Άλλη μια χρονιά παραπαιδείας

Με σημα­ντι­κές και­νο­το­μίες, όπως ανέφερε χαρα­κτη­ρι­στικά ανα­κοί­νωση του υπουρ­γείου Παι­δείας που εκδό­θηκε τη Δευτέρα, αρχίζει φέτος η σχολική χρονιά για την οποία το πρώτο κου­δούνι θα χτυ­πή­σει στις 12 Σεπτεμ­βρίου. Ωραία όλα αυτά, αλλά  κάποτε ίσως θα πρέπει να… και­νο­το­μή­σουμε και στο θέμα της παρα­παι­δείας, ο τζίρος της οποίας –σύμφωνα με μελέτες, υπο­λο­γί­ζε­ται κάτι παρα­πάνω από ένα δισε­κα­τομ­μύ­ριο ευρώ. Δεν είναι και μικρό ποσό για κάτι το οποίο δεν θα έπρεπε να υφί­στα­ται. Για κάτι στην ουσία… παρα­σι­τικό. Για κάτι που έρχεται να ανα­πλη­ρώ­σει τη μη σωστή λει­τουρ­γία του κρα­τι­κού μηχα­νι­σμού. Και βέβαια, οι γονείς πλη­ρώ­νουν. Εχουν, δεν έχουν. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Η παρα­παι­δεία, δυστυ­χώς, απο­τε­λεί εδώ και δεκα­ε­τίες τον βασικό πυλώνα του εκπαι­δευ­τι­κού συστή­μα­τος. Αλλά μην ξεχνιό­μα­στε. Σημασία στη χώρα μας έχουν τα ιδε­ο­λο­γικά τσιτάτα. Το θέμα είναι να λέμε πως έχουμε «δωρεάν παιδεία» κι ας κοστί­ζει «ο κούκος αηδόνι» στις οικο­γέ­νειες. Ναι, δεν μπορούν να γίνουν θαύματα. Δεν υπάρ­χουν εύκολες και φαντα­σια­κές λύσεις με μαγικά ραβδιά. Κάποια στιγμή, όμως, πρέπει να γίνει μια προ­σπά­θεια. Να μπει ένας στόχος. Τα παιδιά να πηγαί­νουν στο σχολείο και αυτό να είναι αρκετό. Να μην πρέπει να είναι «υπο­χρε­ω­τικό» και το φρο­ντι­στή­ριο. Εχει γίνει η παιδεία συμπλη­ρω­μα­τική της παρα­παι­δείας. Μπο­ρούμε να συμ­φω­νή­σουμε όλοι ότι αυτό είναι παρά­λογο; Λογικά, ναι. Εκτός κι αν πια δεν μπορούν να γίνουν κατα­νοητά τα αυτο­νό­ητα.