Ποιος άργησε για τους υδρογονάνθρακες;

Ήταν κα­λο­καί­ρι του 2014. Ακόμα δεν είχε με­σο­λα­βή­σει η πε­ρή­φα­νη δια­πραγ­μά­τευ­ση, ένα μνη­μό­νιο και η πρώτη φορά Αρι­στε­ρά. Η κυ­βέρ­νη­ση Σα­μα­ρά έδινε στη δη­μο­σιό­τη­τα χάρτη στον οποί­ον πε­ρι­λαμ­βά­νο­νταν 20 θα­λάσ­σια οι­κό­πε­δα στο Ιόνιο και νότια της Κρή­της τα οποία ήταν υπό πα­ρα­χώ­ρη­ση για έρευ­να και εκ­με­τάλ­λευ­ση υδρο­γο­ναν­θρά­κων. Έμει­ναν στην ιστο­ρία ως «οι­κό­πε­δα Μα­νιά­τη». Τα θα­λάσ­σια αυτά οι­κό­πε­δα βα­σί­ζο­νταν στην πα­ρά­γρα­φο 1 του άρ­θρου 156 του νόμου Μα­νιά­τη από το 2011, όπου πε­ρι­γρα­φό­ταν η δια­δι­κα­σία με την οποία έγινε η δη­μο­σιο­ποί­η­ση των εξω­τε­ρι­κών ορίων της υφα­λο­κρη­πί­δας.

Η Ελ­λά­δα είχε στρα­τη­γι­κή πέντε αξό­νων για ενερ­γεια­κή στρα­τη­γι­κή. Έρευ­να και αξιο­ποί­η­ση υδρο­γο­ναν­θρά­κων, αξιο­ποί­η­ση των γε­ω­πο­λι­τι­κών συ­νε­πειών που προ­κύ­πτουν από τη θέση της χώρας, ενί­σχυ­ση της κοι­νω­νι­κής συ­νο­χής, συ­νέρ­γειες με τους υπό­λοι­πους το­μείς της οι­κο­νο­μί­ας.

Σχε­δόν 8 χρό­νια μετά, πάλι μία κυ­βέρ­νη­ση της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας, αυτή τη φορά αυ­το­δύ­να­μη με πρω­θυ­πουρ­γό τον Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη, απο­φά­σι­σε την επι­τά­χυν­ση ερευ­νών για φυ­σι­κό αέριο σε έξι πε­ριο­χές. Η μια από τις πε­ριο­χές αυτές βρί­σκε­ται στην ηπει­ρω­τι­κή Ελ­λά­δα, στην Πε­ρι­φέ­ρεια Ηπεί­ρου και οι πέντε σε θα­λάσ­σιες πε­ριο­χές: Δύο στο Ιόνιο, μια στον Κυ­πα­ρισ­σια­κό και δύο δυ­τι­κά-νότια της Κρή­της.

Ένας κοι­νός νους θα ανα­ρω­τιό­ταν γιατί με­σο­λά­βη­σαν 8 ολό­κλη­ρα χρό­νια και η Ελ­λά­δα βρί­σκε­ται ορια­κά στο ίδιο ση­μείο. Η απά­ντη­ση βρί­σκε­ται στις πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις. Ένα κενό από το 2015 μέχρι το 2019 έχει φαρ­διά πλα­τιά την υπο­γρα­φή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και του κυ­βερ­νη­τι­κού τους συ­νε­ταί­ρου των ΑΝΕΛ, που μπέρ­δευαν τους υδρο­γο­νάν­θρα­κες με τους υδα­τάν­θρα­κες και υπήρ­χαν άν­θρω­ποι που τους χει­ρο­κρο­τού­σαν. Επί 4,5 χρό­νια δεν έγινε απο­λύ­τως τί­πο­τα και η κα­τά­στα­ση πα­ρέ­μει­νε στά­σι­μη. Προ­φα­νώς και είχε προ­τε­ραιό­τη­τα η Συμ­φω­νία των Πρε­σπών. Είναι οι ίδιοι που βλέ­πουν τις ανα­κοι­νώ­σεις της κυ­βέρ­νη­σης για τους υδρο­γο­νάν­θρα­κες ως «άν­θρα­κες» ει­ρω­νευό­με­νοι ένα στρα­τη­γι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα το οποίο δια­θέ­τει η χώρα μας.

Για να εί­μα­στε όμως ει­λι­κρι­νείς μέχρι τη ρω­σι­κή ει­σβο­λή στην Ου­κρα­νία, η εμπο­ρι­κή εκ­με­τάλ­λευ­ση νέων κοι­τα­σμά­των φυ­σι­κού αε­ρί­ου συχνά δεν απο­τε­λού­σε μια οι­κο­νο­μι­κά ελ­κυ­στι­κή ευ­και­ρία για νέες χώρες οι οποί­ες μπαί­νουν σε αυτό το παι­χνί­δι, όπως η Ελ­λά­δα, λόγω των πολύ χα­μη­λών τιμών του φυ­σι­κού αε­ρί­ου. Η μεί­ω­ση της εξάρ­τη­σής από το ρω­σι­κό φυ­σι­κό αέριο και η ανα­ζή­τη­ση εναλ­λα­κτι­κών λύ­σε­ων για ορυ­κτά καύ­σι­μα με­τά­βα­σης, όπως το φυ­σι­κό αέριο, που θα εγ­γυ­η­θούν από τη μία επάρ­κεια ενερ­γεια­κής ισχύ­ος κι από την άλλη στα­θε­ρές και κα­λύ­τε­ρες τιμές ενέρ­γειας, απο­τε­λούν σή­με­ρα μο­νό­δρο­μο για όλους και για την Ελ­λά­δα.

Θα μπο­ρού­σα­με όμως να βρι­σκό­μα­στε σε ένα δια­φο­ρε­τι­κό ση­μείο και σε μία πιο πλε­ο­νε­κτι­κή θέση αν όσοι κυ­βέρ­νη­σαν δεν υπο­τι­μού­σαν ένα συ­γκρι­τι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα.