Μια απάντηση στα μεγάλα γιατί

Της απορίας έκφραση το «γιατί», ίσως η πιο μικρή μεγάλη λέξη, πρώτο σκαλί, της όποιας γνώσης.

Στα μωρου­διακά μας χρόνια, θαρρείς και βρι­σκό­μα­στε, ένα τερά­στιο ΓΙΑΤΙ ξεπηδά κάθε τόσο από μέσα μας.

Γιατί αυτό και γιατί το άλλο,γιατί και πώς ήλθε η κρίση η οικο­νο­μική, η παν­δη­μία, ο φόβος του πολέμου, η ανέχεια, η φτώχεια, η ακρί­βεια, γιατί τόση ανα­σφά­λεια, γιατι νοιώ­θουμε μόνοι μας, γιατί φοβό­μα­στε το αύριο;

Αν μονα­χικό ήταν αυτό το ΓΙΑΤΙ, ίσως θάπρεπε να απευ­θυν­θούμε σε ψυχο­λόγο ή ψυχί­α­τρο.

Το πρό­βλημα είναι όμως συλ­λο­γικό, τα ίδια συναι­σθή­ματα δια­κα­τέ­χουν όλο τον κόσμο.

Γενε­σιουρ­γός αιτία, κατά την δική μου άποψη, δεν είναι τίποτα άλλο από την κυο­φο­ρού­μενη μετάλ­λαξη της Κοι­νω­νίας.

Στο ΓΙΑΤΙ, αυτή η μετάλ­λαξη και ποιός την προ­κα­λεί, αν το προσ­διο­ρί­σουμε, μπο­ρούμε σε πολλές από τις απορίες μας να δώσουμε απά­ντηση.

Σίγουρα και δεν είναι από­τέ­λε­σμα «αυτο­θε­σμι­σης», ούτε νομο­τε­λειακό φαι­νό­μενο η μετάλ­λαξη της Κοι­νω­νίας.

Μεταλ­λάσ­σε­ται δυνα­μικά και προς μια κατεύ­θυνση με δεδο­μένα τα χαρα­κτη­ρι­στικά της.

Κοι­νω­νία χωρίς ηθικό αξιακό σύστημα, χωρίς συνε­κτι­κούς δεσμούς, χωρίς συλ­λο­γι­κό­τη­τες, απο­διαρ­θρω­μένη και εξα­το­μι­κευ­μένη.

Κοι­νω­νία υπο­χεί­ρια και δέσμια των ισχυρών οικο­νο­μι­κών δυνά­μεων.

Πολίτες έντρο­μοι από « τον φόβο του θανάτου, τον φόβο του αύριο, το φόβο του πολέμου».

Η ιεραρ­χία του διπόλου, ΚΟΙΝΩΝΙΑ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ανα­τρά­πηκε και στα χρόνια μας, στα χρόνια του λεγό­με­νου «μετα­δη­μο­κρα­τι­κού Καπι­τα­λι­σμού» και στην θέση του οδηγού βρί­σκε­ται η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ.

Ανα­τροπή της πυρα­μί­δας, η Κοι­νω­νία έγινε το υπο­κεί­μενο της Οικο­νο­μίας και αυτή την δια­μορ­φώ­νει, ικα­νο­ποιώ­ντας τα δικά της θέλω και τις δικές της στο­χεύ­σεις.

Η συσ­σώ­ρευση πλούτου ο αντι­κει­με­νι­κός στόχος του ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, μέθοδοι και επι­λο­γές είναι όλες επι­τρε­πτές για την εξυ­πη­ρέ­τηση του στόχου.

Η απο­δό­μηση και απα­ξί­ωση της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ χρειά­στηκε κάποια χρόνια για να φθάσει στο σημε­ρινό της απόγειο.

Στις πρώτες δεκα­ε­τίες μετά τον πόλεμο και ειδικά στον λεγό­μενο ΔΥΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ, υπήρξε μια χαμαι­λε­ό­ντια συνύ­παρξη ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ, με την οικο­νο­μία στη θέση του συνετού συνε­ταί­ρου και την αποδοχή εκ μέρους του της δια­μόρ­φω­σης ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΛΑΙΩΝ.

Είναι οι εποχές δημιουρ­γίας των ΚΡΑΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ, στοι­χειω­δών ανα­δια­νε­μη­τι­κών πολι­τι­κών, προ­στα­σίας των ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΑΓΑΘΩΝ και προ­στα­σίας των ΑΤΟΜΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ.

Στο όνομα της «δήθεν ειρη­νι­κής συνύ­παρ­ξης και συνερ­γα­σίας των Λαών», δημιουρ­γή­θη­καν οι διά­φο­ροι ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ, που στόχο άλλο δεν είχαν, παρά την απο­δυ­νά­μωση των ΕΘΝΙΚΩΝ ΚΡΑΤΩΝ και την ποδη­γέ­τηση της πολι­τι­κής και των Κοι­νω­νιών από την Οικο­νο­μία.

Οργα­νι­σμοί, πολι­τι­κοί και οικο­νο­μι­κοί, χωρίς καμιά Δημο­κρα­τική δομή, χωρίς Δημο­κρα­τικό έλεγχο, χωρίς Δημο­κρα­τική νομι­μο­ποί­ηση.

Η Ευρω­παϊκή Ένωση, για αλλού ξεκί­νησε και αλλού κατέ­ληξε, εκπρο­σω­πεί­ται από ένα δήθεν Ευρω­παϊκό Κοι­νο­βού­λιο χωρίς αρμο­διό­τη­τες, χωρίς πολι­τική πυξίδα, όργανο των ισχυρών οικο­νο­μι­κών συμ­φε­ρό­ντων.

Οι στόχοι της ΣΥΓΚΛΙΣΗΣ ΒΟΡΡΑ ΝΟΤΟΥ, η κοινή εξω­τε­ρική πολι­τική, η προ­στα­σία των Μελών, έγιναν βορά στις επι­θυ­μίες και στο­χεύ­σεις της ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ.

Η ΕΚΤ (Ευρω­παϊκή Κεντρική Τράπεζα) αδια­φι­λο­νί­κη­τος εκφρα­στής, οδηγός και υλο­ποι­η­τής των Οικο­νο­μι­κών Πολι­τι­κών της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, καθο­ρί­ζει ανε­ξέ­λεγ­κτα τις δομές και τις λει­τουρ­γίες ΕΘΝΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ (ξεπου­λη­μέ­νες πλέον) και ΕΘΝΙΚΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ χωρίς καμιά Δημο­κρα­τική Νομι­μο­ποί­ηση και χωρίς κανένα έλεγχο.

Αντί η ΠΟΛΙΤΙΚΗ , οι πολι­τι­κές των Εθνικών Κρατών να ορίζουν και να ελέγ­χουν την λει­τουρ­γία της ΕΚΤ, αυτή ελέγχει, ιδού τα μνη­μό­νια, τις πολι­τι­κές των ΚΡΑΤΩΝ.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ έχουν δια­φο­ρε­τι­κές στο­χεύ­σεις, η Κοι­νω­νία μέσω των υγειών πολι­τι­κών εκφρα­στών της έχει στόχο της την ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, η οικο­νο­μία έχει στόχο της την συσ­σώ­ρευση πλούτου.

Βιώ­νουμε περιό­δους μεταλ­λά­ξεων και των Κοι­νω­νιών και της οικο­νο­μίας.

Η άποψη και θέση με την οποία προ­σπά­θη­σαν να μας καθυ­πο­τά­ξουν, ότι η οικο­νο­μία είναι αυτή που μπορεί, ότι είναι αυτή που μπορεί να φέρει την πρόοδο και την ευη­με­ρία, είναι ψευ­δε­πί­γρα­φος και ανα­τρέ­πει την πυρα­μίδα των αξιών κάθε Κοι­νω­νίας.

Βέβαιο είναι, ότι δεν μπορεί να υπάρξει κοι­νω­νία χωρίς ένα οικο­νο­μικό Σύστημα, όπως και ότι δεν μπορεί να υπάρξει οικο­νο­μικό Σύστημα, χωρίς οργα­νω­μένη Κοι­νω­νία.

Οι επι­λο­γές είναι μπροστά μας, να είμαστε βέβαιοι, μπο­ρούμε να επι­λέ­ξουμε.

 

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος, 22/2/2022