Ακόμη και ΣΔΙΤ «στο τραπέζι» για το στεγαστικό σε δημοφιλή νησιά του Νοτίου Αιγαίου

Σε δύο άξονες η πρόταση της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου, ώς μία πρώτη βάση για έναρξη του δια­λό­γου μεταξύ των φορέων. Το 1/3 των συνο­λι­κών εισπρά­ξεων της χώρας φέρνει το Ν. Αιγαίο

Σε μία σεζόν όπου η κίνηση στους πλέον δημο­φι­λείς νησιω­τι­κούς, όπως είναι αυτοί του Νοτίου Αιγαίου, είναι «στα κόκκινα», επα­νέρ­χε­ται πιο επι­τα­κτικό από ποτέ το στε­γα­στικό ζήτημα στα νησιά για το οποίο πλέον «πέφτει» στο τραπέζι η πρόταση ακόμη και για σύμπραξη του δημο­σίου με τον ιδιω­τικό τομέα.

Θεσμο­θέ­τηση ειδικής κατη­γο­ρίας χρήσεων γης με κύρια χρήση την κατοι­κία, παροχή οικο­νο­μι­κών και θεσμι­κών κινή­τρων και χρη­μα­το­δό­τηση είτε από τον ιδιω­τικό είτε από το δημόσιο τομέα ή ακόμη και τη συνέρ­γειά τους, είναι εκεί όπου εστιά­ζουν τώρα οι προ­τά­σεις από πλευράς της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου για τη λύση του στε­γα­στι­κού ζητή­μα­τος που εντεί­νε­ται τα τελευ­ταία χρόνια, αν εξαι­ρε­θεί το «διά­λειμμα» της παν­δη­μίας.

Σημειώ­νε­ται εδώ ότι η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, με τα πολύ δημο­φιλή νησιά των Κυκλά­δων και της Δωδε­κα­νή­σου είναι πρώτη Περι­φέ­ρεια της χώρας σε όλους τους δείκτες του του­ρι­σμού τόσο σε ό,τι έχει να κάνει με το οικο­νο­μικό απο­τύ­πωμα και την ποιό­τητα του εισερ­χό­με­νου του­ρι­σμού όσο και με αυτούς σε σχέση με την προ­σέλ­κυση επι­σκε­πτών, με ενδει­κτικά τα νούμερα για το 2021:

Πέρυσι, τη δεύτερη χρονιά Covid 19, το Νότιο Αιγαίο, με 3,12 δισ. ευρώ συνέ­βαλε με το 1/3 στις συνο­λι­κές ταξι­διω­τι­κές εισπρά­ξεις της χώρας και ανα­δεί­χθηκε νούμερο 1 Περι­φέ­ρεια όσον αφορά τη Δαπάνη ανά επί­σκεψη (861,3 ευρώ), Δαπάνη ανά Δια­νυ­κτέ­ρευση (104,3 ευρώ), πρώτη σε επι­σκέ­ψεις (3,62 εκατ.), πρώτη και σε δια­νυ­κτε­ρεύ­σεις (29,91 εκατ.).

Τι περι­λαμ­βά­νει η πρόταση

Η κατά­θεση πρό­τα­σης για την αντι­με­τώ­πιση του στε­γα­στι­κού προ­βλή­μα­τος στους προ­ο­ρι­σμούς του Νοτίου Αιγαίου ήταν μεταξύ των θεμάτων στο τελευ­ταίο Περι­φε­ρειακό Συμ­βού­λιο ως μία πρώτη βάση για την έναρξη δημο­σίου δια­λό­γου ώστε στη συνε­χεία -και αφού προ­στε­θούν οι προ­τά­σεις των δήμων, των παρα­γω­γι­κών επι­στη­μο­νι­κών και κοι­νω­νι­κών φορέων- να λάβει την τελική μορφή της και να κατα­τε­θεί στα αρμόδια υπουρ­γεία, με το αίτημα να υιο­θε­τη­θεί και να προ­χω­ρή­σει, «πριν να είναι αργά και η έλλειψη στέγης προ­κα­λέ­σει σοβα­ρό­τερα προ­βλή­ματα στην οικο­νο­μία και στον κοι­νω­νικό ιστό των νησιών, από όσα ήδη έχουν δημιουρ­γη­θεί», όπως επι­ση­μαί­νε­ται χαρα­κτη­ρι­στικά.

Η πρόταση στην εισή­γηση του Περι­φε­ρειάρχη Γιώργου Χατζη­μάρ­κου κινεί­ται σε δύο άξονες: Καταρ­χάς, στη θεσμο­θέ­τηση ειδικής κατη­γο­ρίας χρήσεων γης με κύρια χρήση την κατοι­κία η οποία θα εφαρ­μό­ζε­ται σε ζώνες που θα χωρο­θε­τού­νται κατά προ­τί­μηση στη νησιω­τική ενδο­χώρα έτσι ώστε να δίδεται η δυνα­τό­τητα πολε­ο­δό­μη­σής τους με αυξη­μένο συντε­λε­στή δόμησης και με σύντο­μες δια­δι­κα­σίες.

Στη συνέ­χεια, μέσα από την κατάλ­ληλη παροχή οικο­νο­μι­κών και θεσμι­κών κινή­τρων, η στε­γα­στική υποδομή που θα δημιουρ­γη­θεί με χρη­μα­το­δό­τηση είτε από τον ιδιω­τικό είτε από το δημόσιο τομέα ή τη συνέρ­γειά τους, να δια­τί­θε­ται κατά προ­τε­ραιό­τητα σε επι­στη­μο­νικό, υπαλ­λη­λικό ή άλλο προ­σω­πικό που μετα­κι­νεί­ται από την ηπει­ρω­τική χώρα για εξυ­πη­ρε­τή­σει τις αυξη­μέ­νες ανάγκες των νησιών και να απο­τε­λέ­σει κίνητρο για εγκα­τά­στασή του στα νησιά.

«Είναι γνωστό ότι εδώ και αρκετά χρόνια σε πολλά νησιά της Περι­φέ­ρειας υπάρχει πρό­βλημα στην εξεύ­ρεση στέγης για το ανθρώ­πινο δυνα­μικό που μετα­κι­νεί­ται από την ενδο­χώρα προ­κει­μέ­νου να στε­λε­χώ­σει υπο­δο­μές του δημό­σιου αλλά και του ιδιω­τι­κού τομέα που στη­ρί­ζουν την ανά­πτυξη, ορι­σμέ­νες δε εξ αυτών εξαι­ρε­τικά κρί­σι­μης σημα­σίας. Το πρό­βλημα αυτό βαίνει κάθε χρόνο αυξα­νό­μενο και αν συν­δυα­στεί με το αυξη­μένο κόστος μετα­κί­νη­σης και δια­βί­ω­σης και την ”επο­χι­κό­τητα” της τοπικής οικο­νο­μίας, τότε καθιστά σχεδόν απα­γο­ρευ­τική την εξυ­πη­ρέ­τηση των αναγκών του κάθε νησιού, αφού για το μέσο εργα­ζό­μενο καθί­στα­ται σχεδόν απα­γο­ρευ­τική η εγκα­τά­στασή του στο νησιω­τικό μας σύμπλεγμα προ­κει­μέ­νου να εργα­στεί και να προ­σφέ­ρει τις απαι­τού­με­νες υπη­ρε­σίες. Το γεγονός αυτό κάθε άλλο παρά τους στόχους της «βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης» και της «οικο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής συνοχής» εξυ­πη­ρε­τεί. Επο­μέ­νως πρέπει να αντι­με­τω­πι­στεί μέσω ειδικών δράσεων στα πλαίσια της νησιω­τι­κό­τη­τας δίνο­ντας τα απα­ραί­τητα θεσμικά κίνητρα», ανα­φέ­ρε­ται χαρα­κτη­ρι­στικά.

«Είναι επίσης γνωστό ότι στο νησιω­τικό μας σύμπλεγμα και σε ό,τι αφορά στο δομη­μένο περι­βάλ­λον επι­κρα­τεί η ανά­πτυξη κατά μήκος της παρά­κτιας ζώνης, η διά­σπαρτη δόμηση στην ενδο­χώρα και η πυκνή δόμηση στους πυρήνες των οικι­σμών. Οργα­νω­μένη δόμηση που θα μπο­ρούσε να εξυ­πη­ρε­τή­σει διά­φο­ρους σκοπούς και σύγ­χρο­νες ανάγκες (όπως εν προ­κει­μένω), δεν υπάρχει. Καθί­στα­ται επο­μέ­νως αδήριτη η ανα­γκαιό­τητα υλο­ποί­η­σής της».

Το γεγονός αυτό θα μπο­ρούσε να αντι­με­τω­πι­στεί θεσμικά κατ’ αρχήν σε χωρο­τα­ξικό – πολε­ο­δο­μικό επίπεδο και στη συνέ­χεια με την παροχή των ανά­λο­γων κινή­τρων, όπως ανα­φέ­ρε­ται στη σχετική πρόταση. Έτσι, στα διάφορα σχέδια χρήσεων γης (υφι­στά­μενα η μελ­λο­ντικά ΓΠΣ – ΣΧΟΟΑΠ – ΤΠΣ κ.λπ.), ειδικά για τις νησιω­τι­κές περιο­χές θα μπο­ρούσε να προσ­διο­ρι­στούν χώροι στους οποίους να επι­τρέ­πε­ται η δημιουρ­γία οικι­στι­κών περιο­χών με αυξη­μένο Σ.Δ. και με χρήση αμιγούς κατοι­κίας, κατόπιν πολε­ο­δό­μη­σης. Οι χώροι αυτοί θα μπο­ρού­σαν να είναι δημό­σιοι ή ιδιω­τι­κοί και να χωρο­θε­τη­θούν κατά προ­τί­μηση στην ενδο­χώρα έτσι ώστε το περι­βαλ­λο­ντικό τους απο­τύ­πωμα να ελα­χι­στο­ποι­η­θεί.

Μέσα από μια τέτοιου είδους οικι­στική ανά­πτυξη που δεν σχε­τί­ζε­ται με τη συνήθη του­ρι­στική και με πρω­το­βου­λία είτε του Δημό­σιου, είτε του ιδιω­τι­κού τομέα είτε και των δυο ταυ­τό­χρονα, θα μπο­ρούσε μεσο­πρό­θε­σμα να δημιουρ­γη­θεί η κατάλ­ληλη υποδομή για την εξυ­πη­ρέ­τηση των αναγκών. Όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, η ανά­πτυξη αυτή δεν έρχεται σε αντί­θεση με τις αρχές της «βιω­σι­μό­τη­τας» ή «αει­φο­ρίας», ούτε με τα υφι­στά­μενα χωρικά πλαίσια αλλά αντί­θετα τις εξυ­πη­ρε­τεί και επο­μέ­νως είναι πλήρως υλο­ποι­ή­σιμη αρκεί να θεσπι­στούν οι αντί­στοι­χες προ­δια­γρα­φές ως ειδική κατη­γο­ρία χρήσεων γης – όρων δόμησης και να τύχουν της ανά­λο­γης εφαρ­μο­γής είτε στα υπό ανάθεση Τοπικά Πολε­ο­δο­μικά Σχέδια βάσει του νέου οικι­στι­κού Νόμου είτε στην ανα­θε­ώ­ρηση των υφι­στά­με­νων.

Προ­ϋ­πό­θεση για την επι­τυ­χία του εγχει­ρή­μα­τος αυτού είναι η σύντμηση των χρόνων ολο­κλή­ρω­σης – θεσμο­θέ­τη­σης του ρυθ­μι­στι­κού σχε­δια­σμού και οι περιο­χές που θα χωρο­θε­τη­θούν προς τον σκοπό αυτόν να τύχουν άμεσης πολε­ο­δό­μη­σης κατά τα πρότυπα της ιδιω­τι­κής πολε­ο­δό­μη­σης η άλλης ειδικού τύπου πολε­ο­δό­μη­σης. Θα μπο­ρούσε επίσης μια τέτοια προ­ο­πτική να συμπε­ρι­λη­φθεί ρητά στο πεδίο εφαρ­μο­γής των «Ειδικών Πολε­ο­δο­μι­κών Σχεδίων» κατά το αρθ. 8 του Ν 4759/2020 (ΦΕΚ 245 /Α’ /9.12.2020) με την κατάλ­ληλη νομο­θε­τική ρύθμιση. Θα μπο­ρούσε τέλος να προσ­διο­ρι­στεί ως αυτο­τε­λής ρύθμιση με ειδικό θεσμικό – πολε­ο­δο­μικό καθε­στώς στα πλαίσια της συνταγ­μα­τι­κής πρό­νοιας για τη «νησιω­τι­κό­τητα».

Πηγή newmoney.gr