Συνέντευξη Τύπου παραχώρησε η Γραμματεία Επισιτισμού – Τουρισμού του ΠΑΜΕ

Συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου πα­ρα­χώ­ρη­σε η Γραμ­μα­τεία Επι­σι­τι­σμού – Του­ρι­σμού – Ξε­νο­δο­χεί­ων Ρόδου του ΠΑΜΕ για τον Του­ρι­σμό. Πιο ανα­λυ­τι­κά:

Με αφορ­μή μια σειρά από γε­γο­νό­τα που έγι­ναν το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα στο νησί της Ρόδου και που με απο­κα­λυ­πτι­κό τρόπο δεί­χνουν την κα­τά­στα­ση που επι­κρα­τεί πίσω από τη βι­τρί­να της ανά­πτυ­ξης, των εκα­τομ­μυ­ρί­ων αφί­ξε­ων, των δι­σε­κα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ, θε­ω­ρή­σα­με σαν Πα­νερ­γα­τι­κό Αγω­νι­στι­κό Μέ­τω­πο, απα­ραί­τη­τη μια δη­μό­σια το­πο­θέ­τη­ση για τον του­ρι­σμό, την κα­τά­στα­ση σή­με­ρα και τη μο­να­δι­κή διέ­ξο­δο προς όφε­λος των ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Έχο­ντας υπόψη στοι­χεία από τον Πα­γκό­σμιο Ορ­γα­νι­σμό Του­ρι­σμού, αλλά και από εγ­χώ­ριες πηγές, μι­λά­με για ένα κλάδο που μέσα σε 60 χρό­νια έχει γνω­ρί­σει τε­ρά­στια ανά­πτυ­ξη. Αρκεί να ανα­λο­γι­στού­με ότι στη δε­κα­ε­τία του ’50 οι τα­ξι­διώ­τες πα­γκο­σμί­ως κυ­μαί­νο­νταν κοντά στα 22 εκ και το 2013 η Ελ­λά­δα μόνο υπο­δέ­χτη­κε 20εκ. του­ρί­στες, μαζί με την κρουα­ζιέ­ρα. Η Ρόδος εμ­φα­νί­ζε­ται, μέχρι στιγ­μής, να βρί­σκε­ται στο +12% σε σχέση με τον Μάη του 2013.

Ο ΣΕΤΕ με δη­λώ­σεις του προ­έ­δρου του επι­ση­μαί­νει ότι είναι 3 χρό­νια μπρο­στά από τους στό­χους τους.

Οι ξε­νο­δό­χοι τρί­βουν τα χέρια τους για το νέο με­γά­λο φα­γο­πό­τι, η κυ­βέρ­νη­ση πα­νη­γυ­ρί­ζει για τους ρυθ­μούς ανά­πτυ­ξης και τον κλάδο ατμο­μη­χα­νή που σπάει τα ρεκόρ το ένα μετά το άλλο, τα κόμ­μα­τα του ευ­ρω­μο­νό­δρο­μου μι­λά­νε για δυ­να­μι­κό κλάδο της οι­κο­νο­μί­ας και όλοι μαζί κρύ­βουν την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Η ανά­πτυ­ξή τους έχει χτι­στεί πάνω στα απο­κα­ΐ­δια των ερ­γα­τι­κών δι­καιω­μά­των και σε αυτό το πάρτι οι ερ­γα­ζό­με­νοι δεν είναι στη λίστα των κα­λε­σμέ­νων, είναι το μενού!

Ορε­κτι­κά οι μειώ­σεις μι­σθών στους ξε­νο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λους και η κα­τάρ­γη­ση της ΣΣΕ στον Επι­σι­τι­σμό πριν από 2 χρό­νια, η αύ­ξη­ση των ωρών ερ­γα­σί­ας πριν από 6 μήνες και κυ­ρί­ως πιάτο η ίδια η ζωή των ερ­γα­ζο­μέ­νων που κάθε πλευ­ρά της τσα­κί­ζε­ται από τη σφο­δρή επί­θε­ση των αντι­λαϊ­κών μέ­τρων που συ­νε­χώς και με όλο και με­γα­λύ­τε­ρη έντα­ση παίρ­νο­νται.

Ο τρα­γι­κός θά­να­τος μιας ερ­γα­ζό­με­νης σε ξε­νο­δο­χείο της πόλης πριν με­ρι­κές μέρες, κάτω από αδιευ­κρί­νι­στες συν­θή­κες, το ερ­γα­τι­κό «ατύ­χη­μα» που σα­κά­τε­ψε ακόμη έναν ερ­γά­τη, ο πρό­σφα­τος ξυ­λο­δαρ­μός της κα­μα­ριέ­ρας που τόλ­μη­σε να ζη­τή­σει τα λεφτά της, η απλή­ρω­τη – ανα­σφά­λι­στη δου­λειά, οι ατε­λεί­ω­τες ώρες δου­λειάς, οι μα­θη­τές έλ­λη­νες και ξένοι που έχουν κα­τα­κλύ­σει τα ξε­νο­δο­χεία και στη Ρόδο αντι­κα­θι­στώ­ντας ερ­γα­ζό­με­νους με δι­καιώ­μα­τα, τα «δου­λε­μπο­ρι­κά» γρα­φεία που νοι­κιά­ζουν ερ­γα­ζό­με­νους είναι κομ­μά­τια που συν­θέ­τουν το ίδιο παζλ.

Το πλέον τρα­ντα­χτό πα­ρά­δειγ­μα του τι κα­τά­στα­ση προ­σπα­θούν να δια­μορ­φώ­σουν στον κλάδο οι ερ­γο­δό­τες είναι ακρι­βώς αυτό που συ­ζη­τιέ­ται τις τε­λευ­ταί­ες μέρες στην το­πι­κή κοι­νω­νία, η ατο­μι­κή σύμ­βα­ση ερ­γα­σί­ας που ζη­τά­ει η Aldemar να υπο­γρά­ψουν οι ερ­γα­ζό­με­νοι και που ξε­κά­θα­ρα ζητά να δη­λώ­σουν ότι δεν είναι μέλη κά­ποιου σω­μα­τεί­ου.

Το γε­γο­νός ότι το τε­λε­ταίο διά­στη­μα έχει ανοί­ξει η κου­βέ­ντα για την αλ­λα­γή του νόμου για τα συν­δι­κα­λι­στι­κά δι­καιώ­μα­τα και ελευ­θε­ρί­ες κάνει αυτό το ζή­τη­μα ακόμη πιο ανη­συ­χη­τι­κό από όσο ίσως φαί­νε­ται εκ πρώ­της όψεως. Μι­λά­με για ευ­θεία πα­ρέμ­βα­ση της ερ­γο­δο­σί­ας στη συν­δι­κα­λι­στι­κή δράση των ερ­γα­ζο­μέ­νων, χωρίς να συ­νη­πο­λο­γί­σου­με το γε­γο­νός ότι χτυ­πά­ει στη ρίζα τους τα δι­καιώ­μα­τα των επο­χι­κών ερ­γα­ζο­μέ­νων με πρώτο αυτό της επα­να­πρό­σλη­ψης που περ­νά­ει μέσα από το σω­μα­τείο.

Δεν είναι ζή­τη­μα του ενός ή του άλλου κακού ερ­γο­δό­τη η κα­τά­στα­ση που έχει δια­μορ­φω­θεί στους χώ­ρους δου­λειάς. Δεν υπάρ­χουν καλοί και κακοί ερ­γο­δό­τες. Εί­μα­στε τάξη απέ­να­ντι σε τάξη.

Αμύ­θη­τος πλού­τος από τη μια, που κα­τα­λή­γει σε όλο και λι­γό­τε­ρες πα­ρα­φου­σκω­μέ­νες τσέ­πες, φτώ­χεια, εξα­θλί­ω­ση, τρο­μο­κρα­τία και ανα­σφά­λεια από την άλλη, γι αυ­τούς που πα­ρά­γουν τον πλού­το.

Αρω­γοί της ερ­γο­δο­σί­ας, πέρα από το πο­λι­τι­κό τους προ­σω­πι­κό είναι και οι εκ­πρό­σω­ποι του κυ­βερ­νη­τι­κού-ερ­γο­δο­τι­κού συν­δι­κα­λι­σμού που πέρα από το να συ­νη­γο­ρούν και να πρω­το­στα­τούν στο τσά­κι­σμα των δι­καιω­μά­των των ερ­γα­ζο­μέ­νων σε πλεί­στες όσες πε­ρι­πτώ­σεις κά­νουν το λι­γό­τε­ρο τα στρα­βά μάτια στην ερ­γο­δο­τι­κή αυ­θαι­ρε­σία, αλλά και ακόμη πιο τρα­ντα­χτά στο πα­ρά­δειγ­μα της Aldemar ενώ θα έπρε­πε να φέ­ρουν τον κόσμο ανά­πο­δα το μόνο που βρή­καν να κά­νουν ήταν πα­ρέμ­βα­ση στον ει­σαγ­γε­λέα αλλά και πάλι κάτω από την πίεση των δυ­νά­με­ων του ΠΑΜΕ.

Είναι νύχι-κρέας με την ερ­γο­δο­σία και γι αυτό δεν μας προ­κα­λέι καμ ία απο­λύ­τως εντύ­πω­ση η στάση τους σε κάθε ζή­τη­μα που αφορά τους ερ­γα­ζό­με­νους και δι­καιώ­μα­τά τους.

Οι ερ­γα­ζό­με­νοι δεν έχουν να πε­ρι­μέ­νουν τί­πο­τα από αυ­τούς, πρέ­πει να τους γυ­ρί­σουν την πλάτη. Η κα­λύ­τε­ρη απά­ντη­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων θα είναι η συ­σπεί­ρω­σή τους γύρω από το σω­μα­τείο τους, στο πλευ­ρό των τα­ξι­κών δυ­νά­με­ων. Να πά­ρουν στα χέρια τους το τι­μό­νι του Σω­μα­τεί­ου και να το κά­νουν πραγ­μα­τι­κά δικό τους και όχι των ερ­γο­δο­τών. Να πα­λέ­ψουν και να διεκ­δι­κή­σουν τον πλού­το που οι ίδιοι πα­ρά­γουν, στην κυ­ριο­λε­ξία με το αίμα τους.

Να πα­λέ­ψουν για μια άλλη κοι­νω­νία χωρίς εκε­με­τά­λευ­ση αν­θρώ­που από άν­θρω­πο, που οι συ­νε­χώς διευ­ρυ­νό­με­νες ανά­γκες τους θα είναι κα­λυ­μέ­νες. Που ο του­ρι­σμός, οι δια­κο­πές και η ανα­ψυ­χή δεν θα είναι προ­νό­μιο μόνο για λί­γους αλλά δι­καί­ω­μα για όλο το λαό.