Συγκινητικό «αντίο» από τον Αντώνη Διακάκη, αύριο η νέα Γ.Σ.

Την απο­χώ­ρησή του από την προ­ε­δρία αλλά και από τα διοι­κη­τικά πράγ­ματα του Διγενή ανα­κοί­νωσε, μετά από τέσσερα χρόνια συνε­πούς παρου­σίας, ο Αντώνης Δια­κά­κης. Μέσα στη μακρο­σκελή απο­χαι­ρε­τι­στή­ρια ανα­κοί­νωσή του, ο απερ­χό­με­νος επι­κε­φα­λής των Κοσκι­νια­τών προχωρά στην απο­τί­μηση των πεπραγ­μέ­νων της διοί­κη­σής του, ευχα­ρι­στεί τους συνο­δοι­πό­ρους του και εύχεται στο διάδοχο σχήμα κάθε δυνατή υπο­στή­ριξη.

Υπεν­θυ­μί­ζε­ται, πως τα μέλη του Διγενή καλού­νται να βρί­σκο­νται αύριο Τετάρτη στις 6:30 το από­γευμα στο κοι­νο­τικό κατά­στημα Κοσκι­νού, προ­κει­μέ­νου να δια­σφα­λί­σουν απαρτία στην επα­να­λη­πτική Γενική Συνέ­λευση του σωμα­τείου και ακο­λού­θως, να ανα­δεί­ξουν δια της ψήφου τους τη νέα διοί­κηση του σωμα­τείου. Σε περί­πτωση που μετά την πρώτη από­πειρα του περα­σμέ­νου Σαβ­βά­του δεν βγει «λευκός καπνός» ούτε αύριο, ως τρίτη και… φαρ­μα­κερή ημε­ρο­μη­νία έχει οριστεί η Μεγάλη Δευτέρα, 18 Απρι­λίου. Η ανα­κοί­νωση του Αντώνη Διακάκη:

«Το πλήρωμα του χρόνου έφτασε και μετά από τέσσερα συνε­χό­μενα χρόνια στο Δ.Σ., δύο από τα οποία στην προ­ε­δρία του Συλ­λό­γου μας, θεώρησα ότι ήρθε η ώρα της απο­χώ­ρη­σης! Θα ήθελα να με συγ­χω­ρέ­σετε για την απουσία μου πλέον από το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο, διότι πολλές επαγ­γελ­μα­τι­κές υπο­χρε­ώ­σεις και ας μην ξεχνάμε και οικο­γε­νεια­κές, με ανα­γκά­ζουν να διακόψω την κοινή μας πορεία.

Πριν δύο χρόνια βιώσαμε τη δυσκο­λό­τερη εποχή του συλ­λό­γου σε διοι­κη­τικό επίπεδο, αλλά παράλ­ληλα δημιουρ­γή­θηκε ανέλ­πι­στα μία παρέα που με τόση αγάπη αγκά­λιασε τον Σύλλογο και που ως ένα πλοίο, ταξι­δέ­ψαμε μαζί σε ήσυχες μα και σε φουρ­του­νια­σμέ­νες θάλασ­σες, φέραμε ένα δύσκολο έργο εις πέρας, χωρίς την προσ­δο­κία της ανα­γνώ­ρι­σης του μόχθου, τον οποίο αφιε­ρώ­νουμε για τη βελ­τί­ωση της ομάδας μας σε όλα τα επίπεδα. Για μένα προ­σω­πικά ήταν μία ανε­πα­νά­λη­πτη δια­δρομή γεμάτη εμπει­ρίες και γνώσεις, που μου χάραξαν νέα ιεράρ­χηση στις προ­τε­ραιό­τη­τες και τις αξίες μου, μία δια­δρομή που μου έδωσε πολλές χαρές και ελά­χι­στες πικρίες…

Πρώ­τι­στα, θεωρώ υπο­χρέ­ωσή μου να ευχα­ρι­στήσω τα μέλη του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου της περιό­δου

αυτής, για την αγαστή συμπό­ρευση και συνερ­γα­σία, τα μέλη και τους φίλους του συλ­λό­γου για τη συμ­με­τοχή και τη συμπα­ρά­σταση στις εκδη­λώ­σεις και λοιπές δρα­στη­ριό­τη­τες, για την αγάπη τους. Ένα μεγάλο ευχα­ρι­στώ στην οικο­γέ­νειά μου για την “ανοχή” της απέ­να­ντί μου για τις όποιες ώρες ενα­σχό­λη­σης, τον πρόεδρο της κοι­νό­τη­τας κ. Ψυλλάκη, τον πρόεδρο του πολι­τι­στι­κού συλ­λό­γου κ. Μου­στάκα, τους δημο­τι­κούς συμ­βού­λους και όλο το προ­σω­πικό της κοι­νό­τη­τας για την άριστη συνερ­γα­σία και τέλος, τα τοπικά Μ.Μ.Ε. για την προβολή των δράσεων του συλ­λό­γου.

Θέλω να πιστεύω ότι, παρά τα όποια λάθη και ίσως παρα­λεί­ψεις, κρα­τή­σαμε τη “σημαία” του ΔΙΓΕΝΗ ψηλά. Με πυξίδα την αγάπη για τον αθλη­τι­σμό του τόπου μας, δώσαμε κάμπο­σες μάχες, πολλές τις κερ­δί­σαμε και άλλες τις χάσαμε, στην πιο επι­τυ­χη­μένη σεζόν των τελευ­ταίων ετών, με αρωγό τα συναι­σθή­ματα που μας μετέ­δω­σαν οι γονείς μας για την ομάδα της καρδιάς μας, ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΜΑΣ!!!

Είμαι σίγου­ρος ότι οι κόποι όλου του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου έπιασαν τόπο, δημιουρ­γώ­ντας μία πολύ οργα­νω­μένη με στέρεη βάση, τον συνεχώς αυξα­νό­μενο αριθμό των παιδιών της ακα­δη­μίας μας. Τίποτα βέβαια δεν θα ήταν εφικτό χωρίς το προ­πο­νη­τικό επι­τε­λείο μας. Πολλά συγ­χα­ρη­τή­ρια στον Προ­πο­νητή Πανα­γιώτη Μπε­κιάρη, τίμιος, δου­λευ­τα­ράς και πολλές φορές αυστη­ρός, ο κόουτς είναι σαν το πρότυπο του ιδα­νι­κού πατέρα για τους ποδο­σφαι­ρι­στές της ομάδας μας. Δεν σηκώνει πολλά στο σπαθί του, ένας κόουτς αξιο­σέ­βα­στος και παθια­σμέ­νος, ταί­ριαξε από την πρώτη μέρα στη φιλο­σο­φία της ομάδας μας.

Δεν ξεχνάμε βέβαια τους πρω­τερ­γά­τες των ανα­πτυ­ξια­κών μας τμη­μά­των, τους κυρίους Μπιλιά Ανδρέα και Λαζα­ρίδη Περικλή για την πολύ καλή δουλειά που άρχισε πλέον και φαί­νε­ται στα μεγα­λύ­τερα τμήματα της ακα­δη­μίας μας, τα καλύ­τερα έρχο­νται για τους νεαρούς αθλητές μας. Επειδή όμως όλα στη ζωή μας είναι μία σκυ­τα­λο­δρο­μία, διότι κάποιος αφήνει ένα έργο και ο επό­με­νος το συνε­χί­ζει, έτσι κι εγώ σαν ενδιά­με­σος κρίκος στην αέναη πορεία των γεγο­νό­των, έφτασε η ώρα να παρα­δώσω τη σκυτάλη της ηγεσίας του συλ­λό­γου μας στα επόμενα χέρια του νέου Δ.Σ., συνε­χι­στή του δικού μας έργου, με ελπίδα, τη συνε­χό­μενη ανοδική πορεία με και­νούρ­γιες ιδέες και ενωτικό πνεύμα. Ελπίζω λοιπόν στους συγ­χω­ρια­νούς μας προς την εκπλή­ρωση των ονείρων που μας ένωσαν.

Θα ευχηθώ στα νέα μέλη του Δ.Σ. που θα προ­κύ­ψουν από τις εκλογές, καλή επι­τυ­χία. Αν με χρεια­στούν, θα είμαι στη διάθεσή τους για να βοηθήσω… με ανι­διο­τελή αγάπη!».