“Ομότιμοι καθηγητές του Πανεπιστημίου Αιγαίου η κυρία Ελένη Σκούρτου, η κυρία Αναστασία Κιτσαρά και ο κ. Κωσταντίνος Βρατσάλης”

Του Δημήτρη Γάκη

Πρώην Βου­λευτή

Σήμερα Τετάρτη 25 Μαΐου είναι μια γιορ­τα­στική μέρα για το πανε­πι­στή­μιο Αιγαίου, για τη Ρόδο για τις καθη­γή­τριες Ανα­στα­σία Κιτσαρά και Ελένη Σκούρ­του και στον καθη­γητή Κώστα Βρα­τσάλη, οι οποίοι ανα­γο­ρεύ­ο­νται σε ομό­τι­μοι καθη­γη­τές του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου.

Είναι όμως και μία ουσια­στική γιορτή με την οποία η πανε­πι­στη­μιακή κοι­νό­τητα, με απόφαση της Συγκλή­του του πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου, ανα­γνω­ρί­ζει την μέχρι τώρα προ­σφορά των ανωτέρω καθη­γη­τών στην εκπαι­δευ­τική κοι­νό­τητα.

Όμως παράλ­ληλα πιστεύω, ανα­γνω­ρί­ζει την αξία τους και απο­νέ­μο­ντας τον τίτλο του ομό­τι­μου καθη­γητή εκφρά­ζει την επι­θυ­μία να τους κρα­τή­σει την αγκαλιά του. Επι­θυ­μεί να τους έχει παρό­ντες στην διδα­κτική και την ερευ­νη­τική δια­δι­κα­σία. Και αυτό είναι μια συνεχή ανα­γνώ­ριση της αξίας τους.

Γνωρίζω πολύ καλά την Ελένη Σκούρ­του και τον Κώστα Βρα­τσάλη και για αυτούς μπορώ να πω δυο λόγια ζητώ­ντας συγνώμη από την κυρία Κιτσαρά.

Η Ελένη και ο Κώστας είναι από τους πρώτους αλλά όχι μονα­δι­κούς Ρόδιους πανε­πι­στη­μια­κούς εκπαι­δευ­τι­κούς που κερ­δί­ζουν με την αξία τους αυτήν την τιμη­τική διά­κριση. Να θυμη­θούμε τον αεί­μνη­στο Κων­στα­ντίνο Μηνά, τον ξεχω­ρι­στό Νικήτα Πολε­μικό, τον χει­μαρ­ρώδη Κώστα Τσο­λα­κίδη και τις μεγάλες κυρίες, δασκά­λες και καθη­γή­τριες μου, την ερευ­νή­τρια Οικο­νο­μο­λόγο με τερά­στια συμβολή σε ανα­πτυ­ξιακά ζητή­ματα της περιο­χής μας  Πέρσα Φώκιαλη και την μαχη­τική υπε­ρα­σπί­στρια των δικαιω­μά­των φύλου και της διάδοση του φεμι­νι­στι­κού κινή­μα­τος, Μαρία Γκα­σούκα.

Η Ελένη Σκούρ­του και ο Κώστας Βρα­τσά­λης, βγαλ­μέ­νοι από τα σπλάχνα της Ρόδου, υπη­ρέ­τη­σαν επί 35 χρόνια την ανα­βάθ­μιση της ποιό­τη­τας της εκπαί­δευ­σης στα Δωδε­κά­νησα και σε όλο το Αιγαίο, υπη­ρέ­τη­σαν την θεμε­λί­ωση και την εξέλιξη του πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου σε δύσκολα χρόνια.

Με την Ελένη ζήσαμε πολλά χρόνια σαν γεί­το­νες, σαν φίλοι, σαν μια οικο­γέ­νεια αλλά κυρίως σαν δύο άνθρω­ποι που κου­βε­ντιά­ζαμε πολλά πράγ­ματα. Η Ελένη ανήκει σε μια εκπαι­δευ­τική οικο­γέ­νεια που όλα της τα αδέρφια, η Μαρίκα, ο Νίκος και ο Μιχάλης δια­πρέ­πουν στην πανε­πι­στη­μιακή κοι­νό­τητα.

Η χαρα­κτη­ρι­στική απλό­τητα του χαρα­κτήρα και της συμπε­ρι­φο­ράς της Ελένης σου έδινε το δικαί­ωμα, σε προ­κα­λούσε να ανοι­χτείς, να της εκφρά­σεις τις απορίες σου τους προ­βλη­μα­τι­σμούς σου. Και το έκανες αυτό γιατί χαι­ρό­σουνα να παίρ­νεις τις απα­ντή­σεις σου, να ρουφάς τις γνώσεις της. Απα­ντή­σεις πάντα με σεβασμό με τεκ­μη­ρί­ωση, με ευαι­σθη­σία. Όση απλό­τητα είχε στην συμπε­ρι­φορά της τόση απλό­τητα είχε και στην παρου­σί­αση της επι­στη­μο­σύ­νης της, τόση απλό­τητα αλλά και τόσο βάθος στις επι­στη­μο­νι­κές γνώσεις της. Επι­βε­βαί­ωνε με τη στάση της ότι μόνο αυτός που γνω­ρί­ζει καλά ένα επι­στη­μο­νικό πεδίο μπορεί με το κάνει κατα­νοητό στους συνο­μι­λη­τές του. Θυμάμαι τελευ­ταία την ευαι­σθη­σία με την οποία υλο­ποί­ησε ένα πρό­γραμμα, εργα­ζό­μενη απο­γευ­μα­τι­νές ώρες, για να καλύψει τις εκπαι­δευ­τι­κές ελλεί­ψεις και ανάγκες των παιδιών των Ρωμά. Η κοι­νω­νία στην αρχή κοίταζε περί­εργα αυτό το πρό­γραμμα. Η Ελένη επέμενε στο δίκιο της και στο τέλος της “απο­νε­μή­θηκε”  βραβείο γι’ αυτή της την προ­σφορά  από την ίδια την κοι­νω­νία της Ρόδου.

Ο Κώστας Βρα­τσά­λης ήταν ένας άλλου είδους, άλλης πάστας, επι­στή­μο­νας. Πάντα τεκ­μη­ριω­μέ­νος, συγκρο­τη­μέ­νος, κοι­νω­νι­κο­ποι­η­μέ­νος και πολι­τι­κο­ποι­η­μέ­νος. Παράλ­ληλα με την επι­στη­μο­νική του προ­σφορά ήταν πάντα παρών στους κοι­νω­νι­κούς αγώνες της Ρόδου. Τα αδέρφια του ο Μανώλης και ο Στέλιος μέσα από την λει­τουρ­γία του πρώτου τυπο­γρα­φείου της Ρόδου συνέ­βα­λαν τα μέγιστα στα κοι­νω­νικά και πολι­τι­στικά πράγ­ματα και στην προ­ώ­θηση της λογο­τε­χνι­κής και επι­στη­μο­νι­κής σκέψης.

Ο Κώστας είναι ένας επι­στή­μο­νας που σε κέρδιζε κι αυτός με την απλό­τητα του, με το χαμό­γελο του αλλά και με την αυστη­ρό­τητα της υπε­ρά­σπι­σης της άποψης του, την παρου­σί­αση των θέσεων του και της διά­δο­σης των γνώσεων του. Δε στρογ­γύ­λευε τίποτα. Του άρεσε και του αρέσουν οι γωνίες γιατί εκεί κρύ­βε­ται όλη η ουσία της εκπαι­δευ­τι­κής αλλά και της πολι­τι­κής του αντί­λη­ψης. Με δυο λέξεις θα μπο­ρούσα να πω ότι ο Κώστας πουθενά και για τίποτα “δε σηκώνει μύγα στο σπαθί του”.

Αυτή βέβαια η  στάση του δημιουρ­γεί απο­στά­σεις, οι οποίες όμως γρήγορα γεφυ­ρώ­νο­νται  μόλις κανείς  γνω­ρί­σει το χαρα­κτήρα του, την ανι­διο­τέ­λεια του και την ειλι­κρί­νεια του και μετα­τρέ­πο­νται σε ισχυρές φιλίες. Γιατί ο Κώστας είναι άνθρω­πος του κεφιού, της παρέας, της κου­βέ­ντας.

Είναι άγνω­στες συμπε­ρι­φο­ρές για τον Κώστα η υπο­κρι­σία και το χτύπημα της πλάτης. Και αυτά εκτι­μού­νται στο βάθος του χρόνου  και τα ανα­γνω­ρί­ζει σήμερα η επι­στη­μο­νική κοι­νό­τητα και η κοι­νω­νία της Ρόδου. Υπάρχει βέβαια και ο χώρος της πολι­τι­κής στον οποίο ο Κώστας μπορεί να προ­σφέ­ρει περισ­σό­τερα στην αλλαγή στη σκέψη και στη δράση της.

Εύχομαι και στους τρεις εκπαι­δευ­τι­κούς του πανε­πι­στη­μίου μας από την και­νούρ­για τους θέση από το και­νούρ­γιο τους ρόλο συνέ­χιση της μέχρι τώρα προ­σφο­ράς τους. Έχουν παρά πολλά  να προ­σφέ­ρουν και στην εκπαι­δευ­τική κοι­νό­τητα αλλά κυρίως στην  κοι­νω­νι­κο­ποί­ηση της γνώσης  στη Ρόδο.

Του Δημήτρη Γάκη

Πρώην Βου­λευτή

Ρόδος 25-5-2022