Εκπρόσωπος UNICEF στην Ελλάδα: «Η χειρότερη χώρα να είσαι παιδί»

Ο Λου­τσιά­νο Κα­λε­στί­νι λα­τρεύ­ει την Ελ­λά­δα. Για τους Ελ­λη­νες μι­λά­ει στον πρώτο πλη­θυ­ντι­κό – «εμείς», λέει, παρ’ όλο που ζει εδώ τον τε­λευ­ταίο ενά­μι­ση χρόνο. «Είναι η αγα­πη­μέ­νη μου χώρα, αν κά­ποιος μου έλεγε πως πρέ­πει να ζήσω την υπό­λοι­πη ζωή μου εδώ θα ήμουν πολύ χα­ρού­με­νος», δη­λώ­νει στην «Κ». Ο πρώ­τος επί­ση­μος εκ­πρό­σω­πος της UNICEF στην Ελ­λά­δα δεν μπο­ρεί να μεί­νει στη χώρα για πε­ρισ­σό­τε­ρα από 4 χρό­νια πριν προ­χω­ρή­σει στην επό­με­νη θέση του – στο με­τα­ξύ, όμως, έχει να κάνει πολλά. Τον Φε­βρουά­ριο, το εκτε­λε­στι­κό συμ­βού­λιο της UNICEF στη Νέα Υόρκη ενέ­κρι­νε το πρό­γραμ­μα της Ελ­λά­δας, ανα­φέ­ρει ο κ. Κα­λε­στί­νι. Μέχρι το τέλος του επό­με­νου μήνα θα έχουν υπο­γρά­ψει όλα τα σχέ­δια δρά­σης με διά­φο­ρα ελ­λη­νι­κά υπουρ­γεία. Γιατί βρί­σκε­ται όμως η UNICEF στην Ελ­λά­δα, δου­λεύ­ο­ντας για πρώτη φορά με τόσο συ­ντε­ταγ­μέ­νο τρόπο σε μία χώρα υψη­λού ει­σο­δή­μα­τος και μέλος της Ευ­ρω­παϊ­κής Ενω­σης;

«Η Ελ­λά­δα μπο­ρεί να ισχυ­ρι­στεί πως είναι η χει­ρό­τε­ρη χώρα στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ενωση για να είσαι παιδί», το­νί­ζει ο κ. Κα­λε­στί­νι. «Αυτό μας λένε τα δε­δο­μέ­να», δη­λώ­νει. Αυτά αφο­ρούν την πα­χυ­σαρ­κία, την παι­δι­κή φτώ­χεια, την ψυ­χι­κή υγεία – με­τα­ξύ άλλων δει­κτών. Πα­ρα­δείγ­μα­τος χάριν, η Ελ­λά­δα είναι πρώτη σε παι­δι­κή πα­χυ­σαρ­κία στην Ε.Ε. και τρίτη σε παι­δι­κή φτώ­χεια. «Η κα­τά­στα­ση για τα παι­διά στην Ελ­λά­δα δεν είναι πολύ καλή», λέει ο ίδιος. Κατά τη γνώμη του, οι λόγοι είναι τέσ­σε­ρις – «οι ευ­θύ­νες δεν μπο­ρούν να κα­τα­λο­γι­στούν σε καμία συ­γκε­κρι­μέ­νη κυ­βέρ­νη­ση, σε κα­νέ­ναν μο­να­δι­κό θεσμό, απο­τε­λούν συσ­σώ­ρευ­ση επτά δε­κα­ε­τιών με ανε­παρ­κείς πο­λι­τι­κές δρά­σεις», το­νί­ζει. Ο πρώ­τος λόγος αφορά την ημι­τε­λή πο­λι­τι­κή ατζέ­ντα για τα παι­διά στην Ελ­λά­δα. Από όταν η Ελ­λά­δα επι­κύ­ρω­σε τη Σύμ­βα­ση των Ηνω­μέ­νων Εθνών για τα Δι­καιώ­μα­τα του Παι­διού το 1993, έχει πε­ρά­σει πε­ρισ­σό­τε­ρους από 80 νό­μους ή σχέ­δια δρά­σης που αφο­ρούν τα παι­διά, δη­λώ­νει, αλλά αυτά τα σχέ­δια δρά­σης δεν έχουν οριο­θε­τη­μέ­νους στό­χους και χρο­νι­κά πλαί­σια, ούτε κο­στο­λο­γή­σεις. «Εχουν γίνει γεν­ναί­ες προ­σπά­θειες από –μάλ­λον– κάθε κυ­βέρ­νη­ση τον τε­λευ­ταίο μισό αιώνα, αλλά ακόμα δεν είναι ξε­κά­θα­ρο ποια είναι η εθνι­κή ατζέ­ντα για τα παι­διά και ποιος είναι υπεύ­θυ­νος», ση­μειώ­νει.

Ο δεύ­τε­ρος λόγος αφορά την ποιό­τη­τα των υπη­ρε­σιών που πα­ρέ­χο­νται στα παι­διά. «Η ποιό­τη­τα του εκ­παι­δευ­τι­κού συ­στή­μα­τος ανα­φέ­ρε­ται πιο συχνά –τι μα­θαί­νουν τα παι­διά μας και πώς;– αλλά είναι και η ποιό­τη­τα του συ­στή­μα­τος υγεί­ας και η δυ­να­τό­τη­τα του συ­στή­μα­τος κοι­νω­νι­κής προ­στα­σί­ας να δε­χθούν όλα τα ευά­λω­τα παι­διά μέσα σε ένα δίχτυ ασφα­λεί­ας, κάτι που δεν συμ­βαί­νει», το­νί­ζει. Τρί­τος λόγος είναι ότι δεν ξο­δεύ­ου­με αρ­κε­τά για τα παι­διά μας – «η μέση χώρα της Ε.Ε. ξο­δεύ­ει 7.000 ευρώ τον χρόνο για την εκ­παί­δευ­ση κάθε παι­διού, εδώ ξο­δεύ­ου­με 2.688», λέει, το­νί­ζο­ντας ότι η Ελ­λά­δα ακόμα βγαί­νει από μία από τις πιο δύ­σκο­λες πε­ριό­δους στην Ιστο­ρία της αλλά και τις μελ­λο­ντι­κές επι­πτώ­σεις των δη­μο­σιο­νο­μι­κών επι­λο­γών μας. «Συ­νε­χί­ζο­ντας να μην προ­τε­ραιο­ποιού­με τα παι­διά, ρι­σκά­ρου­με “εθνι­κό αυ­το­τραυ­μα­τι­σμό”», λέει ο κ. Κα­λε­στί­νι. Τα τω­ρι­νά παι­διά σε 10 χρό­νια θα πρέ­πει να ασχο­λη­θούν με την κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή, με την ανι­σό­τη­τα, με το προ­σφυ­γι­κό –«ένα φαι­νό­με­νο που δεν θα φύγει»– και, καθώς ο πλη­θυ­σμός μειώ­νε­ται, θα επω­μι­στούν το βάρος του να υπο­στη­ρί­ζουν οι­κο­νο­μι­κά έναν πιο γε­ρα­σμέ­νο πλη­θυ­σμό, ανα­φέ­ρει. «Πρέ­πει να επα­νε­ξι­σορ­ρο­πή­σου­με τις δη­μο­σιο­νο­μι­κές επι­λο­γές μας». Τα στοι­χεία, ση­μειώ­νει, δεν ανα­φέ­ρο­νται μόνο σε παι­διά προ­σφύ­γων ή Ρομά. Πε­ρί­που 600.000 παι­διά στην Ελ­λά­δα είναι πα­χύ­σαρ­κα, πα­ρα­δείγ­μα­τος χάριν – «τα παι­διά πρό­σφυ­γες είναι λι­γό­τε­ρα από 30.000 κι αν υπο­θέ­σου­με πως τα παι­διά Ρομά είναι γύρω στις 100.000, μέ­νουν πε­ρί­που 300.000 με 400.000 παι­διά. Κά­ποιες κοι­νω­νι­κές ομά­δες επη­ρε­ά­ζο­νται πε­ρισ­σό­τε­ρο, αλλά θέ­λου­με να προ­σποιού­μα­στε πως αυτά τα θέ­μα­τα δεν είναι σε εθνι­κό επί­πε­δο – είναι όμως», το­νί­ζει.

Λου­τσιά­νο Κα­λε­στί­νι υπάρ­χουν τέσ­σε­ρις λόγοι που στην Ελ­λά­δα η κα­τά­στα­ση για τα παι­διά δεν είναι καλή – Αι­σιό­δο­ξος για τα σχέ­δια δρά­σης στη χώρα.

Ο τέ­ταρ­τος λόγος αφορά την κουλ­τού­ρα, πεδίο που απο­τε­λεί τη με­γα­λύ­τε­ρη πρό­κλη­ση γιατί ο κ. Κα­λε­στί­νι το­νί­ζει πως δεν μπο­ρεί να θε­σμο­θε­τη­θεί αλλά οι πρα­κτι­κές και πε­ποι­θή­σεις που απο­κτού­με με­γα­λώ­νο­ντας κά­νουν τη με­γα­λύ­τε­ρη δια­φο­ρά. Πα­ρα­δείγ­μα­τος χάριν, συχνά στην Ελ­λά­δα οι παπ­πού­δες προ­σέ­χουν τα εγ­γό­νια τους. «Αν είσαι παιδί που το προ­σέ­χει κατά βάση η για­γιά ή ο παπ­πούς, έχεις 58% με­γα­λύ­τε­ρη πι­θα­νό­τη­τα να είσαι υπέρ­βα­ρος», δη­λώ­νει.

«Θερμή υπο­δο­χή»

Δεν είναι όλα όμως doom and gloom. Κατά τη διάρ­κεια της συ­νέ­ντευ­ξης –συ­ζη­τή­θη­κε εκτός των άλλων η βία κατά των παι­διών («γνώμη μου είναι πως υπήρ­χε πάντα αλλά μπο­ρεί να γί­νε­ται χει­ρό­τε­ρα γιατί κα­νείς δεν πρό­σε­ξε το γιατί συμ­βαί­νει», λέει), η φτώ­χεια, η παν­δη­μία, οι θε­τι­κές συ­ζη­τή­σεις με την Εκ­κλη­σία («ίσως το ίδρυ­μα με τη με­γα­λύ­τε­ρη επιρ­ροή στη χώρα»), το κακό που έχουν κάνει στην ει­κό­να της UNICEF στην Ελ­λά­δα οι αυ­θαί­ρε­τες πρά­ξεις της εθνι­κής επι­τρο­πής που χρη­σι­μο­ποιού­σε το logo της UNICEF και υπήρ­χε εδώ μέχρι το 2018– ο κ. Κα­στε­λά­νι το­νί­ζει συχνά το πόσο αι­σιό­δο­ξος είναι. «Μας έχουν υπο­δε­χτεί τόσο θερμά, η εξω­στρε­φής προ­σέγ­γι­ση αυτής της κυ­βέρ­νη­σης είναι πολύ εν­θαρ­ρυ­ντι­κή, είναι πολύ θε­τι­κό ότι η Ελ­λά­δα ήταν αρ­κε­τά θαρ­ρα­λέα όταν είπε ότι η πρό­ο­δος δεν ήταν όσο καλή χρειά­ζε­ται, επο­μέ­νως θα κά­νου­με κάτι δια­φο­ρε­τι­κό και αυτό συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νει τη βο­ή­θεια της UNICEF», το­νί­ζει. «Ελ­πί­ζω», δη­λώ­νει, «ό,τι κα­τα­φέ­ρου­με να συ­νε­χι­στεί και από τις επό­με­νες κυ­βερ­νή­σεις».

Πηγή kathimerini.gr