Γ. Καββαθάς: «Η αποστράγγιση της ρευστότητας και η αποεπένδυση έχουν οδηγήσει τις επιχειρήσεις σε ένα μη αναστρέψιμο φαύλο κύκλο»

«Οι δεσμεύ­σεις που έχει ανα­λά­βει η παρούσα κυβέρ­νηση και οι οποίες απο­τυ­πώ­νο­νται και στην τελευ­ταία έκθεση του ΔΝΤ, θα δια­τη­ρή­σουν την οικο­νο­μική πραγ­μα­τι­κό­τητα σε ένα ιδιό­τυπο καθε­στώς εικο­νι­κής ηρεμίας, αδρά­νειας, χωρίς να ανα­πτυ­χθεί κάποια δυνα­μική. Η πολι­τική αισιο­δο­ξία δεν έχει μετα­φρα­στεί επ’ ουδενί σε επι­χει­ρη­μα­τική προ­ο­πτική και βελ­τί­ωση των συν­θη­κών της πραγ­μα­τι­κής οικο­νο­μίας».

Αυτό υπο­γραμ­μί­ζει, σε συνέ­ντευξή του στη «δ», ο πρό­ε­δρος της ΓΣΕΒΕΕ κ. Γιώργος Καβ­βα­θάς και τονίζει πως αν δεν γίνουν αλλαγές στην οικο­νο­μική πολι­τική, δεν θα υπάρξει βελ­τί­ωση.

«Σε ό,τι αφορά τις επι­χει­ρή­σεις, η απο­στράγ­γιση της ρευ­στό­τη­τας και η απο­ε­πέν­δυση έχουν οδη­γή­σει σε ένα μη ανα­στρέ­ψιμο φαύλο κύκλο, η έξοδος από τον οποίο απαιτεί στο­χευ­μέ­νες δράσεις στη χρη­μα­το­δό­τηση και στην τόνωση της εγχώ­ριας ζήτησης», δηλώνει ο κ. Καβ­βα­θάς και προ­σθέ­τει πως η αγορά περι­μέ­νει από τη νέα διοί­κηση μια πιο ευέ­λι­κτη προ­σέγ­γιση σχετικά με τις ρυθ­μί­σεις οφειλών, την αδειο­δό­τηση, και την προ­ώ­θηση σχη­μά­των χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κής στή­ρι­ξης των επι­χει­ρή­σεων.

Ο πρό­ε­δρος της ΓΣΕΒΕΕ υπο­στη­ρί­ζει ακόμα πως η ανα­κα­τα­νομή εξου­σιών στο οικο­νο­μικό επι­τε­λείο δεν αρκεί από μόνη της για να αλλάξει το οικο­νο­μικό κλίμα.

Η συνέ­ντευξη του κ. Γιώργου Καββαθά, ανα­λυ­τικά:

• Πώς εξε­λίσ­σε­ται τώρα η κατά­σταση στην αγορά καθώς στην κυβέρ­νηση του­λά­χι­στον υπάρχει αισιο­δο­ξία για την πορεία της οικο­νο­μίας;

Η ΓΣΕΒΕΕ εκτιμά ότι οι δεσμεύ­σεις που έχει ανα­λά­βει η παρούσα κυβέρ­νηση και οι οποίες απο­τυ­πώ­νο­νται και στην τελευ­ταία έκθεση του ΔΝΤ, θα δια­τη­ρή­σουν την οικο­νο­μική πραγ­μα­τι­κό­τητα σε ένα ιδιό­τυπο καθε­στώς εικο­νι­κής ηρεμίας, αδρά­νειας, χωρίς να ανα­πτυ­χθεί κάποια δυνα­μική. Η πολι­τική αισιο­δο­ξία δεν έχει μετα­φρα­στεί επ’ ουδενί σε επι­χει­ρη­μα­τική προ­ο­πτική και βελ­τί­ωση των συν­θη­κών της πραγ­μα­τι­κής οικο­νο­μίας.

Αν η κυβέρ­νηση συνο­λικά αλλά και οι δανει­στές δε συνει­δη­το­ποι­ή­σουν ότι πρέπει να εκπο­νή­σουν άμεσα ένα οικο­νο­μικό πρό­γραμμα και δεν κάνουν τις ανα­γκαίες αλλαγές στην οικο­νο­μική πολι­τική, που σχε­τί­ζο­νται με το φορο­λο­γικό, το ασφα­λι­στικό σύστημα, τη δια­χεί­ριση των ιδιω­τι­κών και δημό­σιων οφειλών, δεν θα υπάρξει βελ­τί­ωση.

• Η αλλαγή ηγεσίας στο υπουρ­γείο Οικο­νο­μίας θεω­ρείτε πως θα λει­τουρ­γή­σει θετικά;

Οι πρό­σφα­τες αλλαγές προ­σώ­πων στην κορυφή του οικο­νο­μι­κού επι­τε­λείου απο­τε­λούν φαι­νο­με­νικά ένα χρήσιμο εργα­λείο στα χέρια του πρω­θυ­πουρ­γού προ­κει­μέ­νου να ανα­λά­βει την πρω­το­βου­λία να αλλάξει τις πολι­τι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες και να υλο­ποι­ή­σει οικο­νο­μι­κές πολι­τι­κές που θα δώσουν έμφαση στην ανά­πτυξη της οικο­νο­μίας. Η ΓΣΕΒΕΕ θεωρεί ότι η ανα­κα­τα­νομή εξου­σιών στο οικο­νο­μικό επι­τε­λείο δεν αρκεί από μόνη της για να αλλάξει το οικο­νο­μικό κλίμα. Εμείς ευχό­μα­στε καλή δύναμη στο έργο του νέου επι­τε­λείου και ελπί­ζουμε ότι η νέα ηγεσία τόσο στο Υπ. Ανά­πτυ­ξης όσο και στο Υπ. Οικο­νο­μι­κών θα αντι­με­τω­πί­σει τα θέματα που αφορούν τις μικρο­με­σαίες επι­χει­ρή­σεις με πνεύμα διαλ­λα­κτικό και δια­λε­κτικό, χωρίς εμμονές και εξω­γε­νείς επιρ­ροές. Η ΓΣΕΒΕΕ, ως υπεύ­θυ­νος κοι­νω­νι­κός εταίρος έχει κάθε διάθεση να συνερ­γα­στεί κριτικά και παρα­γω­γικά, προς όφελος του τόπου.

• Έχει απο­κα­τα­στα­θεί η ρευ­στό­τητα στις τάξεις των επι­χει­ρή­σεων;

Σε ό,τι αφορά τις επι­χει­ρή­σεις η απο­στράγ­γιση της ρευ­στό­τη­τας και η απο­ε­πέν­δυση έχουν οδη­γή­σει σε ένα μη ανα­στρέ­ψιμο φαύλο κύκλο, η έξοδος από τον οποίο απαιτεί στο­χευ­μέ­νες δράσεις στη χρη­μα­το­δό­τηση και την τόνωση της εγχώ­ριας ζήτησης. Η αγορά περι­μέ­νει από τη νέα διοί­κηση μια πιο ευέ­λι­κτη προ­σέγ­γιση σχετικά με τις ρυθ­μί­σεις οφειλών, την αδειο­δό­τηση, και την προ­ώ­θηση σχη­μά­των χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κής στή­ρι­ξης των επι­χει­ρή­σεων.

Η αγορά περι­μέ­νει από τη νέα διοί­κηση μια πιο ευέ­λι­κτη προ­σέγ­γιση σχετικά Ασφαλώς, δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι ότι θα συντε­λε­στεί μια τέτοια αλλαγή, διότι σε όλες τις συνα­ντή­σεις μας με τεχνικά κλι­μά­κια και αξιω­μα­τού­χους δεν είδαμε τέτοιες προ­θέ­σεις.

• Αντι­με­τω­πί­ζε­ται το πρό­βλημα με τις κατα­σχέ­σεις που ξεκί­νησε ο ΟΑΕΕ;

Η λαίλαπα των κατα­σχέ­σεων που έχει εξα­πο­λύ­σει το ΚΕΑΟ και ο ΟΑΕΕ οδηγεί σε από­γνωση εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες μικρο­με­σαί­ους επι­χει­ρη­μα­τίες και ταυ­τό­χρονα επι­τεί­νουν το οικο­νο­μικό αδιέ­ξοδο του ασφα­λι­στι­κού οργα­νι­σμού. Ο ΟΑΕΕ, μέσω του Κέντρου Είσπρα­ξης Ασφα­λι­στι­κών Οφειλών, του περί­φη­μου ΚΕΑΟ, έχει ξεκι­νή­σει ένα μπαράζ απο­στο­λής ειδο­ποι­η­τη­ρίων προς τους οφει­λέ­τες, το οποίο απο­τε­λεί ένα βήμα πριν την εφαρ­μογή ανα­γκα­στι­κών μέτρων είσπρα­ξης που μπορούν να φτάσουν μέχρι τις κατα­σχέ­σεις. Αυτή η πρα­κτική, την οποία είχε εξαγ­γεί­λει εδώ και ένα χρόνο η Κυβέρ­νηση προ­βαί­νει στην παρα­δοχή ότι οι συνά­δελ­φοι που χρω­στούν στον ΟΑΕΕ, το κάνουν από επιλογή, το κάνουν επειδή είναι «μπα­τα­χτσή­δες» για το θέσω πιο λαϊκά, το κάνουν γιατί με την καθυ­στέ­ρηση πλη­ρω­μών, εξα­σφα­λί­ζουν ρευ­στό­τητα για την επι­χεί­ρησή τους και επειδή έχουν ένα σωρό άδηλους πόρους και δεν χρειά­ζο­νται το σύστημα κοι­νω­νι­κής προ­στα­σίας, δεν έχουν ανάγκη ούτε σύνταξη, ούτε ιατρο­φαρ­μα­κευ­τική κάλυψη. Αυτά είναι αστειό­τη­τες!

Το στρώμα βρί­σκε­ται σε δεινή θέση, το 52% των ασφα­λι­σμέ­νων δεν μπορούν να πλη­ρώ­σουν τις ασφα­λι­στι­κές τους εισφο­ρές, πάνω από 1.000.000 άμεσα και έμμεσα ασφα­λι­σμέ­νοι δεν έχουν πρό­σβαση στην ιατρο­φαρ­μα­κευ­τική περί­θαλψη και οι τελευ­ταίες από­πει­ρες ρυθ­μί­σεων δεν έχουν απο­τέ­λε­σμα. Έχουμε προ­σπα­θή­σει με όλους τους τρόπους το τελευ­ταίο δωδε­κά­μηνο να πεί­σουμε την Κυβέρ­νηση για το άτοπο αυτού του εγχει­ρή­μα­τος, άτοπο τόσο με κοινωνικούς-ανθρωπιστικούς όρους, όσο και με οικο­νο­μι­κούς, αλλά οι προ­σπά­θειές μας νιώ­θουμε ότι πέφτουν σε τοίχο. Το απο­τέ­λε­σμα θα είναι χιλιά­δες συνά­δελ­φοι να οδη­γη­θούν σε οικο­νο­μικό αφα­νι­σμό και απώλεια των σπιτιών τους, αλλά και ο Οργα­νι­σμός αντί να βελ­τιώ­σει την ταμειακή του κατά­σταση, να μετα­τρα­πεί σε εται­ρεία real estate, έχοντας πατήσει, ελπίζω μόνο μετα­φο­ρικά, «επί πτω­μά­των».

• Πώς μπορεί να στη­ρι­χθεί ο ΟΑΕΕ και να μην καταρ­ρεύ­σει, γεγονός που θα ήταν ολέθριο για τους επι­χει­ρη­μα­τίες;

Το πρό­βλημα του ΟΑΕΕ είναι πρώτα και κύρια ταμειακό, καθώς δεν είναι υπερ­βολή να πούμε ότι ο Οργα­νι­σμός παλεύει μήνα με το μήνα για να είναι σε θέση να πλη­ρώ­σει συντά­ξεις. Ο πραγ­μα­τι­κός λόγος εξάρ­τη­σης στον ΟΑΕΕ, η ανα­λο­γία δηλαδή ενή­με­ρων ασφα­λι­σμέ­νων προς συντα­ξιού­χων είναι 1 προς 1. Αυτό πρα­κτικά σημαί­νει ότι σε κάθε έναν συντα­ξιούχο αντι­στοι­χεί ένας ασφα­λι­σμέ­νος που είναι σε θέση να πλη­ρώ­νει τις εισφο­ρές του, ενώ είναι χαρα­κτη­ρι­στικό ότι η σχέση αυτή το 2007 στο ΤΕΒΕ ήταν 1 προς 7. Επο­μέ­νως το σκέλος των εσόδων των Οργα­νι­σμού είναι που χρειά­ζε­ται άμεση ενί­σχυση, με προ­τε­ραιό­τητα την ενερ­γο­ποί­ηση όσο το δυνατόν περισ­σό­τε­ρων οφει­λε­τών στον ΟΑΕΕ. Την προη­γού­μενη εβδο­μάδα το Ινστι­τούτο Μικρών Επι­χει­ρή­σεων της ΓΣΕΒΕΕ ανέ­πτυξε σε δύο σενάρια την πρόταση της ΓΣΕΒΕΕ για την ελεύ­θερη επιλογή κλάσης, σύμφωνα με την οποία στο μεν μετριο­πα­θές σενάριο ο Οργα­νι­σμός θα μπο­ρούσε να ενι­σχυ­θεί ετησίως με 600 εκ. €, ενώ στο πιο «απαι­σιό­δοξο» σενάριο θα εισέρ­ρεαν στα ταμεία του Οργα­νι­σμού από εισφο­ρές 330 εκ. € περισ­σό­τερα σε σχέση με όσα κατά­φερε να συγκε­ντρώ­σει ο ΟΑΕΕ το 2013. Επο­μέ­νως, όπως γίνεται αντι­λη­πτό, για εμάς μόνη λύση για την επι­βί­ωση του Οργα­νι­σμού είναι η ενερ­γο­ποί­ηση των ασφα­λι­σμέ­νων που σήμερα δεν μπορούν να πλη­ρώ­σουν τις ασφα­λι­στι­κές τους εισφο­ρές με κίνητρα και όχι μέτρα τιμω­ρη­τι­κού χαρα­κτήρα.

• Γιατί θεω­ρείτε πως είναι δώρο άδωρον η απόφαση του Υπουρ­γού Εργα­σίας και Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης κ. Ι. Βρούτση για την ιατρο­φαρ­μα­κευ­τική κάλυψη του συνόλου των επαγ­γελ­μα­τιών, βιο­τε­χνών και εμπόρων που έχουν ληξι­πρό­θε­σμες οφειλές στον ΟΑΕΕ;

Η απο­σύν­δεση της ιατρο­φαρ­μα­κευ­τι­κής κάλυψης από την ασφα­λι­στική ικα­νό­τητα απο­τε­λεί πάγια θέση της ΓΣΕΒΕΕ, ειδι­κό­τερα κατά την τελευ­ταία τετρα­ε­τία. Ωστόσο η απόφαση του Υπουρ­γού Εργα­σίας και Κοι­νω­νι­κής Ασφά­λι­σης κ. Ι. Βρούτση για την ιατρο­φαρ­μα­κευ­τική κάλυψη του συνόλου των επαγ­γελ­μα­τιών, βιο­τε­χνών και εμπόρων η οποία προ­βλέ­πει ότι θα δικαιού­νται ιατρο­φαρ­μα­κευ­τική κάλυψη οι επαγ­γελ­μα­τίες, βιο­τέ­χνες και έμποροι που έχουν ληξι­πρό­θε­σμες οφειλές στον ΟΑΕΕ είναι πράγ­ματι μία επιταγή χωρίς αντί­κρι­σμά. Η ιατρο­φαρ­μα­κευ­τική κάλυψη θα παρέ­χε­ται υπό την προ­ϋ­πό­θεση ότι οι οφειλές του ασφα­λι­σμέ­νου έχουν δημιουρ­γη­θεί κατά τη περίοδο της κρίσης 2011-2014 και το οικο­γε­νειακό του­ςει­σό­δημα δεν υπερ­βαί­νει τις 12.000 ευρώ κατά μέσο όρο το χρόνο για τα έτη 2011, 2012 και 2013. Και τούτο διότι από τη μια μεριά ανα­γνω­ρί­ζει αυτό που εδώ και μια τετρα­ε­τία απαι­τούσε η ΓΣΕΒΕΕ για ιατρο­φαρ­μα­κευ­τική κάλυψη ανε­ξαρ­τή­τως ασφα­λι­στι­κής ικα­νό­τη­τας και παρα­δέ­χε­ται ότι ήταν άδικο να στερεί από τους εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες ασφα­λι­σμέ­νους του ΟΑΕΕ τις παροχές υγείας, ενώ από την άλλη περιο­ρί­ζει ασφυ­κτικά το εύρος των δικαιού­με­νων ιατρο­φαρ­μα­κευ­τική περί­θαλψη με τα όριο του οικο­γε­νεια­κού εισο­δή­μα­τος που έχει θέσει.

Η ΓΣΕΒΕΕ τονίζει ότι θα πρέπει να αυξηθεί το όριο του οικο­γε­νεια­κού εισο­δή­μα­τος έτσι ώστε να αντι­με­τω­πι­στεί επί της ουσίας το κοι­νω­νικό πρό­βλημα που δημιούρ­γησε και γιγά­ντωσε η εμμονή της κυβέρ­νη­σης και του ΟΑΕΕ να μην έχει ρυθ­μί­σει μέχρι σήμερα με ρεα­λι­στι­κές προ­τά­σεις τις ληξι­πρό­θε­σμες οφειλές. Σε αντί­θετη περί­πτωση η εξαγ­γε­λία θα δια­τη­ρή­σει χαρα­κτη­ρι­στικά προ­πα­γάν­δας.

• Θα λει­τουρ­γή­σουν θετικά οι δια­τά­ξεις του νομο­σχε­δίου για την αδειο­δό­τηση των επι­χει­ρή­σεων;

Δυστυ­χώς πρό­κει­ται για ένα ακόμη μετέωρο βήμα της προη­γού­με­νης ηγεσίας του Υπουρ­γείου, που ενώ στις βασικές αρχές κινεί­ται προς τη σωστή κατεύ­θυνση, περι­λαμ­βά­νει μια σειρά από αορι­στίες και ασά­φειες. Απαι­τού­νται μια σειρά από νομο­θε­τι­κές παρεμ­βά­σεις για την ολο­κλή­ρωση του νέου πλαι­σίου για τις αδειο­δο­τή­σεις, γεγονός που δε επιλύει το πρό­βλημα της γρα­φειο­κρα­τίας αλλά και του επι­πρό­σθε­του κόστους συμ­μόρ­φω­σης που επι­βα­ρύ­νει τις μικρο­με­σαίες επι­χει­ρή­σεις.

• Βρίσκει πρό­σφορο έδαφος η πρότασή σας για την επα­νεκ­κί­νηση του κοι­νω­νι­κού δια­λό­γου και την απο­κα­τά­σταση των ελεύ­θε­ρων συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σεων για τη στα­διακή επα­να­φορά των μισθών;

Η επα­νεκ­κί­νηση του κοι­νω­νι­κού δια­λό­γου και κυρίως η απο­κα­τά­σταση των ελεύ­θε­ρων συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σεων είναι το πρώτο και ανα­γκαίο βήμα για τη στα­διακή, στα­διακή, επα­να­φορά των μισθών, του δια­θέ­σι­μου εισο­δή­μα­τος, της εγχώ­ριας κατα­νά­λω­σης στο επίπεδο που απαι­τεί­ται για την επα­νεκ­κί­νηση της πραγ­μα­τι­κής οικο­νο­μίας. Οι κοι­νω­νι­κοί εταίροι οι οποίοι υπο­γρά­φουν την Εθνική Γενική Συλ­λο­γική Σύμβαση Εργα­σίας κατέ­βαλ­λαν δια­χρο­νικά προ­σπά­θειες για την απο­τε­λε­σμα­τική λει­τουρ­γία του Κοι­νω­νι­κού Δια­λό­γου. Οι προ­σπά­θειες αυτές εντα­τι­κο­ποι­η­θή­καν ιδιαί­τερα κατά την κρίσιμη τελευ­ταία τετρα­ε­τία, όπου δια­μορ­φώ­θηκε ένα εξαι­ρε­τικά δυσχε­ρές τοπίο για τους θεσμούς δια­βού­λευ­σης και γενι­κό­τερα για τις εργα­σια­κές σχέσεις. Κατά την ίδια περίοδο, οι πολ­λα­πλές παρεμ­βά­σεις του κράτους στο σύστημα συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σεων, όπως είναι, μεταξύ άλλων, η παρέμ­βαση στο περιε­χό­μενο και τον καθο­λικό χαρα­κτήρα της Εθνικής Γενικής Συλ­λο­γι­κής Σύμ­βα­σης Εργα­σίας, η απο­δυ­νά­μωση του κλα­δι­κού επι­πέ­δου δια­πραγ­μά­τευ­σης και των θεσμών επέ­κτα­σης των απο­τε­λε­σμά­των του (επέ­κταση), απο­τε­λούν απτά παρα­δείγ­ματα των δρα­μα­τι­κών αλλαγών που υπέστη το περι­βάλ­λον του κοι­νω­νι­κού δια­λό­γου στην Ελλάδα.

Στην προ­σπά­θεια μάλιστα να επα­νε­νερ­γο­ποι­ή­σουμε τον κοι­νω­νικό διάλογο ζητή­σαμε τη συν­δρομή της Διε­θνούς Οργά­νω­σης Εργα­σίας, με την οποία έχουμε ανα­λά­βει από κοινού την υλο­ποί­ηση σχε­τι­κής πρω­το­βου­λίας. Το οξύμωρο βέβαια του πράγ­μα­τος παρα­μέ­νει, καθώς ενώ η Κυβέρ­νηση χαι­ρε­τί­ζει την πρω­το­βου­λία και υπερ­θε­μα­τί­ζει για την ανάγκη υλο­ποί­ησή της, είναι η ίδια κοι­νο­βου­λευ­τική πλειο­ψη­φία που με τη ψήφιση των μνη­μο­νια­κών νόμων οδήγησε την κατά­σταση εδώ που είναι σήμερα.