«Πράσινα» πυρηνικά

Το Ευ­ρω­κοι­νο­νο­βού­λιο πήρε μια αδια­νό­η­τη από­φα­ση που πα­ρα­πέ­μπει ευ­θέ­ως στο 1984. Ενέ­τα­ξε δη­λα­δή την πυ­ρη­νι­κή ενέρ­γεια στις βιώ­σι­μες ενερ­γεια­κές επεν­δύ­σεις. Με απλά λόγια, βά­φτι­σε «πρά­σι­να»  τα πυ­ρη­νι­κά. Στο 1984 του Όρ­γου­ελ το υπουρ­γεί­ου Πο­λέ­μου ονο­μά­ζε­ται υπουρ­γείο Ει­ρή­νης και το υπουρ­γείο Κα­τα­στο­λής υπουρ­γείο Αγά­πης. Ει­λι­κρι­νά πώς γί­νε­ται να συ­ζη­τά­με σο­βα­ρά αν τα πυ­ρη­νι­κά είναι «πρά­σι­να». Πώς μπο­ρείς να επι­χει­ρη­μα­το­λο­γείς για το προ­φα­νές, για το αυ­το­νό­η­το; Να θυ­μί­σεις τη Φου­κο­σί­μα, το Τσέρ­νο­μπιλ; Να μι­λή­σεις για τα πυ­ρη­νι­κά από­βλη­τα; Να φω­νά­ξεις για το  Ακού­γιου,  μια πυ­ρη­νι­κή πε­ρι­βα­ντολ­λο­γι­κή βόμβα στην πόρτα μας; Να θυ­μί­σεις ότι πριν 3,5 μήνες έγι­ναν μάχες (ευ­τυ­χώς όχι με­γά­λης κλί­μα­κας) στο Τσέρ­νο­μπιλ και ανα­τρί­χια­σε όλη η αν­θρω­πό­τη­τα συ­νει­δη­το­ποιώ­ντας ότι οι κίν­δυ­νοι των πυ­ρη­νι­κών ερ­γο­στα­σί­ων δεν είναι μόνο αυτοί που φα­ντα­ζό­μα­σταν μέχρι πρό­σφα­τα; Να ουρ­λιά­ξεις ότι αντί μετά το ξέ­σπα­σμα του πο­λέ­μου να αλ­λά­ξου­με λο­γι­κή στην ενερ­γεια­κή πο­λι­τι­κή, σκά­βου­με ακόμα πιο βαθιά το λάκκο για το πε­ρι­βάλ­λον και την αν­θρω­πό­τη­τα;