ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Οι ελληνοτουρκικές «διαφορές» στο Αιγαίο – οι «γκρίζες ζώνες»

news room 5 λεπτά ανάγνωση
Μαχητικά αεροσκάφη

Αρθρο του Πέτρου Ι. Μηλια­ράκη, ο οποίος δικη­γο­ρεί στα Ευρω­παϊκά Δικα­στή­ρια Στρα­σβούρ­γου και Λου­ξεμ­βούρ­γου (ECHR & GC-EU)

Με αφορμή την επέτειο των 18 χρόνων από τα «γεγο­νότα των Ιμίων», σκόπιμο είναι να υπάρξει μια απά­ντηση στους Τούρ­κους «νομο­μα­θείς» και «πολι­τι­κούς» ως προς τις «γκρίζες ζώνες» που επι­κα­λεί­ται και προ­βάλ­λει η Τουρκία.

Ενταύθα εκ προ­οι­μίου επι­ση­μειώ­νε­ται ότι επου­δενί υφί­στα­ται «νομικό κενό» σε οποια­δή­ποτε Συνθήκη ρυθ­μί­ζει το νομικό καθε­στώς του Αιγαίου, είτε αφορά στη Συνθήκη Ειρήνης του Λον­δί­νου του 1913, είτε αφορά στη Συνθήκη Ειρήνης των Αθηνών του 1913, είτε αφορά στη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης του 1923, είτε αφορά στη Συνθήκη Ειρήνης των Παρι­σίων του 1947. Ιδιαι­τέ­ρως δε ουδένα νομικό κενό κατα­λεί­πε­ται και από την τήρηση των Αρχών, προ­νοιών και δεσμεύ­σεων του Διε­θνούς Δικαίου της Θάλασ­σας, όπως αυτό υιο­θε­τή­θηκε με τη Σύμβαση του Montego Bay της Ιαμαϊ­κής του 1982.

Ειδι­κό­τερα:

Με την πριν από 18 ακριβώς έτη δημιουρ­γία των γνωστών γεγο­νό­των των Ιμίων (Ιανουά­ριος 1996), η Τουρ­κική πλευρά εφεύρε και προ­έ­βαλε τον ισχυ­ρι­σμό περί «γκρίζων ζωνών», με «νομικό επι­χεί­ρημα» ότι τα διεθνή κείμενα που δεσμεύ­ουν τις δύο χώρες (Ελλάδα και Τουρκία) αφήνουν «νομικό κενό» και δεν ρυθ­μί­ζουν δήθεν το καθε­στώς όλων των νησίδων και βρα­χο­νη­σί­δων του Αιγαίου Πελά­γους!

Η νομική αυτή «αφύ­πνιση»(!) της γεί­το­νος Τουρ­κίας που λαμ­βά­νει χώρα 73 χρόνια μετά από την υπο­γραφή της Συν­θή­κης Ειρήνης της Λωζάνης και 49 χρόνια από τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρι­σίων, είναι και ανι­στό­ριτη και νομικώς αβάσιμη.

Προς απο­κα­τά­σταση του δικαίου, αλλά και της ιστο­ρι­κής αλή­θειας, ανα­γκαίο είναι να επι­ση­μειω­θούν ενταύθα τα εξής:

1. Με το άρθρο 5 της Συν­θή­κης Ειρήνης του Λον­δί­νου του Μαΐου του 1913 που υπο­γρά­φηκε αφενός μεταξύ της Ελλάδας, της Σερβίας, του Μαυ­ρο­βου­νίου και της Βουλ­γα­ρίας και της Τουρ­κίας αφε­τέ­ρου, τα Κράτη-Μέλη, εμπι­στεύ­θη­καν στις Μεγάλες Δυνά­μεις τον καθο­ρι­σμό της τύχης όλων των Οθω­μα­νι­κών Νήσων του Αιγαίου Πελά­γους.

2. Με το άρθρο 15 της Συν­θή­κης Ειρήνης των Αθηνών του Νοεμ­βρίου του έτους 1913, μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρ­κίας, ανα­λαμ­βά­νε­ται η δέσμευση της υπο­χρέ­ω­σης να απο­δε­χθούν Ελλάδα και Τουρκία την όποια απόφαση των Μεγάλων Δυνά­μεων που θα αφορά στην τύχη των Οθω­μα­νι­κών Νήσων του Αιγαίου Πελά­γους.

3. Με βάση τις δύο αυτές προ­α­να­φε­ρό­με­νες Διε­θνείς Συν­θή­κες επα­κο­λού­θησε η Δια­κοί­νωση Ιανουα­ρίου / Φεβρουα­ρίου 1914 με την οποία οι Μεγάλες Δυνά­μεις (που είχαν νομι­μο­ποι­η­θεί επί τούτω), απο­φά­σι­σαν και παρέ­δω­σαν, και έτσι περι­ήλ­θαν στην Ελλάδα, όλα τα νησιά του Αιγαίου με εξαί­ρεση την Ίμβρο, την Τένεδο και το Καστε­λό­ριζο, τα οποία επε­στρά­φη­σαν στην Τουρκία. (Για το Καστε­λό­ριζο θα γίνει αναφορά αμέσως παρα­κάτω. Ιδιαι­τέ­ρως δε λόγω και της νομι­κο­πο­λι­τι­κής υπε­ρο­χής της Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης [ΑΟΖ], το Καστε­λό­ριζο απο­τε­λεί τη λυδία λίθο της όλης υπό­θε­σης).

4. Με βάση το άρθρο 12 της Συν­θή­κης Ειρήνης της Λωζάνης του έτους 1923 επι­κυ­ρώ­νε­ται η Κυριαρ­χία της Ελλάδας στα νησιά της «Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου» εκτός από την Ίμβρο, την Τένεδο και τις Λαγού­σες και θεσπί­ζε­ται ειδικός κανόνας βάσει του οποίου μόνο τα νησιά που ευρί­σκο­νται σε μικρό­τερη από­σταση των τριών (3) ναυ­τι­κών μιλίων από την Ασια­τική Ακτή, παρα­μέ­νουν υπό τουρ­κική κυριαρ­χία.

Έτσι, με τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης εκχω­ρού­νται όλα τα άλλα νησιά της «Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου» στην Ελλάδα, με εξαί­ρεση μόνο όσα ρητώς δεν της παρα­χω­ρού­νται. Τούτος ο αυστη­ρός κανόνας δικαίου απο­τε­λεί αντι­στροφή στο τουρ­κικό «νομικό επι­χεί­ρημα», περί δήθεν «κενών δικαίου».

Επίσης, με την αυτή Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης και με το άρθρο 16, η Τουρκία δηλώνει ευθέως ότι παραι­τεί­ται από κάθε τίτλο και οποιο­δή­ποτε δικαί­ωμα επί όλων των νήσων, εκτός εκείνων που η κυριαρ­χία τους έχει ανα­γνω­ρι­σθεί με τη συγκε­κρι­μένη Συνθήκη της Λωζάνης. Δηλαδή προ­δή­λως βέβαιον είναι ότι με απόλυτη σαφή­νεια καθο­ρί­ζο­νται τα δικαιώ­ματα της Τουρ­κίας στο Αιγαίο, χωρίς να δημιουρ­γού­νται αμφι­σβη­τή­σεις ή κενά στα όρια της κυριαρ­χίας της.

Περαι­τέρω -περί του Καστε­λό­ρι­ζου:

5. Αξιο­ση­μεί­ωτο είναι ότι με τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης, περιέρ­χο­νται στην Ιταλία, όλα τα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου. Τα νησιά δε αυτά ανα­φέ­ρο­νται και απα­ριθ­μού­νται λεπτο­με­ρώς ήτοι: Αστυ­πά­λαια, Ρόδος, Χάλκη, Κάρ­πα­θος, Κάσσος, Δήλος, Νίσυρος, Κάλυ­μνος. Λέρος, Πάτμος, Σύμη, Λιψώς και Κως. Ρητώς δε ανα­φέ­ρε­ται ότι υπό την κυριαρ­χία της Ιταλίας περιέρ­χε­ται και η νήσος Καστε­λό­ριζο. Δηλαδή με τον ύστερο αυτό κανόνα του 1923, ακυ­ρώ­νε­ται(!) η με τη Δια­κοί­νωση Ιανουα­ρίου/Φεβρουα­ρίου 1914 παρά­δοση του Καστε­λό­ρι­ζου στην Τουρκία!

6. Με τη συνο­μο­λό­γηση ήδη της Συν­θή­κης Ειρήνης της Λωζάνης, η Τουρκία παραι­τή­θηκε υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώ­μα­τός της επί των νήσων της Δωδε­κα­νή­σου και των εξ αυτών εξαρ­τη­μέ­νων νησίδων (που κατέ­χο­νταν ήδη από την Ιταλία). Ορί­ζε­ται δε ότι, το ζήτημα που αφορά στα Δωδε­κά­νησα, θα κανο­νι­σθεί μεταξύ των ενδια­φε­ρο­μέ­νων (Ελλήνων – Δωδε­κα­νη­σίων – Ιταλών). Ως εκ τούτου κατά τρόπο αδι­στά­κτως βέβαιον, η Τουρκία ρητώς: α) δεν ανα­γνω­ρί­ζει δικαιώ­ματα υπέρ αυτής επί της Δωδε­κα­νή­σου και β) ρητώς παραι­τεί­ται από οποιο­δή­ποτε ζήτημα αφορά νήσους και βρα­χο­νη­σί­δες στο πλέγμα της Δωδε­κα­νή­σου.

Έτσι με το άρθρο 14 της Συν­θή­κης Ειρήνης των Παρι­σίων του Φεβρουα­ρίου του έτους 1947, η Δωδε­κά­νη­σος παρα­χω­ρή­θηκε στην Ελλάδα. Υπόψη δε ότι στη Συνθήκη αυτή των Παρι­σίων συμ­βαλ­λό­μενο μέρος δεν είναι η Τουρκία. Η παρα­χώ­ρηση αυτή, που αφορά άλλωστε ιστο­ρικά ελλη­νι­κές νήσους, ήταν και μια δικαί­ωση για την προ­σφορά της Ελλάδας στον αγώνα κατά του φασισμού-ναζισμού κατά τη διάρ­κεια του Β’ Παγκο­σμίου Πόλεμο, στον οποίο μάλιστα η Τουρκία δεν είχε καν εμπλα­κεί!

7. Τέλος (και ειδι­κό­τερα ως προς το ζήτημα των Ιμίων), ανα­γκαίο είναι να υπο­μνη­σθεί στην Τουρκία ότι στους επί­ση­μους χάρτες της του Υπουρ­γείου Εξω­τε­ρι­κών του 1953 και του 1971, τα Ίμια βρί­σκο­νται εντός των ελλη­νι­κών χωρικών υδάτων, ενώ ο επί­ση­μος χάρτης αυτού τούτου του τουρ­κι­κού στρατού («βαθύ κράτος») του 1969 ανα­φέ­ρει τα Ίμια όχι ως Καρντάκ («Kardak») αλλά ως Ίμια («Immia») και τα εντάσ­σει απο­λύ­τως εντός των ελλη­νι­κών χωρικών υδάτων.

Τα προ­α­να­φε­ρό­μενα είναι ανα­γκαία να αντι­πα­ρα­τε­θούν στις ανι­στό­ρη­τες και εξω­νο­μι­κές προ­κλή­σεις των Τούρκων «νομικών» και «πολι­τι­κών».

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.