίων στα μέσα της δεκα­ε­τίας του 1990 μέχρι σήμερα.

Απειλεί την Ελλάδα με casus belli, εάν επι­λέ­ξουμε να ασκή­σουμε το κυριαρ­χικό μας δικαί­ωμα να επε­κτεί­νουμε τα χωρικά ύδατα στο Αιγαίο.

Αυτό το αφήγημα κορυ­φώ­θηκε, δυστυ­χώς, με την εξω­φρε­νική αμφι­σβή­τηση της Τουρ­κίας, πέρυσι, της ελλη­νι­κής κυριαρ­χίας στα νησιά του Ανα­το­λι­κού Αιγαίου, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων μεγάλων νησιών όπως η Χίος και η Ρόδος, μια κυριαρ­χία που θεσπί­στηκε με διε­θνείς συν­θή­κες πριν από 100 χρόνια.

Αυτό που είναι ιδιαί­τερα ανη­συ­χη­τικό είναι η αυξα­νό­μενη ένταση της απειλής. Χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από κλι­μά­κωση της επι­θε­τι­κής ρητο­ρι­κής. Σε συν­δυα­σμό με μια μαζική εκστρα­τεία παρα­πλη­ρο­φό­ρη­σης. Πολ­λα­πλές παρα­βιά­σεις της κυριαρ­χίας και των κυριαρ­χι­κών δικαιω­μά­των της Ελλάδας στη θάλασσα και στον αέρα, την εργα­λειο­ποί­ηση των μετα­να­στευ­τι­κών ροών και, δυστυ­χώς, μια μονο­με­ρής απόφαση άρνησης όλων των επαφών υψηλού επι­πέ­δου.

Και ρωτάω. Είναι αυτή η συμπε­ρι­φορά συμβατή με έναν αξιό­πι­στο διεθνή παρά­γο­ντα, ένα κράτος μέλος του ΟΗΕ, που δεσμεύ­ε­ται από τον Κατα­στα­τικό Χάρτη και τις αρχές του ΟΗΕ;

Τέτοιες ενέρ­γειες υπο­νο­μεύ­ουν την ειρήνη και τη στα­θε­ρό­τητα στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο σε μια περίοδο που η διεθνής κοι­νό­τητα βρί­σκε­ται αντι­μέ­τωπη με έναν πόλεμο στην Ουκρα­νία.

Αν ο Πρό­ε­δρος Ερντο­γάν θέλει να μιλήσει για «κόκ­κι­νες γραμμές», τότε λέω το εξής: οι τουρ­κι­κές αξιώ­σεις στην κυριαρ­χία των νησιών της Ελλάδας είναι αβά­σι­μες και απα­ρά­δε­κτες.

Η αμφι­σβή­τηση της κυριαρ­χίας ελλη­νι­κού εδάφους ξεπερνά την “κόκκινη γραμμή” για όλους τους Έλληνες. Και ως Πρω­θυ­πουρ­γός της Ελλάδας, δεν θα συμ­βι­βα­στώ ποτέ σε ότι έχει να κάνει με την εδαφική ακε­ραιό­τητα, την ασφά­λεια και τη στα­θε­ρό­τητα της χώρας μου. Η Ελλάδα δεν θα δεχτεί bullying από κανέναν.

Κι όμως, δεν είναι ανάγκη να πορευ­τούμε με αυτόν τον τρόπο. Υπάρχει κι άλλος δρόμος. Ο ελλη­νι­κός λαός και ο τουρ­κι­κός λαός έχουν μία μακρά ιστορία ειρη­νι­κής συνύ­παρ­ξης. Οκτώ χρόνια μετά τα τραγικά γεγο­νότα του 1922, οι ηγέτες της Ελλάδας και της Τουρ­κίας είχαν το θάρρος να υπο­γρά­ψουν μια Συμ­φω­νία Ειρήνης και Φιλίας.

Γι’ αυτό σήμερα, από τα Ηνωμένα Έθνη, θα ήθελα να απευ­θυνθώ όχι μόνο στην τουρ­κική ηγεσία αλλά και απευ­θείας στον τουρ­κικό λαό με αυτό το μήνυμα: η Ελλάδα δεν απο­τε­λεί απειλή για τη χώρα σας. Δεν είμαστε εχθροί σας. Είμαστε γεί­το­νες. Εκτι­μούμε τις πολλές φιλίες μεταξύ απλών Ελλήνων και Τούρκων πολιτών.

Γνωρίζω ότι η συντρι­πτική πλειο­νό­τητα στις δύο χώρες μας δεν επι­θυ­μεί πολι­τική σύγκρουση και εχθρό­τητα. Ας προ­χω­ρή­σουμε, λοιπόν, σε ένα πνεύμα συνερ­γα­σίας και φιλίας, με αμοι­βαίο σεβασμό και σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο.

Επι­τρέψτε μου επίσης να κάνω μια ειδική αναφορά στην τραγική κατά­σταση που επι­κρα­τεί όσον αφορά το μετα­να­στευ­τικό στο Αιγαίο. Η Τουρκία εργα­λειο­ποιεί τους μετα­νά­στες από τον Μάρτιο του 2020, όταν ενθάρ­ρυνε και διευ­κό­λυνε, ενεργά, δεκάδες χιλιά­δες απελ­πι­σμέ­νους ανθρώ­πους να περά­σουν παρά­νομα στην Ελλάδα, προ­κει­μέ­νου να ασκήσει πίεση στην Ευρω­παϊκή Ένωση.

Θέλω να είμαι απο­λύ­τως σαφής: Η Ελλάδα θα συνε­χί­σει να προ­στα­τεύει τα σύνορά της, με πλήρη σεβασμό στα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα. To Λιμε­νικό  μας έχει σώσει δεκάδες χιλιά­δες ανθρώ­πους στη θάλασσα. Το έκανε ξανά χθες όταν δια­σώ­σαμε περισ­σό­τε­ρους από 130 ανθρώ­πους, μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά, από δύο βάρκες που βυθί­ζο­νταν στο Αιγαίο.

Θα ήταν πολύ πιο χρήσιμο για την Τουρκία να συνερ­γα­στεί ενεργά με την Ελλάδα και την Ευρώπη στο θέμα της μετα­νά­στευ­σης. Άλλωστε, οι βάρκες που μετα­φέ­ρουν τους απελ­πι­σμέ­νους ανθρώ­πους στους οποίους ανα­φέ­ρε­ται διαρκώς ο Πρό­ε­δρος Ερντο­γάν, φεύγουν από τις τουρ­κι­κές ακτές στο φως της ημέρας…

Κυρίες και κύριοι,

Επι­τρέψτε μου να ολο­κλη­ρώσω την ομιλία μου με μία αναφορά στην αντι­με­τώ­πιση της μεγάλης πρό­κλη­σης της κλι­μα­τι­κής αλλαγής.

Η πράσινη μετά­βαση βρί­σκε­ται στον πυρήνα του μεταρ­ρυθ­μι­στι­κού προ­γράμ­μα­τος της κυβέρ­νη­σής μου. Ο Εθνικός Κλι­μα­τι­κός Νόμος μας, στο­χεύει στην κινη­το­ποί­ηση όλων των τομέων της οικο­νο­μίας καθώς καταρ­τί­ζουμε έναν οδικό χάρτη για τη μετά­βασή μας στην κλι­μα­τική ουδε­τε­ρό­τητα έως το 2050.

Η μετα­τροπή ορι­σμέ­νων ελλη­νι­κών νησιών σε πρά­σι­νους κόμβους και­νο­το­μίας βρί­σκε­ται σε εξέλιξη.

Και για την Ελλάδα υπάρχει άλλος ένας αγώνας πολύ σημα­ντι­κός στην καρδιά μας. Η μάχη για την προ­στα­σία της πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς, όχι μόνο από την κλι­μα­τική αλλαγή, αλλά από τις ένοπλες συγκρού­σεις, την παρά­νομη δια­κί­νηση και τη δια­σύν­δεσή της με τη χρη­μα­το­δό­τηση της τρο­μο­κρα­τίας, και τον θρη­σκευ­τικό φοντα­με­ντα­λι­σμό.

Η Ελλάδα, σε συνερ­γα­σία με την UNESCO και τον WMO, πρω­το­στά­τησε στη δημιουρ­γία της πρω­το­βου­λίας για την «Αντι­με­τώ­πιση των Επι­πτώ­σεων της Κλι­μα­τι­κής Αλλαγής στην Πολι­τι­στική και Φυσική Κλη­ρο­νο­μιά», μιας πρω­το­βου­λίας που υπο­στη­ρί­ζε­ται από περισ­σό­τερα από 100 κράτη μέλη, τον Γενικό Γραμ­μα­τέα, το Συμ­βού­λιο της Ευρώπης και την UNFCCC. Καλούμε όλα τα κράτη μέλη να συμ­με­τά­σχουν σε αυτήν την προ­σπά­θεια.

Και, είμαι στην ευχά­ρι­στη θέση να πω ότι στη μακρό­χρονη και συνεχή προ­σπά­θειά μας να επα­νε­νώ­σουμε τα Γλυπτά του Παρ­θε­νώνα στην Ελλάδα, έχουμε λάβει υπο­στή­ριξη από τη συντρι­πτική πλειο­ψη­φία των κρατών-μελών, καθώς και από τη Δια­κυ­βερ­νη­τική Επι­τροπή της UNESCO.

Σας ευχα­ρι­στούμε για αυτή την υπο­στή­ριξη. Όσος καιρός κι αν χρεια­στεί, τα Γλυπτά του Παρ­θε­νώνα θα επι­στρέ­ψουν τελικά στο σπίτι τους.

Δια­κε­κρι­μέ­νοι αντι­πρό­σω­ποι,

Είμαι πολύ υπε­ρή­φα­νος για το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι μια από τις χώρες που δεν έχουν παρεκ­κλί­νει από τους 17 Στόχους Βιω­σι­μό­τη­τας του ΟΗΕ για το 2030. Επι­τρέψτε μου να τονίσω ιδιαί­τερα τη δέσμευσή μας για τον μετα­σχη­μα­τι­σμό της δημό­σιας εκπαί­δευ­σης, σύμφωνα με τον Στόχο Νο. 4. Οι προ­σπά­θειές μας έχουν ανα­γνω­ρι­στεί στη φετινή συνέ­λευση.

Ως το κορυ­φαίο ναυ­τι­λιακό έθνος στον κόσμο, κατα­νο­ούμε ότι η βιω­σι­μό­τητα του θαλάσ­σιου περι­βάλ­λο­ντός μας είναι υψίστης σημα­σίας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το 2024 θα φιλο­ξε­νή­σουμε το 9ο Διεθνές Συνέ­δριο «Our Ocean Conference», υλο­ποιώ­ντας τα φιλό­δοξα σχέδιά μας για την προ­ώ­θηση της βιώ­σι­μης αλιείας και την προ­στα­σία του 30% της γης και της θάλασ­σάς μας έως το 2030.

Όλες αυτές οι πρω­το­βου­λίες απο­δει­κνύ­ουν ότι οι συλ­λο­γι­κές πολυ­με­ρείς λύσεις μπορούν να κάνουν σημα­ντική διαφορά στη μάχη για την προ­στα­σία του φυσικού μας κόσμου.

Αλλά, όπως πολλοί από εσάς επι­ση­μά­νατε, δεν είμαστε ακόμα εκεί. Είτε πρό­κει­ται για τις τρο­μα­κτι­κές πυρ­κα­γιές που είδαμε στην Ευρώπη αυτό το καλο­καίρι, είτε πιο πρό­σφατα για τις άνευ προη­γου­μέ­νου πλημ­μύ­ρες που έπληξαν μεγάλα τμήματα του Πακι­στάν, είτε για τη συνε­χι­ζό­μενη απώλεια κρί­σι­μων παγε­τώ­νων και τρο­πι­κών δασών, χωρίς πολυ­μερή συνερ­γα­σία, αυτά τα συμ­βά­ντα μπορεί σύντομα να είναι μάλλον ο κανόνας, παρά η εξαί­ρεση.

Η Ελλάδα πρω­το­στα­τεί στη δια­σφά­λιση της απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρης συνερ­γα­σίας μεταξύ των ευρω­παϊ­κών χωρών στον τομέα της πολι­τι­κής προ­στα­σίας μέσω του προ­γράμ­μα­τος RescEU.

Καθώς το Ηνωμένο Βασί­λειο παρα­δί­δει τη σκυτάλη και το έργο της COP26 στην Αίγυπτο για το COP27, έχουμε μια τελευ­ταία ευκαι­ρία να το κάνουμε σωστά. Για να μην ανα­ρω­τιό­μα­στε στην επόμενη Γενική Συνέ­λευση γιατί εξα­κο­λου­θούμε να συζη­τάμε και δεν δρούμε.

Οι προ­κλή­σεις που αντι­με­τω­πί­ζει ο κόσμος μας είναι πολύ­πλο­κες και πολύ­πλευ­ρες. Οι λύσεις δεν είναι καθόλου απλές. Απαι­τούν συμ­βι­βα­σμό και προ­σπά­θεια και θέληση. Απαι­τούν πυγμή και απο­φα­σι­στι­κό­τητα. Και πάνω από όλα, μας απαι­τούν να συνερ­γα­στούμε και να παρα­μεί­νουμε προ­ση­λω­μέ­νοι στους στόχους. Αυτό τελικά είναι το πνεύμα αυτών των Ηνω­μέ­νων Εθνών.

Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας στην επι­δί­ωξη της ελευ­θε­ρίας, στην υπε­ρά­σπιση της δημο­κρα­τίας και του κράτους δικαίου, και στην κατα­πο­λέ­μηση της κλι­μα­τι­κής αλλαγής.

Οι επό­με­νες γενιές θα μας κρίνουν πολύ αυστηρά αν απο­τύ­χουμε να στα­θούμε στο ύψος των περι­στά­σεων.

Σας ευχα­ρι­στώ πολύ για την προσοχή σας».