Συζητήθηκε η αίτηση του ΝΟΡ για έξωση μισθωτή από ακίνητο

Ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου συ­ζη­τή­θη­κε χθες η αί­τη­ση του Ναυ­τι­κού Ομί­λου Ρόδου για την έξωση της εται­ρεί­ας «ΚΟΥΑ­ΛΙ­ΤΥ ΤΕΪΣΤ Α.Ε – Ι. ΠΑ­ΤΣΟΥ­ΡΗΣ Ο.Ε» και ήδη «Ε. ΚΟΥ­ΚΟΥ­ΡΑΣ – Ι. ΠΑ­ΤΣΟΥ­ΡΗΣ Ο.Ε» με το δια­κρι­τι­κό τίτλο «QUALITY», που λει­τουρ­γεί το κα­τά­στη­μα υγειο­νο­μι­κού εν­δια­φέ­ρο­ντος “Θά­λασ­σα”, από τις εγκα­τα­στά­σεις του Ομί­λου.

Ο Ναυ­τι­κός Όμι­λος Ρόδου, εκ­προ­σω­πού­με­νος από τον δι­κη­γό­ρο κ. Δ. Απο­στο­λά, ζή­τη­σε συ­γκε­κρι­μέ­να να υπο­χρε­ω­θεί η εται­ρεία να απο­δώ­σει τη χρήση του μι­σθί­ου και να κα­τα­βά­λει, λόγω αδι­καιο­λό­γη­του πλου­τι­σμού, το ποσό των 178.873,04 ευρώ, με το νό­μι­μο τόκο, άλλως για οφει­λό­με­να μι­σθώ­μα­τα, το ποσό των 155.955,56 ευρώ, πλέον του ανερ­χό­με­νου στα 5.614,37 ευρώ ανα­λο­γι­κού τέ­λους χαρ­το­σή­μου, με το νό­μι­μο τόκο.

Όπως ανα­φέ­ρε­ται στην αγωγή, δυ­νά­μει των υπ’ αριθ. 61/1994, 861/1998 και 158/2004 απο­φά­σε­ων του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου του Δήμου Ρο­δί­ων και ήδη Δήμου Ρόδου, στο ΝΟΡ πα­ρα­χω­ρή­θη­κε, άνευ οι­κο­νο­μι­κού ανταλ­λάγ­μα­τος, για ορι­σμέ­νο χρόνο και δη, μέχρι την 20-11-2028, η χρήση του κεί­με­νου επί της Πλα­τεί­ας Κου­ντου­ριώ­τη ακι­νή­του.

Δυ­νά­μει των Υπουρ­γι­κών Απο­φά­σε­ων ΥΠΕ­ΧΩ­ΔΕ/80837/5125/2-12-1986 (ΦΕΚ 40/Δ/30-1-1987) και ΥΠΠΟ/ΔΙΑΑΠ/Γ/3126/29/18-12-1987 (ΦΕΚ 12/Β/22-1-1988) το ως άνω ακί­νη­το χα­ρα­κτη­ρί­στη­κε κατ’ αρχήν δια­τη­ρη­τέο κτή­ριο και ήδη έργο τέ­χνης, που χρειά­ζε­ται ει­δι­κή κρα­τι­κή προ­στα­σία, αλλά και ιστο­ρι­κό δια­τη­ρη­τέο μνη­μείο, σύμ­φω­να με το ν. 1469/1950.

Δυ­νά­μει δε, του κα­ταρ­τι­σθέ­ντος στη Ρόδο, από 27-7-2004 ιδιω­τι­κού συμ­φω­νη­τι­κού μι­σθώ­σε­ως, που νό­μι­μα κα­τα­χω­ρή­θη­κε στη Δ.Ο.Υ Ρόδου, εκ­μι­σθώ­θη­καν στην εται­ρεία συ­γκε­κρι­μέ­νοι χώροι του ακι­νή­του με εν­νε­α­ε­τή συμ­βα­τι­κή διάρ­κεια μί­σθω­σης και δη από 1-8-2004 έως 31-7-2013, ένα­ντι ετη­σί­ου μι­σθώ­μα­τος 50.151 ευρώ.

Ανα­φέ­ρε­ται μά­λι­στα πως η πα­ρα­πά­νω κα­ταρ­τι­σθεί­σα μετά την 1-9-1990 και αφο­ρού­σα δια­τη­ρη­τέο κτή­ριο μί­σθω­ση, εξαι­ρεί­ται κατ’ άρθρο 4 παρ. 1 περ. θ από τις προ­στα­τευ­τι­κές δια­τά­ξεις του Προ­ε­δρι­κού Δια­τάγ­μα­τος 34/1995 περί εμπο­ρι­κών μι­σθώ­σε­ων και διέ­πε­ται από τις περί μι­σθώ­σε­ως δια­τά­ξεις του Αστι­κού Κώ­δι­κα, αλλά και την ελευ­θε­ρία των συμ­βά­σε­ων.

Ο ΝΟΡ το­νί­ζει ότι κατά τον κρί­σι­μο χρόνο τόσο της κα­ταρ­τί­σε­ως (27-7-2004), όσο και της συ­μπλη­ρώ­σε­ως της εξα­ε­τούς διάρ­κειας (31-7-2010) της προ­δια­λη­φθεί­σης συμ­βά­σε­ως μι­σθώ­σε­ως, δια­τά­ξε­ων δεν είχε λη­φθεί άδεια της επι­τρο­πής πα­ρα­με­θο­ρί­ου με απο­τέ­λε­σμα να έχει κα­τα­στεί άκυρη.

Ο ΝΟΡ υπο­στη­ρί­ζει πα­ρα­πέ­ρα ότι η εται­ρεία δεν έχει κα­τα­βά­λει μι­σθώ­μα­τα ύψους 62.235,18 ευρώ ενώ υπο­λο­γί­ζει ότι η ωφέ­λεια της από τη μί­σθω­ση, αν αυτή είχε κα­ταρ­τι­σθεί έγκυ­ρα για το χρο­νι­κό διά­στη­μα από 1-8-2010 μέχρι και 25-7-2012 ανέρ­χε­ται στο ποσό των 178.873,04 ευρώ, συ­νι­στά­με­νη στα ποσά που θα πλή­ρω­νε για τη χρήση των μί­σθιων χώρων στα πλαί­σια μίας έγκυ­ρης μί­σθω­σης.

Υπο­στη­ρί­ζει δε πα­ρα­πέ­ρα ότι σύμ­φω­να με τη με­τα­ξύ τους σύμ­βα­ση δι­καιού­ται και μέρος από τον τζίρο που έχει πραγ­μα­το­ποι­ή­σει και επι­φυ­λάσ­σε­ται προς τούτο.

Η εται­ρεία από την άλλη, εκ­προ­σω­πού­με­νη από τους δι­κη­γό­ρους κ.κ. Στέ­λιο Αλε­ξαν­δρή και Γ. Κα­ρα­μι­χά­λη, αρ­νεί­ται τα όσα της κα­τα­λο­γί­ζο­νται, το­νί­ζο­ντας ότι έχει αντα­παί­τη­ση ένα­ντι του ΝΟΡ, που θα διεκ­δι­κή­σει δι­κα­στι­κώς.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να υπο­στη­ρί­ζει ότι ο Ομι­λος της οφεί­λει ση­μα­ντι­κά ποσά από την πλη­ρω­μή της κα­τα­νά­λω­σης ρεύ­μα­τος των εγκα­τα­στά­σε­ών του επί μια 7ετία. Ση­μειώ­νε­ται ότι στο ακί­νη­το υπάρ­χει μόνο ένα ρολόι κα­τα­μέ­τρη­σης ρεύ­μα­τος.

Υπο­στη­ρί­ζει πα­ρα­πέ­ρα ότι εξα­πα­τή­θη­κε διότι υπέ­γρα­ψε μια εμπο­ρι­κή σύμ­βα­ση μί­σθω­σης με το ΝΟΡ, ενώ το ακί­νη­το ήταν δια­τη­ρη­τέο και η μέ­γι­στη διάρ­κεια τέ­τοιων μι­σθώ­σε­ων είναι 8ετής, ενώ το­νί­ζει πα­ρα­πέ­ρα ότι ο χώρος ο οποί­ος μι­σθώ­θη­κε είναι αυ­θαί­ρε­τος, με απο­τέ­λε­σμα η Πο­λε­ο­δο­μία να μην χο­ρη­γεί άδεια χώρου κυ­ρί­ας χρή­σης.