Αυτά είναι τα ελληνικά νησιά που επιχειρεί να «γκριζάρει» – Γιατί ανακινεί ζήτημα αποστρατιωτικοποίησης

Η Τουρκία επι­μέ­νει να ανα­κυ­κλώ­νει σταθερά όλο το φάσμα αμφι­σβη­τή­σεων των ελλη­νι­κών κυριαρ­χι­κών δικαιω­μά­των

Έντονη διπλω­μα­τική κινη­τι­κό­τητα επι­κρα­τεί τις τελευ­ταίες ημέρες στα ελλη­νο­τουρ­κικά, με την Αγκυρα να συντη­ρεί και να κλι­μα­κώ­νει την ένταση θέτο­ντας μετ’ επι­τά­σεως ζήτημα απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης νησιών του Αιγαίου.

Τελευ­ταίος χρονικά ο οποίος πήρε τη σκυτάλη ήταν, το πρωί της Τρίτης, ο Μεβλούτ Τσα­βού­σο­γλου. Ο τούρκος ΥΠΕΞ -βαδίζοντας στα χνάρια του Ταγίπ Ερντο­γάν είπε ότι «τα έδωσαν (σ.σ. τα νησιά) στην Ελλάδα με τη Συνθήκη της Λωζάνης και τα άλλα τα νησιά οι Ιταλοί τα έδωσαν στην Ελλάδα το 1947 με την συνθήκη των Παρι­σίων. Και στις δύο συν­θή­κες υπάρχει ένας όρος: η Ελλάδα δεν θα στρα­τιω­τι­κο­ποι­ή­σει, δεν θα εξο­πλί­σει αυτά τα νησιά. Τα έδωσαν με αυτό τον όρο».

Ο τούρκος υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών δήλωσε ότι «η Ελλάδα από τη δεκα­ε­τία του 1960 άρχισε να στρα­τιω­τι­κο­ποιεί αυτά τα νησιά. Πρώτα το διέ­ψευ­σαν και μετά το δέχτη­καν, κυρίως το 1974 και αυτή την φορά με τη δικαιο­λο­γία ότι υπάρχει απειλή από την Τουρκία και εξο­πλί­ζουμε αυτά τα σημεία».

Σημεί­ωσε, επίσης, ότι «ως Τουρκία, προει­δο­ποι­ή­σαμε. Στεί­λαμε δύο επι­στο­λές στον ΟΗΕ. Στην πρώτη επι­στολή ανα­φέ­ραμε ότι η Ελλάδα στρα­τιω­τι­κο­ποιεί αυτά τα νησιά και αυτό είναι ενα­ντίον των δύο συν­θη­κών. Στη δεύτερη επι­στολή πιο ανα­λυ­τικά διευ­κρι­νί­σαμε με νομι­κούς όρους ότι η Ελλάδα έχει παρα­βιά­σει το καθε­στώς αυτών των νησιών. Άρα η Ελλάδα πρέπει να απο­στρα­τιω­τι­κο­ποι­ή­σει αυτά τα νησιά. Σε αντί­θετη περί­πτωση θα ανοίξει η συζή­τηση για την κυριαρ­χία τους. Διότι τα έχουν δώσει με αυτόν τον όρο».

Δια­βά­στε επίσης: Ο Μητσο­τά­κης έδειξε στον Σολτς τον χάρτη της «Γαλά­ζιας Πατρί­δας»

Γιατί… τώρα;

Το γεγονός ότι η Τουρκία θέτει ξανά ζήτημα απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης των νησιών του Ανα­το­λι­κού Αιγαίου και της Δωδε­κα­νή­σου ήρθε να θυμίσει τον τρόπο με τον οποίο η Τουρκία τις τελευ­ταίες δεκα­ε­τίες ανα­κυ­κλώ­νει συστη­μα­τικά τα ίδια ζητή­ματα, με απώτερο σκοπό να δια­μορ­φώ­σει μια εικόνα γενι­κευ­μέ­νης ύπαρξης «γκρίζων ζωνών», κάτι που κατά τη γνώμη της τουρ­κι­κής διπλω­μα­τίας θα διευ­κο­λύ­νει μια συνο­λική ανα­δια­πραγ­μά­τευση του καθε­στώ­τος στο Αιγαίο και συνο­λικά στις ελλη­νο­τουρ­κι­κές σχέσεις.

Δεν πρέπει, βέβαια, να παρα­βλέ­ψουμε το γενι­κό­τερα ανα­το­λικό παζάρι που κάνει η Αγκυρα, με φόντο και την ένταξη της Φιν­λαν­δίας και της Σου­η­δίας στο ΝΑΤΟ.

Είναι αλήθεια ότι προη­γού­με­νες συν­θή­κες όρισαν ένα καθε­στώς μερικής ή ολικής απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης για αρκετά νησιά του Αιγίου.

Τα πράγ­ματα άλλαξαν σημα­ντικά μετά την επι­δεί­νωση των ελλη­νο­τουρ­κι­κών σχέσεων και ιδίως μετά την τουρ­κική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Η εκτί­μησε ότι η Τουρκία προχωρά σε νέα επι­θε­τική κατεύ­θυνση οδήγησε τις ελλη­νι­κές κυβερ­νή­σεις στην επιλογή για επα­να­στρα­τιω­τι­κο­ποί­ηση των νησιών του Αιγαίου. Σε αυτό συνε­τέ­λεσε και η ίδρυση το 1975 από την Τουρκία της «Στρα­τιάς του Αιγαίου» (Τέταρτη Στρατιά) με έδρα τη Σμύρνη.

Σε αυτό το πλαίσιο επι­λέ­χτηκε η επα­να­στρα­τιω­τι­κο­ποί­ηση των νησιών με βάση το άρθρο 51 του Χάρτη του ΟΗΕ που ρητά επι­τρέ­πει σε μία χώρα την ανα­γκαία αμυ­ντική προ­πα­ρα­σκευή για να μπορεί να ασκήσει το δικαί­ωμα της νόμιμης άμυνας.

Ουσια­στικά, τις τελευ­ταίες δεκα­ε­τίες η ελλη­νική πλευρά υπο­στη­ρί­ζει ότι σε σχέση με το καθε­στώς των νησιών υπάρχει μια συνο­λική αλλαγή των συν­θη­κών σε σχέση με την εποχή της υπο­γρα­φής των Συν­θη­κών, ότι υπάρχει θέμα απειλής, νόμιμης προ­λη­πτι­κής άμυνας και αντι­μέ­τρων απέ­να­ντι σε προ­πα­ρα­σκευή επι­θε­τι­κών ενερ­γειών.

Η ελλη­νική επι­στολή – απά­ντηση

Ο κ. Τσα­βού­σο­γλου -όπως και οι τούρκοι αξιω­μα­τού­χοι γενικότερα- ξέχασε να ανα­φερ­θεί στην επι­στολή που έστειλε η Ελλάδα στον Γ.Γ. του ΟΗΕ, με την οποία απο­δο­μεί πλήρως τις μονο­με­ρείς και ανυ­πό­στα­τες αιτιά­σεις της Τουρ­κίας για τα νησιά του Αιγαίου.

Ειδι­κό­τερα, με την εν λόγω επι­στολή απορ­ρί­πτε­ται το σύνολο της τουρ­κι­κής επι­χει­ρη­μα­το­λο­γίας όσον αφορά την «δια­σύν­δεση» της ελλη­νι­κής κυριαρ­χίας των νησιών και των παρα­κεί­με­νων νήσων του Αιγαίου με την δήθεν υπο­χρέ­ωση απο­στρα­τιω­κο­ποί­η­σης των νησιών αυτών.

Τονί­ζε­ται ότι η δια­σύν­δεση αυτή απο­τε­λεί καθαρή αθέτηση τόσο του γράμ­μα­τος όσο και του πνεύ­μα­τος της συν­θή­κης της Λωζάν­νης του 1923 και της συν­θή­κης των Παρι­σίων του 1947, που ορίζουν μόνιμα σύνορα και εδαφικά δικαιώ­ματα στις χώρες που ανα­φέ­ρο­νται, χωρίς να υπάρχει κανένας άλλος όρος ή υπο­χρέ­ωση.

Τονί­ζε­ται ότι σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, ότι όταν τα κράτη συνο­μο­λο­γούν μια συνθήκη που ορίζει σύνορα ή εδαφική κυριαρ­χία, ο βασικός σκοπός τους είναι να επι­τύ­χουν στα­θε­ρό­τητα και τελικό καθε­στώς (finality). Για τον λόγο αυτό, όταν μια συνθήκη ορίζει ένα σύνορο ή μια ορι­στική εδαφική διευ­θέ­τηση, αυτή η διευ­θέ­τηση απο­τε­λεί ένα πραγ­μα­τικό γεγονός από μόνο του, το οποίο δεν εξαρ­τά­ται πλέον από την συνθήκη.

Ο ορισμός ενός συνόρου απο­τε­λεί μια αυτό­νομη πραγ­μα­τι­κό­τητα και δημιουρ­γεί μονι­μό­τητα. Αντι­θέ­τως, τονί­ζε­ται στην επι­στολή της Ελλη­νί­δας Μονίμου Αντι­προ­σώ­που, οι τουρ­κι­κές μονο­με­ρείς αιτιά­σεις υπο­νο­μεύ­ουν ανα­φαν­δόν την περι­φε­ρειακή ειρήνη και ασφά­λεια.

Παράλ­ληλα, τονί­ζε­ται ότι τα νησιά αυτά, σύμφωνα με τις σχε­τι­κές προ­βλέ­ψεις της Σύμ­βα­σης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασ­σας (άρθρο 121 (2), έχουν δικαιώ­ματα σε χωρικά ύδατα, απο­κλει­στική οικο­νο­μική ζώνη και υφα­λο­κρη­πίδα.

Στο πλαίσιο αυτό, η Ελλάδα απορ­ρί­πτει στο σύνολο τους, τις σχε­τι­κές αιτιά­σεις της Τουρ­κίας.

Πηγή in.gr